طه

Та-ха!

Не го објавуваме Куранот за да се мачиш,

туку за да му биде поука на тој што се плаши;

го објавува Создателот на Земјата и на небесата високи,

Семилосниот, Кој над Аршот се возвиши.

Негово е тоа што е на небесата и на Земјата, и тоа што е меѓу нив, и тоа што е под земјата!

Ако ти гласно се молиш, па Тој знае што е тајно и што е најскриено.

Аллах, нема друг бог освен Него, ги има најубавите имиња.

А дали ти дојде веста за Муса,

кога го здогледа огнот, па на семејството свое му рече: „Вие останете тука, јас видов оган, можеби некаков пламен ќе ви донесам или покрај огнот ќе пронајдам некого што патот ќе ми го покаже?“

А кога дојде до него, некој го повика: „О, Муса!

Навистина, Јас Сум твојот Господар! Затоа, соблечи ги обувките свои, ти си во благословената долина Тува.

И те одбрав тебе. Затоа слушај го тоа што ќе ти се објавува!

Навистина, Јас Сум Аллах! Нема друг бог освен Мене, па Мене обожувај Ме и кога ќе се сетиш на Мене, намазот (молитвата) извршувај го!

Часот на оживување сигурно ќе дојде, го кријам од секого, кога секој човек според својот труд ќе биде награден или казнет.

И поради тоа нека не те одвраќа од верувањето во него тој што не верува во него и кој ја следи својата страст, па да бидеш изгубен.

„А што тие е тоа во десната рака, о, Муса?“

„Ова е мојот стап,“ – одговори тој – „на кој се потпирам и со кој на овците свои лисја им симнувам, а ми служи и за други потреби.“

„Фрли го, о, Муса!“ – рече Тој.

И тој го фрли, кога тој (стапот) – змија која брзо се движи.

„Земи ја и не плаши се!“ – рече Тој – „Ние ќе ја вратиме во тоа што беше претходно.“

„И вовлечи ја раката под пазувите свои, раката ќе ти се појави бела, но не болна; и ете, друг доказ,

за да ти покажеме некое од Нашите чуда.

Оди кај фараонот, бидејќи тој се осилил!“

Рече: „Господару мој, распространи ги градите мои,

и олесни ми ја задачата моја,

одврзи го јазолот од јазикот мој183

за да го разберат говорот мој,

и подари ми го за помошник од семејството мое

Харун, братот мој;

засили ме со него

и направи го содружник во задачата моја

за многу да Те фалиме

и за многу да Те спомнуваме,

Ти, навистина, знаеш за нас.“

„Удоволено ѝ е на молбата твоја, о Муса,“ – рече Тој,

„а ти ја укажавме милоста Своја уште еднаш,

кога твојата мајка ја вдахнавме со тоа што само со вдахновение се стекнува:

„Стави го во сандак и пушти го в река, реката на брегот ќе го исфрли, па и Мојот и неговиот непријател ќе го прифати.“ И врз тебе ја разлеав љубовта Моја и да растеш под окото Мое.

Кога сестра ти отиде и рече: „Сакате ли јас да ви ја покажам таа што за него ќе се грижи?“ Ние на мајка ти те вративме за да се радува и повеќе да не тагува. А ти уби еден човек, па Ние од грижата те ослободивме и со разни неволји те искушавме, па те спасивме. И ти со години остана меѓу жителите на Медјен, потоа, о, Муса, во одредено време дојде,

и Јас за Себе те избрав.

Одете ти и твојот брат, со доказите Мои, и нека не ви ослабне сеќавањето на Мене.

Одете кај фараонот, тој навистина се осили,

па со благи зборови говорете му, за да размисли или за да се заплаши.

„Господару наш,“ – рекоа тие – „се плашиме да не нè стави веднаш на маки или да не се осили.“

Не плашете се! – рече Тој – Јас Сум со вас, Јас сè слушам и гледам.

Одете кај него и кажете: „Ние сме Пратеници од Господарот твој, пушти ги синовите Израилови да одат со нас и немој да ги мачиш! Ти донесовме доказ од Господарот твој, нека живее во мир тој што Вистинскиот пат го следи!

