پێغه‌مبه‌ری (صه‌لات و سه‌لامێن خودێ ل سه‌ر بن) به‌حسێ تشته‌كی كر، پاشی گۆت: ((ئه‌ڤه‌ دێ هنگی بیت ده‌مێ زانین دچیت و نامینیت

ژ زیادێ كوڕێ له‌بیدی (خودێ ژێ ڕازی بیت) گۆت:

پێغه‌مبه‌ری (صه‌لات و سه‌لامێن خودێ ل سه‌ر بن) به‌حسێ تشته‌كی كر، پاشی گۆت: ((ئه‌ڤه‌ دێ هنگی بیت ده‌مێ زانین دچیت و نامینیت))، من گۆت: ئه‌ی پێغه‌مبه‌رێ خودێ؛ چاوا دێ زانین چیت و نامینیت، د ده‌مه‌كیدا ئه‌م یێ قورئانێ دخوینین و یێ نیشا زارۆكێن خۆ دده‌ین، زارۆكێن مه‌ ژی دێ نیشا زارۆكێن خۆ ده‌ن هه‌تا ڕۆژا قیامه‌تێ (ڤێجا چاوا زانین دێ چیت و نامینیت)؟ گۆت: ((دایكا ته‌ ب ته‌ ببێژیت زیاد، من تو ب شاره‌زاترین زه‌لامێ مه‌دینێ ددیتی، ئه‌رێ ما ئه‌ڤه‌ جوهی و فه‌له‌ نینن، ئه‌و ژی یێ ته‌وڕات و ئنجیلێ دخوینن، به‌لێ كار ب تشته‌كێ د واندا هه‌ی ناكه‌ن؟!)).

ذَكَرَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ شَيْئًا، فَقَالَ: «ذَاكَ عِنْدَ أَوَانِ ذَهَابِ الْعِلْمِ» قُلْتُ: يَا رَسُولَ اللَّهِ، وَكَيْفَ يَذْهَبُ الْعِلْمُ، وَنَحْنُ نَقْرَأُ الْقُرْآنَ وَنُقْرِئُهُ أَبْنَاءَنَا وَيُقْرِئُهُ أَبْنَاؤُنَا أَبْنَاءَهُمْ إِلَى يَوْمِ الْقِيَامَةِ؟ قَالَ: «ثَكِلَتْكَ أُمُّكَ زِيَادُ، إِنْ كُنْتُ لَأُرَاكَ مِنْ أَفْقَهِ رَجُلٍ بِالْمَدِينَةِ، أَوَلَيْسَ هَذِهِ الْيَهُودُ وَالنَّصَارَى يَقْرَؤونَ التَّوْرَاةَ وَالْإِنْجِيلَ، لَا يَعْمَلُونَ بِشَيْءٍ مِمَّا فِيهِمَا؟!».