المُدثر

Эй ҷомабарсаркашида!

Бархез ва бим деҳ!

Ва Парвардигоратро бузург шумор!

Ва ҷомаро покиза бидор!

Ва аз палидӣ дурӣ кун!

Барои ин базлу бахшиш макун, ки афзунталабӣ кунӣ

Ва барои [хушнудии] Парвардигорат шикебо бош

Пас, ҳангоме ки дар «сур» дамида шавад

Он рӯз рӯзи сахт [ва душворе] аст

Бар кофирон осон нест

[Эй Паёмбар] Маро бо касе, ки ӯро танҳо [ва бидуни амволу авлод] офаридаам, вогузор

[Ҳамон касе, ки] моли фаровоне барояш қарор додам

Ва фарзандоне, ки ҳамеша [дар хидмати ӯ ва] бо ӯ ҳастанд

Ва ҳамаи васоил [ва имконоти] зиндагиро дар ихтиёраш қарор додам

Боз [ҳам] тамаъ дорад, ки [бар он] биафзоям

Ҳаргиз [чунин нахоҳад шуд]! Бе гумон, ӯ нисбат ба оёти Мо душманӣ дорад

Ва ба зудӣ ӯро ба машаққату сахтӣ меандозам

Зеро ӯ [барои мубориза бо Қуръон] андешид ва муҳосиба кард

Пас, марг бар ӯ бод! Чи гуна андоза [ва муҳосиба] кард?

Боз [ҳам] марг бар ӯ бод! Чи гуна андоза [ва муҳосиба] кард?

Сипас назар афканд

Он гоҳ чеҳра дар ҳам кашид ва рӯ турш кард

Сипас [ба ҳақ] пушт намуд ва такаббур варзид

Он гоҳ гуфт: «Ин [Қуръон] чизе ҷуз ҷодуе, ки [аз дигарон] омӯхта шуда, нест

Ва ин [чизе] ҷуз гуфтори башар нест»

Ба зудӣ ӯро ба дузах дархоҳам овард

Ва ту чи донӣ, ки дузах чи гуна аст?

[Оташи сӯзонест, ки] На [чизеро] боқӣ мегузорад ва на [чизеро] раҳо мекунад

Пӯстро [дигаргун карда] месӯзонад

Бар он [оташ] нуздаҳ [фаришта] гуморида шудааст.

Мо маъмурони дузахро фақат аз фариштагон қарор додем ва шумори онҳоро танҳо барои озмоиши кофирон муайян кардаем, то аҳли китоб яқин кунанд ва касоне, ки имон овардаанд, бар имони худ бияфзоянд ва аҳли китоб ва муъминон гирифтори шакку тардид нашаванд ва то касоне, ки дар дилҳояшон мараз аст ва [низ] кофирон бигӯянд: «Аллоҳ таоло аз ин масал [ва тавсиф] чи хостааст?». Бад-ин гуна, Аллоҳ таоло ҳар касро бихоҳад, гумроҳ месозад ва ҳар касро бихоҳад, ҳидоят мекунад ва [шумори] лашкариёни Парвардигоратро [касе] ҷуз Ӯ намедонад ва ин ҷуз панду андарзе барои инсонҳо нест

Оре, савганд ба моҳ [ки ҳаргиз чунин нест, ки онон тасаввур мекунанд]

Ва [савганд ба] шаб ҳангоме ки пушт кунад

Ва ба субҳ ҳангоме ки равшан шавад

Ки он [оташи дузах] яке аз [азобҳои] бузург [ва ҳавлнок] аст

Барои инсон бимдиҳанда аст

Барои касе аз шумо, ки бихоҳад [бо корҳои наку] пеш афтад, ё [бо гуноҳ кардан] ақиб бимонад

Ҳар кас дар гарави аъмоли хеш аст

Магар асҳоби ямин [муъминон]

Ки дар боғҳо [-и биҳишт] ҳастанд ва мепурсанд

аз гунаҳгорон:

«Чӣ чиз шуморо ба дузах даровард?

[Дузахиён] Мегӯянд: «Мо аз намозгузорон набудем

Ва бенаво[-ён]-ро итъом намекардем

Ва пайваста ҳамроҳи ёвагӯён [ва аҳли ботил] ҳамсадо мешудем

Ва ҳамвора рӯзи ҷазоро такзиб мекардем

То замоне, ки марг ба суроғамон омад

Пас, шафоати шафоаткунандагон ба онҳо суде намебахшад

Пас, онҳоро чи шудааст, ки аз панд [-у тазаккур] рӯй гардондаанд?

Гӯӣ, ки гӯрхароне рамидаанд

Ки аз [муқобили] шер гурехтаанд

Балки ҳар кадом аз онҳо [таваққуъ дорад ва] мехоҳад, ки [ба ӯ] номае кушода [ва ҷудогона аз сӯйи Аллоҳ таоло] дода шавад

Ҳаргиз, чунин нест [ки онон мепиндоранд]! Балки онҳо аз [азоби] охират наметарсанд

На, чунин нест, ки онҳо мегӯянд, он [Қуръон] як тазаккур ва ёдоварӣ аст

Пас, ҳар касе, ки бихоҳад аз он панд гирад

Ва ёд намекунанд [ва панд намегиранд], магар ин ки Аллоҳ таоло бихоҳад. Ӯст, ки сазовори парво кардан ва омурзидан аст.