Skip to content

„О Аиша, Аллах е Благ и ја сака благоста. Тој го дарува за благоста она што не го дарува за грубоста и за благоста го дарува она што не го дарува за ништо друго.“

Мајката на верниците и сопругата на Божјиот пратеник, Аиша, Аллах нека е задоволен со неа, пренесува дека Божјиот пратеник, салаллаху алејхи ве селем, рекол:

„О Аиша, Аллах е Благ и ја сака благоста. Тој го дарува за благоста она што не го дарува за грубоста и за благоста го дарува она што не го дарува за ништо друго.“

«يَا عَائِشَةُ إِنَّ اللهَ رَفِيقٌ يُحِبُّ الرِّفْقَ، وَيُعْطِي عَلَى الرِّفْقِ مَا لَا يُعْطِي عَلَى الْعُنْفِ، وَمَا لَا يُعْطِي عَلَى مَا سِوَاهُ».

Го бележи Муслим
Автентичен
Објаснување

Божјиот пратеник, салаллаху алејхи ве селем, ја поттикнал мајката на верниците, Аиша, Аллах нека е задоволен со неа, на благост. Аллах е Благ кон Своите робови – сака за нив леснотија, а не тешкотија, и не ги задолжува со нешто што е над нивната сила. Тој сака од Својот роб да биде кроток и благ, да ги избира лесните и убави постапки, а да не биде груб, суров и жесток. Севишниот Аллах преку благоста и нежноста дарува во овој свет многу повеќе отколку преку грубоста: убав спомен кај луѓето, постигнување на целите и олеснување на патиштата. А на Ахиретот – голема награда и возвишена положба. Навистина, со благоста доаѓа она што со ништо друго не доаѓа.

Од придобивките на хадисот

Поттик на благост и забрана на грубост.

Благоста има висока положба меѓу моралните особини.

Оној што е благ заслужува убав спомен и голема награда од Возвишениот Аллах.

Ес-Синди рекол: „Грубоста е спротивност на благоста. Оној што ги повикува луѓето кон упатството со кроткост и нежност е подобар од оној што повикува со грубост и строгост доколку се работи за средина која ги прифаќа и двата пристапа. А ако не, треба да се избере онаа метода што луѓето полесно ќе ја прифатат. Аллах најдобро ја знае вистинската состојба.“

Референци

Сахих Муслим (4/ 2003) (2593).

Повеќе... (4)

بهجة الناظرين شرح رياض الصالحين.

لسليم الهلالي (1/ 683).

المنهاج شرح صحيح مسلم بن الحجاج.

للنووي (16/ 145).