„Ако некој само науми да направи насилство во него – дури и да е далеку, во Аден, областа Ебјан – Аллах ќе го натера да вкуси неиздржливо страдање.“
Абдулах бин Месуд, Аллах нека е задоволен со него – пренесува предание од Пратеникот, салаллаху алејхи ве селем –
во врска со зборовите на Возвишениот Аллах: „И на тој што во него ќе сака какво било насилство да стори, ќе им дадеме неиздржливо страдање да доживеат.“ (Ел-Хаџ, 25), рекол: „Ако некој само науми да направи насилство во него – дури и да е далеку, во Аден, областа Ебјан – Аллах ќе го натера да вкуси неиздржливо страдање.“
فِي قَوْلِ اللَّهِ عَزَّ وَجَلَّ: {وَمَنْ يُرِدْ فِيهِ بِإِلْحَادٍ بِظُلْمٍ نُذِقْهُ مِنْ عَذَابٍ أَلِيمٍ} [الحج: 25] قَالَ: «لَوْ أَنَّ رَجُلًا هَمَّ فِيهِ بِإِلْحَادٍ وَهُوَ بِعَدَنِ أَبْيَنَ لَأَذَاقَهُ اللَّهُ عَذَابًا أَلِيمًا».
Абдулах бин Месуд, Аллах нека е задоволен со него, во врска со зборовите на Возвишениот Аллах: „И на тој што во него ќе сака какво било насилство да стори, ќе им дадеме неиздржливо страдање да доживеат.“ (Ел-Хаџ, 25), рекол: „Ако некој само помисли и се реши да стори грев во Меканскиот Харем – нешто што Аллах го одредил како забрането во тој свет простор, било тоа преку збор или намерно убиство – тогаш тоа е неправда. Дури и ако таа намера му се јави додека е далеку, како во градот Аден во Јемен, тој со самата намера заслужува Аллах да го погоди со болно страдање, иако делото не го извршил, намерата е доволна.“
Укажување на светоста и величината на Меканскиот Харем.
Ес-Сади рекол: „Во овој благословен ајет има доказ за обврската да се почитува Харемот, за неговата голема светост и за строгото предупредување од самата намера или извршувањето на грев во него.“
Ед-Даххак рекол: „Човекот може да науми да направи грев во Мека додека се наоѓа во друга земја – и таа намера ќе му се запише како да го сторил делото, дури и ако сè уште не го направил.“
Муснед на Ахмед ибн Ханбел (7/ 155) (4071).
1012.
597).
Повеќе... (4)
المستدرك على الصحيحين للحاكم (2/ 420) (3461).
إرشاد الساري لشرح صحيح البخاري (10/ 52).
جامع العلوم والحكم (2/ 327).
النهاية في غريب الحديث والأثر ( ص 829.