Skip to content

«Yel-kãngã na n taa zĩig fãa yʋng la wĩndg sẽn taẽ, la Wẽnd ka na n bas tẽng pʋgẽ roto, A ka na n bas gãnd zagse, rẽndame t'A kẽes-a dĩin-kãngã

Yii a Tamiim Ad-daary nengẽ, (Wẽnd yard be a yĩnga), a yeelame, Wẽnd Tẽn-tʋʋma, (Wẽnd pʋʋsg la A tɩlgr be a yĩnga) a yeelame:

«Yel-kãngã na n taa zĩig fãa yʋng la wĩndg sẽn taẽ, la Wẽnd ka na n bas tẽng pʋgẽ roto, A ka na n bas gãnd zagse, rẽndame t'A kẽes-a dĩin-kãngã, ne nin-tɩrg tɩrlem, mɑɑ yaand yaalgo, tɩrlem Wẽnd sẽn na n zɩsg lɩslaamdã ne-a, la yaalgo Wẽnd sẽn na n yaal kɩfẽndã ne-a». La a Tamiim Ad-daary rag n yɩɩme n yetẽ: mam bãnga yel-kãngã m zakã rãmbẽ, ad neb nins sẽn tuubã b paama sõmblem la zɩslem la zu-zẽkre, la neb nins sẽn kell n pa kɩfẽndã pʋgẽ wã yaalg la paoogr la yãnd n paam-ba.

«‌لَيَبْلُغَنَّ ‌هَذَا الأَمْرُ مَا بَلَغَ اللَّيْلُ وَالنَّهَارُ، وَلَا يَتْرُكُ اللهُ بَيْتَ مَدَرٍ وَلَا وَبَرٍ إِلَّا أَدْخَلَهُ اللهُ هَذَا الدِّينَ، بِعِزِّ عَزِيزٍ أَوْ بِذُلِّ ذَلِيلٍ، عِزًّا يُعِزُّ اللهُ بِهِ الإِسْلَامَ، وَذُلًّا يُذِلُّ اللهُ بِهِ الكُفْرَ» وَكَانَ تَمِيمٌ الدَّارِيُّ يَقُولُ: قَدْ عَرَفْتُ ذَلِكَ فِي أَهْلِ بَيْتِي، لَقَدْ أَصَابَ مَنْ أَسْلَمَ مِنْهُمُ الْخَيْرُ وَالشَّرَفُ وَالْعِزُّ، وَلَقَدْ أَصَابَ مَنْ كَانَ مِنْهُمْ كَافِرًا الذُّلُّ وَالصَّغَارُ وَالْجِزْيَةُ.

A Ahmad n reeg-a
Naṣʋn Ṣahɩɩhʋn (Gom-sikdem sẽn manege)
welsgã

Wẽnd Tẽn-tʋʋmã (Wẽnd pʋʋsg lɑ A tɩlgr be ɑ yĩngɑ) kõta kibare, tɩ ad dĩin-kãngã, a na n gũbga ween-n-vɩɩsã fãa, zĩig ning fãa wĩndgã la yʋngã sẽn tatẽ, dĩin-kãngã na n taa beenẽ, la Wẽnde, (A Naam zẽk yã) A ka na n bas zaka, tẽng pʋgẽ maa tẽn-bãanegẽ wã, maa we-raadẽ wã rẽndame t'A kẽes-a dĩin-kãngã, rẽnd ned ning sẽn saka dĩin-kãngã, n kõ sɩd ne-a, a na n yɩɩ zɩsg ne lɩslaamdã zɩslem, la ned ning sẽn tõdga la a kɩflg ne-a, a na n yɩɩ yaalga, b sẽn yaal a soaba, rẽ poorẽ tɩ Ṣahaabga a Tamiim Ad-daary (Wẽnd yard be a yĩnga) kõ kibare, tɩ yẽ bãnga yell ning Wẽnd Tẽn-tʋʋma, (Wẽnd pʋʋsg la A tɩlgr be a yĩnga) sẽn kõ kibarã, yẽ zakã rãmb nengẽ, rẽnd neb nins sẽn sak n tuubã b paama sõma la zugendu la zɩslem, la sẽn kɩflbã paama yaalgo, n pɑɑs yẽ sẽn kõt lɩslaambã arzεgsã, (sẽn na yɩl tɩ b gũ-a).

Gom-biisã mɑɑnã

مَدَر: طين، والمراد أهل القرى والمدن.

وبر: شعر وصوف، والمراد أهل البادية والصحراء.

Sẽn be Hɑdiisã yõod-rãmbẽ

Yaa kiba-noog ne lɩslaambã tɩ b dĩinã, a na n sẽega Tẽng gãngã zug fãa.

Zɩslem yaa lɩslaangã la lɩslaambã n so, la yaalg yaa kɩfẽnd la kɩfr-rãmbã n so.

Be a pʋgẽ sẽn yaa Nabiyaamdmã tagmas-rãmba, la bãngr sẽn be bãng-rãmbẽ wã, ne yellã sẽn yɩ wala Nabiyaamã (Wẽnd pʋʋsg lɑ A tɩlgr be ɑ yĩngɑ) sẽn kõ kibarã.

Seb-tikdsã

Musnad Ahmad (28/ 154) (16957).

(15/ 163).

Pɑɑgã (5)

النهاية في غريب الحديث والأثر.

لابن الأثير (4/ 309).

المصباح المنير في غريب الشرح الكبير.

لأحمد الفيومي (1/ 163).

الموسوعة الفقهية الكويتية.