Нам ни се објавува дека казната сигурно ќе го стигне оној којшто нема да поверува и главата ќе ја сврти.“

„Па кој е Господарот ваш, о, Муса?“ – запраша фараонот.

„Господарот наш е Тој што му даде облик на сè, а потоа го упати.“

„А што е со дамнешните народи?“ – запраша тој.

„Знаењето за нив е кај Господарот мој, во Книгата!“ – рече Муса. „На Господарот мој ништо не Му е скриено и Тој не заборава.“

Тој што за вас Земјата постела ја направи и низ неа патишта направи, и Тој од небото спушта дожд, па Ние даваме со нејзина помош во парови да никнуваат разновидни растенија.

Јадете и пасете го добитокот ваш! Тоа се докази за тие што имаат памет.

Од земјата ве создаваме и во неа ве враќаме и од неа по вторпат ќе ве изведеме.

Ние на фараонот сите докази му ги покажавме, но тој сепак негираше и одби да поверува.

„Зарем дојде со помош на својата маѓија од земјата наша да нè изнесеш, о, Муса?“ – запраша (фараонот).

„И ние тебе маѓија слична на оваа, навистина, ќе ти подготвиме! Закажи ни средба до која и ние и ти ќе се придржуваме, така како што ни одговара и нам и тебе!“

„Средбата нека биде на денот на вашиот празник,“ – рече Муса – „и народот од изутрина нека се собере.“

И Фараонот отиде, ги собра маѓепсниците свои и потоа дојде.

„Тешко вам!“ – рече Муса. „Не изнесувајте лаги за Аллах, па Тој со казната да ве уништи, а сигурно нема да успее тој што изнесува лаги.“

И тие, шепотејќи тивко, започнаа за својата работа помеѓу себе да расправаат.

„Овие двајца се маѓепсници!“ – им рекоа едните на другите. „Сакаат со маѓиите свои од земјата ваша да ве изведат и да ја уништат вашата преубава вера:

затоа лукавството свое паметно подгответе го, а потоа застанете во ред. Кој ќе победи денес, сигурно ќе го постигне тоа што го сака.“

„О, Муса,“ – рекоа тие – „сакаш ли ти, или ние да фрламе?“

„Фрлете вие!“ – рече тој, и одеднаш му се пристори дека јажињата нивни и стаповите нивни, поради маѓијата нивна, се движат.

И Муса во себе почувствува страв.

„Не плаши се!“ – рековме Ние. „Ти навистина ќе победиш.

Само фрли го тоа што ти е во десната рака, ќе го проголта тоа што тие го направија, бидејќи тоа што тие го направија е само маѓија од маѓепсниците, а маѓепсникот нема да успее каде и да оди“.

И маѓепсниците се поклонија со лицата до земја, велејќи: „Ние веруваме во Господарот на Харун и на Муса!“

„Вие му поверувавте,“ – викна фараонот – „пред јас да ви допуштам! Тој е вашиот учител, тој ве научи на маѓија и јас сигурно ќе ви ги исечам вкрстено рацете ваши и нозете ваши, и по стеблата на палмите ќе ве распнам, и сигурно ќе знаете кој е пострашен и поистраен во мачењето од нас.“

„Ние нема да те ставиме тебе над јасните докази кои ни дојдоа и над Тој што нè создаде,“ – одговорија тие – „па прави што сакаш, тоа можеш да го правиш само во животот на овој свет.

Ние веруваме во нашиот Господар за гревовите наши да ни ги прости и маѓиите на коишто ти нè принуди. А Аллах е подобар и трајно наградува!“

Тој што пред Господарот свој како злосторник ќе дојде, го чека Џехенем; во него нема ни да умре ни да живее;

а тие што пред Него како верници ќе дојдат, кои правеле добри дела, нив високи степени ги чекаат,

еденски градини низ кои реки течат, во нив тие вечно ќе останат, и тоа ќе биде награда за тие што од гревовите ќе се исчистат.

И Ние му објавивме на Муса: „Изведи ги ноќе робовите Мои и удирајќи со стапот низ морето по сувиот пат помини, не плаши се дека ќе те стигнат или дека ќе се удавиш.“

А фараонот по нив со војските свои тргна, па ги поклопи од морето тоа што ги поклопи.

И фараонот народот свој во заблуда го доведе, а на Вистинскиот пат не го изведе.

