Skip to content

„Кој, во нашата вера, ќе воведе нешто ново, што не е од неа, ќе му биде отфрлено.“

Од мајката на верниците, Уму Абдуллах Аиша, Аллах нека е задоволен со неа, се пренесува дека Аллаховиот пратеник, салаллаху алејхи ве селем, рекол:

„Кој, во нашата вера, ќе воведе нешто ново, што не е од неа, ќе му биде отфрлено.“ „Кој ќе направи дело кое не сме го наредиле, тоа дело е одбиено.“

«مَنْ أَحْدَثَ فِي أَمْرِنَا هَذَا مَا لَيْسَ مِنْهُ فَهُوَ رَدٌّ». وَفِي رِوَايَةٍ لِمُسْلِمٍ: «مَنْ عَمِلَ عَمَلًا لَيْسَ عَلَيْهِ أَمْرُنَا فَهُوَ رَدٌّ».

Го бележат Бухари и Муслим
Автентичен
Објаснување

Аллаховиот Пратеник, алејхи селам, ни објаснува дека кој измислува нешто ново во верата или прави дело што не е базирано врз Куранот и Сунетот, тоа ќе биде одбиено и нема да биде прифатено од Аллах.

Од придобивките на хадисот

Ибадетите се базираат само врз Куранот и хадисот, ние не го обожуваме Аллах, Возвишениот, на друг начин освен на оној што ни е пропишан со верозаконот, а не според измислени новини.

Верата не е подложна на формулирање според нечие мислење и не се одредува според тоа што се смета за убаво, туку е со следење на Аллаховиот пратеник, алејхи селам.

Овој хадис укажува на совршеноста на верата.

„Бидат“ е секоја измислица/новина што се внесува во верата, а која не постоела во времето на Аллаховиот Пратеник, алејхи селам, и неговите асхаби, било да е верување, говор или дело.

Овој хадис е еден од основите на исламот и служи како вага за делата. Како што за секое дело кое не е направено во име на Аллах сторителот нема да биде награден, истотака секое дело кое не е направено според традицијата на Аллаховиот пратеник нема да му се прифати на сторителот.

Хадисот претставува правило за отфрлање на новововедените работи и за осудување на лошите работи.

Измислени забранети работи се тие поврзани со верата, а не со овоземските работи.

Референци

Сахих Ел-Бухари (3/ 184) (2697).

Сахих Муслим (3/ 1343) (1718).

Повеќе... (5)

التحفة الربانية في شرح الأربعين حديثًا النووية (ص16).

شرح الأربعين النووية.

لابن عثيمين (ص96).

فتح القوي المتين في شرح الأربعين وتتمة الخمسين.

للعباد (ص38).