Skip to content

उक्ल र उरैना कबीलाका केही मानिसहरू मदिना आए, तर त्यहाँको हावापानी उनीहरूका लागि अनुकूल नभएकाले उनीहरू बिरामी परे।

अनस बिन मालिक (रजियल्लाहु अन्हु) ले बयान गरेका छन्:

"उक्ल र उरैना कबीलाका केही मानिसहरू मदिना आए; तर त्यहाँको हावापानी उनीहरूका लागि अनुकूल नहुँदा उनीहरू बिरामी परे। नबी (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) ले उनीहरूलाई दुधालु ऊँटहरूको बथान भएको ठाउँमा गई तिनको दूध र पिसाब पिउने सल्लाह दिनुभयो। उनीहरू त्यहाँ गए र उपचारपछि पूर्ण रूपमा स्वस्थ भए। तर निको भएपछि उनीहरूले नबी (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) ले त्यहाँ खटाउनुभएको गोठालोको हत्या गरे र सबै ऊँटहरू धपाएर लगे। बिहानीपख यो खबर (मदिनामा) सबैलाई थाहा भयो; नबी (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) ले उक्ल र उरैना कबीलाका मानिसहरूको खोजीमा एउटा टोली पठाउनुभयो। दिउँसो घाम चर्किँदै गर्दा उनीहरूलाई पक्राउ गरी मदिना ल्याइयो। त्यसपछि उहाँ (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) को आदेशबमोजिम सजायस्वरूप उनीहरूका हात र खुट्टा काटियो, आँखामा तातो फलामले डामियो र मदिनाको तातो ढुङ्गेनी ठाउँ 'अल-हर्रा' मा फालियो। उनीहरू छटपटाउँदै पानी मागिरहेका थिए, तर उनीहरूलाई पानी दिइएन। अबू किलाबाले भन्नुभयो: 'यी ती व्यक्तिहरू थिए जसले चोरी गरे, हत्या गरे, आस्था स्वीकार गरेपछि धर्मत्याग (कुफ्र) गरे र अल्लाह तथा उहाँका रसूलविरुद्ध युद्ध लडे।'"

قَدِمَ أُنَاسٌ مِنْ عُكْلٍ أَوْ عُرَيْنَةَ، فَاجْتَوَوْا المَدِينَةَ فَأَمَرَهُمُ النَّبِيُّ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بِلِقَاحٍ، وَأَنْ يَشْرَبُوا مِنْ أَبْوَالِهَا وَأَلْبَانِهَا، فَانْطَلَقُوا، فَلَمَّا صَحُّوا قَتَلُوا رَاعِيَ النَّبِيِّ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ، وَاسْتَاقُوا النَّعَمَ، فَجَاءَ الخَبَرُ فِي أَوَّلِ النَّهَارِ، فَبَعَثَ فِي آثَارِهِمْ، فَلَمَّا ارْتَفَعَ النَّهَارُ جِيءَ بِهِمْ، فَأَمَرَ فَقَطَعَ أَيْدِيَهُمْ وَأَرْجُلَهُمْ، وَسُمِرَتْ أَعْيُنُهُمْ، وَأُلْقُوا فِي الحَرَّةِ، يَسْتَسْقُونَ فَلاَ يُسْقَوْنَ، قَالَ أَبُو قِلاَبَةَ: فَهَؤُلاَءِ سَرَقُوا وَقَتَلُوا، وَكَفَرُوا بَعْدَ إِيمَانِهِمْ، وَحَارَبُوا اللَّهَ وَرَسُولَهُ.

मुत्तफकुन अलैहि
सही
व्याख्या

'उक्ल' र 'उरैना' कबीलाका केही मानिसहरू इस्लाम धर्म स्वीकार गरी नबी (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) को सेवामा उपस्थित भए। तर मदिनामा उनीहरूलाई एउटा यस्तो रोगले समात्यो, जसका कारण उनीहरूको पेट फुल्यो र हावापानी तथा खानपान उनीहरूका लागि अनुकूल नभएकाले उनीहरूलाई मदिनामा बस्न असहज भयो। यो देखेर नबी (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) ले उनीहरूलाई दान-सदकाबाट जम्मा गरिएका ऊँटहरू भएको ठाउँमा जान र उपचारको निम्ति ऊँटहरूको पिसाब तथा दूध पिउन आदेश दिनुभयो। उनीहरू त्यहाँ गए र जब उनीहरू पूर्ण रूपमा स्वस्थ तथा बलिया भए र उनीहरूको स्वास्थ्य पहिले कै स्वाभाविक अवस्थामा फर्कियो, तब उनीहरूले नबी (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) ले त्यहाँ खटाउनुभएको ऊँटको गोठालोलाई हत्या गरे र ऊँटहरूलाई हाँकेर लगे। बिहान सबेरै यस घटनाको खबर नबी (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) कहाँ आइपुग्यो। उहाँ (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) ले उनीहरूको खोजीका लागि एउटा दल पठाउनुभयो। उनीहरू पक्राउ परे र दिउँसो घाम चर्केपछि बन्दी बनाएर नबी (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) को सामु उनीहरूलाई उपस्थित गराइयो। उनीहरूले गोठालासँग क्रूर व्यवहार गरेका हुनाले नबी (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) ले उनीहरूका हातखुट्टा काट्न र आँखाहरू फोड्न आदेश दिनुभयो। त्यसपछि उनीहरूलाई ‘अल-हर्रा’ (मदिनाको ढुङ्गेनी भूभाग) मा फालियो। उनीहरूले पिउनका लागि पानी मागिरहे तर उनीहरूलाई पानी दिइएन; अन्ततः उनीहरूको मृत्यु भयो। अबू किलाबाले भन्नुहुन्छ: "(उनीहरूलाई त्यो कठोर सजाय यसकारण दिइएको थियो) किनभने उनीहरू त्यस्ता अपराधी थिए जसले लुटपाट गरे, निर्दोषको हत्या गरे, आस्था स्वीकार गरिसकेपछि धर्मत्याग (कुफ्र) गरे र अल्लाह तथा उहाँका रसूलविरुद्ध युद्ध लडे।"

हदीसका केही फाइदाहरू

जुन जनावरको मासु खाने गरिन्छ, त्यसको मूत्र अशुद्ध हुँदैन ।

ऊँटको दूध र मूत्रद्वारा उपचार गर्न सकिन्छ।

'किसास' (समान न्यायिक बदला) को प्रक्रियामा बराबरको बदला लिनु पूर्णतः वैधानिक छ; तर, शव वा शरीरका अंग टुक्रा-टुक्रा गरी विच्छेदन (मुस्ला) गर्न निषेध गरिएको कानुनी प्रावधान समान बदला र किसासको दायराभन्दा बाहिरका अन्य सामान्य अवस्थाहरूमा मात्र लागू हुन्छ।

कुनै एक व्यक्तिको हत्या भएमा बदला (किसास) स्वरूप उक्त अपराधमा संलग्न सम्पूर्ण समूहलाई नै मृत्युदण्ड दिइनेछ, चाहे त्यो हत्या छलपूर्वक (घात लगाएर) गरिएको होस् वा प्रत्यक्ष सशस्त्र आक्रमणद्वारा गरिएको होस्।

श्रोतहरू

सही बुखारी (1/ 56) (233).

सही मुस्लिम (3/ 1296) (1671).

थप (4)

إرشاد الساري لشرح صحيح البخاري (1/ 298).

عمدة القاري شرح صحيح البخاري (3/ 154).

التوضيح لشرح الجامع الصحيح (4/ 455).

النهاية في غريب الحديث والأثر (1/ 318).