Skip to content

„Обврските на муслиманот кон другиот муслиман се пет на број: да му го возврати на селамот, да го посети болниот, да го следи џеназето, да му се одзвие на поканата и да му посака сомилост од Бог на оној што ќе кивне.“

Ебу Хурејре, Аллах нека е задоволен со него, рекол: Го слушнав Божјиот пратеник, салаллаху алејхи ве селем, како вели:

„Обврските на муслиманот кон другиот муслиман се пет на број: да му го возврати на селамот, да го посети болниот, да го следи џеназето, да му се одзвие на поканата и да му посака сомилост од Бог на оној што ќе кивне.“

«حَقُّ الْمُسْلِمِ عَلَى الْمُسْلِمِ خَمْسٌ: رَدُّ السَّلَامِ، وَعِيَادَةُ الْمَرِيضِ، وَاتِّبَاعُ الْجَنَائِزِ، وَإِجَابَةُ الدَّعْوَةِ، وَتَشْمِيتُ الْعَاطِسِ».

Муттефекун алејхи
Автентичен
Објаснување

Божјиот пратеник, салаллаху алејхи ве селем, објаснува некои од правата на муслиманот за својот брат муслиман. Првото право е да се одговори на селамот на оној кој те поздравил. Второ право: Посета и грижа за болниот. Трето право: Да го следи џеназето од домот, па сѐ до местото каде што ќе се изврши џеназе намазот и до гробиштата, па сè до погребувањето. Четврто право: Да му се одзвие на поканата за свадбена гозба или друга покана. Петто право: Да му посака сомилост од Аллах на оној што ќе кивне така што кога ќе го слушне дека по кивањето изговорил ,,елхамдулиллах", да му се каже „јерхамукеллах", (Аллах нека ви се смилува), а тој што кивнал да одговори „Јехдикумуллаху ве јуслих балекум (Аллах нека ве упати и нека ја поправи вашата состојба)."

Значење на зборовите

...:

Од придобивките на хадисот

Величината на исламот се огледа во потврдувањето на правата меѓу муслиманите и зајакнувањето на братството и љубовта меѓу нив.

Референци

Сахих Ел-Бухари (2/ 71) (1240).

Сахих Муслим (4/ 1704) (2162).

Повеќе... (10)

كنوز رياض الصالحين.

لمجموعة من الباحثين (4/ 512).

بهجة الناظرين شرح رياض الصالحين.

لسليم الهلالي (1/ 327).

نزهة المتقين شرح رياض الصالحين.

مجموعة من الباحثين (1/ 253).

شرح رياض الصالحين.

لابن عثيمين (2/ 591).

بهجة قلوب الأبرار.

لابن سعدي (ص81).