Encyclopedia of Prophetic Hadiths

«შელოცვები, თილისმები და ტივალა (მოჯადოების ან სიყვარულის მოზიდვის ტიპი) — არის ალლაჰთან თანაზიარის დადგენა (შირქი)».

შუამავალმა (ალლაჰის ლოცვა და მშვიდობა მას) უთხრა 'ატაი იბნ აბიი რაბააჰს: «გინდა გაჩვენო ქალი, რომელიც სამოთხის ხალხიდანაა?» მე ვუპასუხე: დიახ, მან თქვა: «აი ეს შავი ქალი». ეს ქალი ალლაჰის შუამავალთან (ალლაჰის ლოცვა და მშვიდობა მას) მივიდა და უთხრა: "მე მჭირს ეპილეფსია და ამ დროს ტანს ვიშიშვლებ, ალლაჰს შეევედრე ჩემთვის", უპასუხა: «თუ მოითმენ, სამოთხეს დაიმსახურებ, ხოლო თუ გსურს, ალლაჰს შევთხოვ, რომ განგკურნოს». ქალმა თქვა: "მე მოვითმენ! მაგრამ ალლაჰს სთხოვე, რომ არ გავშიშვლდე", შუამავალი შეევედრა მისთვის, რომ მისი სიშიშვლე არ გამოჩენილიყო.

მედინაში ჩამოვიდნენ ადამიანები 'უქლის ან 'ურაინას ტომებიდან, თუმცა ქალაქის კლიმატი მათთვის შეუსაბამო აღმოჩნდა. მოციქული (ალლაჰმა დალოცოს და მიესალმოს მას) უბრძანა მათ, რომ გასულიყვნენ მისი (სადაყის) საჯინიბოს აქლემებთან და დაელიათ მათი რძე და შარდი. მათაც ასე მოიქცნენ და როდესაც გამოჯანმრთელდნენ, მოკლეს მოციქულის მწყემსი და აქლემები წაართვეს. როდესაც ეს ამბავი ცნობილი გახდა, მოციქულმა (ალლაჰმა დალოცოს და მიესალმოს მას) გაუგზავნა ხალხი მათ დასაჭერად. შუადღისთვის ისინი მოჰგვარეს. მაშინ მან უბრძანა, რომ მოეჭრათ მათთვის ხელები და ფეხები, დაეთხარათ თვალები და გადაეგდოთ ისინი ალ-ჰარრას არეალში. ისინი წყალს ითხოვდნენ, მაგრამ არ მიეცათ. აბუ ქილაბამ თქვა: «ამ ხალხმა მოიპარეს, მოკლეს, განუდგნენ რწმენას მიღების შემდეგ და ომი გამოუცხადეს ალლაჰსა და მის მოციქულს».

«ჯიბრილი მოციქულთან (ალლაჰის ლოცვა და მშვიდობა მას) მოვიდა და ჰკითხა: ო მუჰამმად, რამე გაწუხებს (გტკივა)? მოციქულმა უპასუხა: «დიახ». მაშინ ჯიბრილმა თქვა: «ალლაჰის სახელით გილოცავ, ყოველი იმ ბოროტებისგან, რაც ზიანს გაყენებს, ყოველი ბოროტი სულისგან ან შურიანი თვალისგან. ალლაჰის სახელით გილოცავ».

«დადე ხელი იმ ადგილას, რომელიც გტკივა და სამჯერ თქვი: ‘ბისმილლაჰ’ (ალლაჰის სახელით), შემდეგ კი შვიდჯერ თქვი: ‘შევეფარები ალლაჰს და მის ძლევამოსილებას ბოროტებისგან, რასაც ვგრძნობ და რისიც მეშინია».

«როცა მოციქული (ალლაჰის ლოცვა და მშვიდობა მას) ავადმყოფთან მიდიოდა, მისთვის დუას აღავლენდა და ამბობდა: «მოაშორე ეს ტანჯვა, ადამიანთა მეუფეო! განკურნე, რადგან შენ ხარ ერთადერთი მკურნალი. არ არსებობს განკურნება შენს გარდა – განკურნე ისეთი განკურნებით, რომელიც არ დატოვებს არცერთ სენს».

«ვინც მოინახულებს ავადმყოფს, რომელსაც ჯერ სიკვდილის დრო არ მოსვლია და მასთან იტყვის შვიდჯერ: "ვთხოვ უზენაეს ალლაჰს, დიდებილი არშის ღმერთს, რომ გამოგაჯანმრთელოს", ალლაჰი მას ამ ავადმყოფობისგან გამოაჯანმრთელებს».

«ხვალ ამ დროშას მივცემ კაცს, რომლის ხელითაც ალლაჰი გამარჯვებას მოგვცემს. იგი ალლაჰსა და მის შუამავალს უყვარს და მასაც უყვარს ალლაჰი და მისი შუამავალი». ხალხმა იმ ღამეს მთელი დრო გაატარა ფიქრში, თუ ვინ იქნებოდა ამ დროშის მფლობელი. მეორე დილით ყველა შუამავალთან (ალლაჰის ლოცვა და მშვიდობა მას) მივიდა იმ იმედით, რომ იგი მათ გადაეცემოდა. მაშინ შუამავალმა (ალლაჰის ლოცვა და მშვიდობა მას) თქვა: «სად არის ალი იბნ აბუ ტალიბი?» უპასუხეს: "ო, ალლაჰის შუამავალო, ის თვალების ტკივილს უჩივის". მან თქვა: «მოიყვანეთ იგი». ალი მოვიდა და შუამავალმა (ალლაჰის ლოცვა და მშვიდობა მას) თავისი ნერწყვი მის თვალებზე წაუსვა და მისთვის შესთხოვა ალლაჰს. ალი მყისვე განიკურნა, თითქოს არანაირი ტკივილი არ ჰქონია. შემდეგ შუამავალმა (ალლაჰის ლოცვა და მშვიდობა მას) გადასცა მას დროშა. ალიმ ჰკითხა: "ო, ალლაჰის შუამავალო, ვებრძოლო მათ, სანამ ჩვენნაირები არ გახდებიან?" შუამავალმა (ალლაჰის ლოცვა და მშვიდობა მას) უპასუხა: «მიდი მშვიდად, სანამ მათ ტერიტორიაზე მიხვალ. შემდეგ მოუწოდე მათ ისლამისკენ და აუხსენი, თუ რა არის მათი მოვალეობა ალლაჰის წინაშე. ვფიცავ ალლაჰს, თუ ალლაჰი შენი მეშვეობით ერთ ადამიანს სწორ გზაზე დააყენებს, ეს შენთვის უფრო უკეთესია, ვიდრე რომ გყავდეს წითელი აქლემები».