“Ai që, pasi ta dëgjojë ezanin, thotë: “Allahumme rabbe hadhihi davetit-tammeti ves-salatil kaimeti, ati Muhammedenil vesilete vel fadilete, veb athhu mekamen mahmudenil-ledhi veadtehu. (O Allah, Zot i kësaj thirrjeje të përsosur dhe këtij namazi që po falet, jepja Muhamedit ndërmjetësimin dhe mirësinë. Ngrije në pozitën e lartë, - Mekami Mahmud, - të cilën ia ke premtuar), e meriton ndërmjetësimin tim Ditën e Kiametit.”

Ligjshmëria e kësaj lutjeje është pas përfundimit të përsëritjes pas muezinit, dhe kush nuk e dëgjon thirrjen, nuk e thotë atë.

Vlera e të Dërguarit të Allahut ﷺ qëndron në faktin se atij iu dha ndërmjetësimi, mirësia, pozita e lartë, - Mekami Mahmud, dhe ndërmjetësimi i madh për ndarjen (gjykimin) mes krijesave.

Pohimi i ndërmjetësimit për të Dërguarin e Allahut ﷺ, siç tregohet në fjalën e tij: "e meriton ndërmjetësimin tim Ditën e Kiametit.”

Ndërmjetësimi i Profetit ﷺ do të jetë për ata që kanë bërë mëkate të mëdha nga umeti i tij, në mënyrë që të mos hyjnë në Zjarr, ose për ata që tashmë kanë hyrë në të që të nxirren prej tij, ose që të futen në Xhenet pa llogari, ose për ata që kanë hyrë në Xhenet që t’u ngrihen shkallët.

Tibiu ka thënë: "Prej fillimit të ezanit e deri te fjala “Muhamedi është i Dërguari i Allahut” është thirrja e përsosur. “Hajalah” (thënia: Ejani në namaz, ejani në shpëtim) i referohet namazit, që do të falet, siç është në fjalën e Tij: "E kryejnë namazin." Është e mundshme që “namazi” të ketë kuptimin e lutjes dhe “el kaimeh - që do të falet", nënkupton të qenët i vazhdueshëm. Sipas kësaj, fjala e tij “namazi që po falet” është një sqarim i thirrjes së përsosur. Është gjithashtu e mundshme që me “namazin” këtu të synohet namazi specifik dhe i vendosur për të cilin po bëhet thirrja në atë moment, dhe kjo është më e sakta."