Encyclopedia of Prophetic Hadiths

«ვინც ჩაიდინა ცოდვა, რისთვისაც დადგენილია სასჯელი (ჰადდ), და ეს სასჯელი მიესაჯა მას ამ დუნიაში — ალლაჰი არის იმაზე უფრო სამართლიანი, რომ არ დასაჯოს იგი ორჯერ — ამ დუნიაშიც და აახირეთშიც. ხოლო ვინც ჩაიდინა ასეთი ცოდვა, და ალლაჰმა დაფარა იგი და აპატია — ალლაჰი არის უმეტად დიდსულოვანი, რომ აღარ დაუბრუნდეს დასჯას იმაზე, რაც უკვე აპატია».

«ვინც ჩვენს წინააღმდეგ იარაღს აღმართავს, ის არ არის ჩვენთაგანი».

«ჭეშმარიტად, ალლაჰმა დააწესა ვალდებულებები, მაშ, ნუ უგულებელყოფთ მათ და დაადგინა საზღვრები, მაშ, ნუ გადააბიჯებთ მათ, და აკრძალა გარკვეული რამეები, მაშ, ნუ დაარღვევთ მათ, და სიჩუმით დატოვა ზოგი რამ თქვენდა წყალობად და არა დავიწყებით, მაშ, ნუ გამოიკვლევთ მათ».

მედინაში ჩამოვიდნენ ადამიანები 'უქლის ან 'ურაინას ტომებიდან, თუმცა ქალაქის კლიმატი მათთვის შეუსაბამო აღმოჩნდა. მოციქული (ალლაჰმა დალოცოს და მიესალმოს მას) უბრძანა მათ, რომ გასულიყვნენ მისი (სადაყის) საჯინიბოს აქლემებთან და დაელიათ მათი რძე და შარდი. მათაც ასე მოიქცნენ და როდესაც გამოჯანმრთელდნენ, მოკლეს მოციქულის მწყემსი და აქლემები წაართვეს. როდესაც ეს ამბავი ცნობილი გახდა, მოციქულმა (ალლაჰმა დალოცოს და მიესალმოს მას) გაუგზავნა ხალხი მათ დასაჭერად. შუადღისთვის ისინი მოჰგვარეს. მაშინ მან უბრძანა, რომ მოეჭრათ მათთვის ხელები და ფეხები, დაეთხარათ თვალები და გადაეგდოთ ისინი ალ-ჰარრას არეალში. ისინი წყალს ითხოვდნენ, მაგრამ არ მიეცათ. აბუ ქილაბამ თქვა: «ამ ხალხმა მოიპარეს, მოკლეს, განუდგნენ რწმენას მიღების შემდეგ და ომი გამოუცხადეს ალლაჰსა და მის მოციქულს».

რომ 'ალიმ (ალლაჰი იყოს მისით კმაყოფილი) დაწვა ხალხი, ეს ამბავი როცა გაიგო იბნ აბბასმა თქვა: მე რომ ვყოფილიყავ მის ნაცვლად არ დავწვავდი მათ, რადგან შუამავალმა (ალლაჰის ლოცვა და მშვიდობა მას) თქვა: «არ დასაჯოთ ალლაჰის სასჯელით», არამედ დავხოცავდი მათ, როგორც თქვა შუამავალმა (ალლაჰის ლოცვა და მშვიდობა მას): «ვინც შეიცვლის რჯულს, მოკალით».

«არ არის ნებადართული მუსლიმის სისხლის დაღვრა, გარდა სამი შემთხვევისა: დაქორწინებულის მრუშობისთვის, სიცოცხლის წართმევისთვის — სიცოცხლე სიცოცხლის წილ, და საკუთარი რელიგიის მიტოვებისა და მუსლიმთა ერთობისგან გამოყოფისთვის».

«ხელის მოკვეთა ხდება, თუ მოპარული ნივთის ღირებულება მეოთხედ დინარს ან მეტს შეადგენს».