العَاديَات

سوگند به اسب‌های دونده که نفس‌زنان [به سوی میدان جهاد] پیش می‌روند.

و سوگند به اسب‌هایی که [با برخورد سُم‌هایشان به سنگ‌ها] جرقۀ [آتش] ایجاد می‌کنند.

باز سوگند به اسب‌هایی که در صبحگاهان [بر دشمن] یورش می‌برند.

و در آن هنگام گرد و غبار برمی‌انگیزند.

آنگاه در دل [سپاه دشمن] می‌تازند.

یقیناً انسان در برابر [نعمت‌های] پروردگارش بسیار ناسپاس است،

و بی‌گمان، او [خود] بر این [ناسپاسی] گواه است،

و همانا او علاقۀ فراوانی به مال [دنیا] دارد.

آیا او نمی‌داند که در آن روز، آنچه در گور‌هاست، [همه زنده و] برانگیخته می‌شوند؟

و آنچه در سینه‌هاست [همه] آشکار می‌گردد.

یقیناً در آن روز، پروردگارشان کاملاً به [وضع و حال] آنان آگاه است.