Енциклопедија на пророчките хадиси

„Божјиот пратеник, салаллаху алејхи ве селем, кога го изговараше почетниот текбир во намазот, замолкнуваше за кратко пред да почне со рецитирањето. Тогаш го прашав: ,О, Божји пратенику, за тебе би ги жртвувал и мајката и таткото, што изговараш за време на молчењето помеѓу почетниот текбир и рецитирањето?‘ Тој одговори: ,Изговарам: АЛЛАХУММЕ БА‘ИД БЕЈНИ ВЕ БЕЈНЕ ХАТАЈАЈЕ КЕМА БА'АДТЕ БЕЈНЕЛ-МЕШРИКИ ВЕЛ-МАГРИБИ, АЛЛАХУММЕ, НЕККИНИ МИН ХАТАЈАЈЕ КЕМА ЈУНЕККА ЕС-СЕВБУЛ-ЕБЈЕДУ МИНЕД-ДЕНЕС, АЛЛАХУММЕ-ГСИЛНИ МИН ХАТАЈАЈЕ БИЛ-МАИ ВЕС-СЕЛЏИ ВЕЛ-БЕРД (Аллаху мој, оддалечи ме од моите гревови како што ги оддалечи истокот и западот, Аллаху мој прочисти ме од гревовите како што се чисти белата облека од нечистотиите, Аллаху мој измиј ги моите гревови со вода, снег и мраз.)‘“

Аллаховиот Пратеник, алејхи селам, кога завршуваше со намазот, трипати бараше прошка од Аллах, а потоа кажуваше: „О Аллах, Ти си Селам и од Тебе е селамот, благословен си Ти, О Сопственику на големината и благородноста.“ Велид рекол: „Го прашав Евзаи за тоа како да побарам прошка од Аллах, а тој ми рече: ,Изговарај: Естагфирулах, естагфирулах.‘“

„Кој ќе го рецитира Ајетул-Курсиј после секој задолжителен намаз, нема да го спречи од влезот во Џенетот освен смртта.“

Аллаховиот пратеник, салаллаху алејхи ве селем, кога ќе се исправеше од руку‘, велеше: Семи'a-аллaху ли-мен хамидех, Аллaхумме раббенa леке-л-хамд, мил'е-с-семaвати ве мил'е-л-арди ве мил'е ма ши'те мин шеј'ин ба'д." (Аллах го слуша оној кој Му се заблагодарува. О Аллах, Господару наш! Тебе Ти припаѓа секоја благодарност — благодарност што ќе ги исполни небесата и Земјата, и благодарност што ќе го исполни сѐ што Ти ќе посакаш над тоа.)

„Секој кој после секој намаз ќе изговори, субханаллах триесет и три пати, елхамдулиллах триесет и три пати и Аллаху екбер триесет и три пати — што вкупно изнесува деведесет и девет, а за стотиот ќе рече: Ла илахе иллаллаху вахдеху ла шерике лех, лехул мулку ве лехул хамду, ве хуве ала кулли шеј-ин кадир — ќе му бидат простени гревовите, дури и ако се многубројни како морската пена.“

„Ибн Зубејр го кажуваше овој зикр по секој намаз после давање на селам: ,Нема вистинско божество освен Аллах, Единствениот, Кој нема партнери, Нему Му припаѓа сета моќ и секоја благодарност и Тој може да направи сè. Нема состојба ниту сила освен таа на Аллах, нема друго божество освен Аллах, Ние Му се поклонуваме Само на Аллах, Нему Му припаѓа секоја благодат, почит и секоја убава пофалба. Нема друго вистинско божество освен Аллах. Искрено му ја исповедаме нашата вера, дури и ако тоа го мразат неверниците. (Ла илахе иллаллаху вехдеху ла шерике леху, лехул-мулку ве лехул-хамду ве хуве 'ала кули шеј'ин кадир, ла хавле ве ла куввете илла биллах, ла илахе иллаллаху ве ла на'буду ила ијјаху, лехун-ни'мету ве лехул-фадлу ве лехус-сена'ул-хасен, ла илахе иллаллаху мухлисине лехуд-дин ве лев керихел-кафирун)‘ Ибн Зубеир рече: ,Алаховиот Пратеник, алејхи селам, го кажуваше овој зикр после секој намаз.‘“

дека Пратеникот, алејхи селам, го фатил за раката и рекол: „,О Муаз, те сакам во име на Аллах‘, а потоа рече: ,Те советувам, о Муаз, непрестано на крајот од секој намаз да велиш: Аллахумме еинни ала зикрике ве шукрике ве хусни ибадетике.‘“

„Откако му беше објавена сурата ,Кога Аллаховите помош и победа ќе дојдат‘ (Ен-Наср, 1), Веровесникот, салаллаху алејхи ве селем, не клањаше ниту еден намаз, а во него да не изговореше: ,Субханеке раббена ве бихамдик, Аллахумме-гфир ли‘ (Славен си Ти, Господару наш, и Тебе ти припаѓа сета благодарност – Аллаху мој, прости ми).“