Skip to content

من و پیامبر ـ صلی الله علیه وسلم ـ درحالی‌که هر دو جُنُب بودیم، از یک ظرف غسل می‌کردیم؛ و هنگامی که در حال حیض بودم مرا امر می‌کرد و ازار می‌بستم و با من مباشرت می‌کرد

از ام المؤمنین عایشه ـ رضی الله عنها ـ روایت است که گفت:

من و پیامبر ـ صلی الله علیه وسلم ـ درحالی‌که هر دو جُنُب بودیم، از یک ظرف غسل می‌کردیم؛ و هنگامی که در حال حیض بودم مرا امر می‌کرد و ازار می‌بستم و با من مباشرت می‌کرد. و درحالی‌که در اعتکاف بود، سرش را به سوی من بیرون می‌آورد و درحالی‌که حیض بودم آن را می‌شستم.

كُنْتُ أَغْتَسِلُ أَنَا وَالنَّبِيُّ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مِنْ إِنَاءٍ وَاحِدٍ كِلاَنَا جُنُبٌ، وَكَانَ يَأْمُرُنِي، فَأَتَّزِرُ، فَيُبَاشِرُنِي وَأَنَا حَائِضٌ، وَكَانَ يُخْرِجُ رَأْسَهُ إِلَيَّ وَهُوَ مُعْتَكِفٌ فَأَغْسِلُهُ وَأَنَا حَائِضٌ.

بخارى و مسلم در روايت آن اتفاق دارند
حديث صحيح
شرح

ام المؤمنین عایشه ـ رضی الله عنها ـ از برخی حالات خصوصی‌شان با رسول الله ـ صلی الله علیه وسلم ـ خبر می‌دهد، از جمله آنکه: ایشان همراه با رسول الله ـ صلی الله علیه وسلم ـ از یک ظرف آب غسل جنابت می‌کردند و همراه هم از آن آب برمی‌داشتند. و هرگاه پیامبر ـ صلی الله علیه وسلم ـ قصد مباشرت با ایشان در حال حیض داشت، امر می‌کرد که بدن خود را از ناف تا زانو بپوشاند و سپس با کمتر از جماع، با ایشان مباشرت می‌کرد. و ایشان ـ صلی الله علیه وسلم ـ در مسجد به اعتکاف می‌نشست و سرش را به سوی عایشه که در خانه‌اش بود می‌برد و ایشان درحالی‌که حیض بود، سر پیامبر ـ صلی الله علیه وسلم ـ را می‌شست.

معانی کلمات

...:

از نکات این حدیث

جایز بودن غسل مرد و زن از یک ظرف.

جایز بودن مباشرت با زنِ حیض در غیر شرمگاه و اینکه بدن او پاک است.

مستحب بودن پوشیدن ازار (پوشاندن مابین ناف و زانو) در هنگام مباشرت.

اتخاذ اسبابی که مانع از وقوع در حرام می‌شود.

ممنوعیت ماندن زن حایض در مسجد.

مباح بودن تماس زن حایض با چیزهای خیس یا خشک، از جمله شستن مو و شانه زدن آن.

معاشرت نیکوی پیامبر ـ صلی الله علیه وسلم ـ با خانواده‌اش.

منابع

(1/ 255) (319).

بیشتر (8)

صحیح بخاری (1/ 67) (299 - 301).

صحیح مسلم (1/ 244) (297).

الإلمام بشرح عمدة الأحكام.

لإسماعيل الأنصاري (1/ 66).

تيسير العلام شرح عمدة الأحكام.

للبسام (ص79).

تنبيه الأفهام شرح عمدة الأحكام.

لابن عثيمين (1/ 76).