নিশ্চয় মহান আল্লাহে ফৰজসমূহক অৱশ্য পালনীয় কৰি দিছে, গতিকে এই ক্ষেত্ৰত তোমালোকে অৱহেলা নকৰিবা, লগতে তেওঁ কিছুমান সীমা নিৰ্ধাৰণ কৰি দিছে, গতিকে তোমালোকে সেইবোৰ লঙ্ঘন নকৰিবা। তেওঁ কিছুমান বস্তুক হাৰাম কৰিছে, গতিকে সেইবোৰ অমান্য নকৰিবা। তেওঁ কিছুমান বিষয়ত জানি বুজি নিৰৱতা অৱলম্বন কৰিছে- তোমালোকৰ বাবে ৰহমত হিচাপে; গতিকে সেইবোৰৰ বিষয়ে বেছি অনুসন্ধান নকৰিবা।

হাদীছটোৱে প্ৰমাণ কৰে যে, মহান আল্লাহেই হৈছে চৰীয়ত প্ৰণেতা, তেওঁৰ হাততে সকলো বিষয়ৰ দায়িত্ব।

হাদীছটোত চৰীয়তৰ আদেশ আৰু অনুমতি সংক্ৰান্তীয় বিধান চামিল আছে। চৰীয়তৰ আদেশ দুই ধৰণে হয়, এক. কোনো বিষয়ে মৌখিকভাৱে আদেশ দিয়া। দুই. কোনো বিষয়ত মৌন হৈ থকা। এইটো কেতিয়াবা ওৱাজিব নিৰ্দেশ হয় আৰু কেতিয়াবা মান্দুব (ছুন্নত)। অথবা হাৰাম নাইবা মকৰূহ হিচাপে নিষেধ কৰা হয়, বা মুবাহ হয়।

মহান আল্লাহে যিটো বিষয়ত মৌনতা অৱলম্বন কৰিছে, যিটোক তেওঁ বাধ্যতামূলক কৰা নাই, আৰু সেইটোৰ কোনো সীমাও নিৰ্ধাৰণ কৰা নাই, লগতে সেই বিষয়ে নিষেধো কৰা নাই, তেন্তে সেইটো হৈছে হালাল।

নবী চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামৰ উত্তম বৰ্ণনা পদ্ধতি যে, তেখেতে হাদীছটোত স্পষ্টৰূপে বিষয়বোৰ ভাগ ভাগ কৰি বৰ্ণনা কৰিছে।

আল্লাহে ফৰজ কৰা বিধানবোৰ সুচাৰূৰুপে নিয়মিত পালন কৰাটো অনিবাৰ্য্য।