О, синови Израилови, Ние од непријателот ваш ве спасивме, и вам од десната страна на Тур место за средба ви одредивме и мана и потполошки ви праќавме.

Јадете ги вкусните јадења со кои ве снабдивме и немојте со тоа да се возгордејувате за да не ве снајде гневот Мој; а кого ќе го снајде гневот Мој – настрадал.

Јас сигурно ќе му простам на тој што ќе се покае и ќе поверува, и добри дела ќе прави, и кој потоа на Вистинскиот пат ќе истрае.

„А зошто пред народот свој побрза, о, Муса?“

„Еве, одат по мене,“ – одговори тој – „а побрзав кон Тебе, Господару мој, за да бидеш задоволен.“

„Ние народот твој, по твоето заминување, во искушение го ставивме,“ – рече Тој – „и нив ги заведе Самирија.“

И Муса му се врати на народот свој, гневен и тажен. „О, народе мој,“ – рече– „зарем Господарот ваш не даде убаво ветување? Зарем времето ви се одолжи или сакате да ве стигне гневот на Господарот ваш, па затоа не се придржувавте кон ветувањето кое ми го дадовте?!“

„Ние не го прекршивме своеволно ветувањето кое го дадовме.“ – одговорија. „Бевме натоварени со тешкотии, со народниот накит, па тоа го испофрлавме.“ А истото тоа го направи и Самирија,

па излеа теле кое даваше глас како да мука, и потоа тие рекоа: „Ова е вашиот бог и Мусаовиот бог, кого тој (Муса) го заборави.“

Зарем тие не видоа дека тоа ни со зборови не им одговара, и дека од нив не може никаква неволја да оттргне ниту може каква било корист да им придобие?

А ним Харун уште претходно им зборуваше: „О, народе мој, вие со него сте само на искушение ставени. Ваш Господар е Семилосниот, затоа следете ме мене и слушајте ја наредбата моја!“

„Ние ќе го обожуваме сè додека не ни се врати Муса“ – рекоа тие.

„О, Харуне!“ – повика Муса. „Што те спречи, кога виде дека заталкаа,

по мене да не дојдеш? Зошто наредбата моја не ја послуша?“

„О, сине на мојата мајка“ – рече Харун – „не фаќај ме за мојата брада и коса! Јас се плашев ти да не кажеш: ,Меѓу синовите Израилови раскол посеа и не постапи така како што ти кажав.‘“

„А што сакаше ти, о Самирија?“ – запраша Муса.

„Јас го видов тоа што тие не го видоа,“ – одговори тој – „па грст земја од трагата на Гласникот184 зедов и фрлив, и ете, така тоа ми ја разубави мојата душа.“

„Е, тогаш, губи се!“ – рече Муса. „Целиот свој живот ќе велиш: ,Нема допирање!‘185 – а те чека уште и одредениот Час кој нема да те одмине. Погледни го само овој твој ,бог‘ на кого во обожувањето приврзан му беше: ние сигурно ќе го запалиме и по морето правта ќе му ја растуриме.

Вашиот бог е Аллах, друг бог освен Него нема! Тој со знаењето опфаќа сè.“

И така, ете, ти кажуваме некои вести за тоа што веќе поминало и ти дадовме Опомена186 од Нас.

Кој од неа ќе се сврти, на Судниот ден навистина тежок терет ќе понесе;

вечно така ќе остане, а на Судниот ден товарот морничав ќе им биде.

На Денот кога во рогот ќе се дувне, тој Ден злосторниците модри ќе ги собереме,

и еден со друг тивко ќе зборуваат: „Не останавте повеќе од десет дена.“

Ние добро знаеме за што тие ќе зборуваат, кога најпроникливиот од нив ќе рече: „Останавте само еден ден.“

А те прашуваат за планините, па ти кажи: „Господарот мој во прав ќе ги стори и ќе ги расее,

а местата на кои беа, рамни ледини ќе ги остави,

ни вдлабнатини ни височинки на Земјата нема да видиш.

Тој ден тие на гласникот ќе му се одѕвијат, од кого отстапување нема и пред Семилосниот гласовите ќе стивнат и ти ќе чуеш само шепот.

Тој ден ќе биде од корист само заземањето на тој на кого Семилосниот ќе му дозволи и со чиишто зборови е задоволен.

Тој знае што правеле и што ги чека, а тие со знаењето не можат Него да Го опфатат.

Лицата ќе Му се покорат на Живиот и Вечниот, тој што здруженици Му припишувал, секаква надеж ќе изгуби,

а тој што правел добри дела, а бил верник, нема да се плаши од неправда, ни од скратување на наградата.

И, ете, така Ние Куранот на арапски јазик го објавуваме и во него заканите ги повторуваме за тие гревовите да ги избегнуваат или на послушност да ги поттикне.

Нека е возвишен Аллах, Владетелот Вистински! И не брзај со рецитирањето на Куранот пред да ти се заврши објавувањето негово, и кажи: „Господару мој, Ти знаењето мое зголеми го!“

А Адем уште претходно го обврзавме, па тој заборави и не најдовме кај него одлучност!

А кога на мелеците им рековме: „Поклонете му се на Адем на сеџда!“ – сите се поклонија на сеџда, само Иблис не сакаше.

„О, Адеме!“ – рековме. „Овој е навистина непријател твој и на твојата жена, затоа немој никако да дозволиш тој да ве изведе од Џенетот, па потоа да се мачиш.

Во него нема да огладниш, ниту гол да бидеш,

во него нема ниту да ожедниш, ниту жештина да почувствуваш.

А шејтанот почна да му бае и да му зборува: „О, Адеме, сакаш ли да ти го покажам дрвото на бесмртноста и царството кое нема да исчезне?“

И тие двајцата187 каснаа од него и им се укажаа срамните места нивни, па почнаа по нив лисје џенетско да ставаат. Така Адем не го послуша Господарот свој и заталка од патот.

Потоа Господарот негов избран го направи, па му прости и на Вистинскиот пат го упати.

„Излегувајте од него сите,“ – рече Тој – „едни на други непријатели ќе бидете! Од Мене упатство ќе ви доаѓа, и тој што ќе го следи Моето Упатство нема да заталка и нема несреќен да биде.

А тој што ќе се заврти од Опомената Моја, тој тежок живот ќе живее и на Судниот ден слеп ќе го оживееме.“

„Господару мој,“ – ќе рече – „зошто слеп ме оживеа кога имав вид?“

„Еве зошто.“ – ќе рече Тој. „Доказите наши ти доаѓаа, но ти ги забораваше, па и ти денес исто така ќе бидеш заборавен.“

И така Ние ќе ги казниме сите тие кои на страстите премногу им се оддаваат и во доказите на Господарот свој не веруваат. А страдањето на оној свет, навистина, ќе биде пострашно и вечно.

Зарем на нив не им е познато колку народи пред нив уништивме, на тие по чии живеалишта тие одат! Тоа се, навистина, докази за паметните луѓе.

И да не се претходно изговорените зборови од Господарот твој, казната веќе ќе им беше неминовна.

Затоа истрпи ги нивните зборови и Господарот свој слави Го, заблагодарувајќи Му, пред излегувањето на Сонцето и пред заоѓањето негово, и слави Го во ноќните часови, и на крајот од денот, за да бидеш задоволен.

И никако не обрнувај внимание на разните неверници, на кои како уживање убавините на овој свет им ги пружаме, и со тоа на искушение да ги ставиме, но снабдувањето на Господарот твој е подобро и вечно е.

Нареди му на семејството свое да го извршува намазот (молитвата) и истрај во тоа! Ние не бараме од тебе снабдување, Ние тебе те снабдуваме! А само тие кои од Аллах ќе стравуваат и кои од гревовите ќе се чуваат ги чека убава завршница.

Тие188 велат: „Зошто не ни донесе некакво чудо од Господарот свој?“ А зарем не им доаѓа објаснување за тоа што го има во листовите189 дамнешни?

А да ги уништевме пред него190 со некаква казна, сигурно ќе кажеа: „Господару наш, зошто не ни испрати Пратеник за зборовите Твои да ги следевме пред уништени и засрамени да станеме.“

Кажи: „Секој очекува, па чекајте и вие, а сигурно ќе дознаете кои беа следбениците на Исправниот пат191 и кој бил упатен.“