پێغه‌مبه‌رێ خودێ (صه‌لات و سه‌لامێن خودێ ل سه‌ر بن) ده‌مێ ده‌ست ب نڤێژێ دكر ده‌ستێن خۆ هه‌تا ڕاستا هه‌ردوو ملێن خۆ بلند دكرن،
ئبن عومه‌ر (خودێ ژ هه‌ردووكان ڕازی بیت) دبێژیت:
پێغه‌مبه‌رێ خودێ (صه‌لات و سه‌لامێن خودێ ل سه‌ر بن) ده‌مێ ده‌ست ب نڤێژێ دكر ده‌ستێن خۆ هه‌تا ڕاستا هه‌ردوو ملێن خۆ بلند دكرن، ده‌مێ ته‌كبیرا چوونا ڕكوعێ دكر و ده‌مێ سه‌رێ خۆ ژ ڕوكوعێ بلند دكر، هه‌ر ده‌ستێن خۆ بلند دكرن و دگۆت: «سَمِعَ اللَّهُ لِمَنْ حَمِدَهُ، رَبَّنَا وَلَكَ الحَمْدُ»، و ئه‌ڤه د سوجدێدا نه‌دكر.
أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كَانَ يَرْفَعُ يَدَيْهِ حَذْوَ مَنْكِبَيْهِ إِذَا افْتَتَحَ الصَّلَاةَ، وَإِذَا كَبَّرَ لِلرُّكُوعِ، وَإِذَا رَفَعَ رَأْسَهُ مِنَ الرُّكُوعِ، رَفَعَهُمَا كَذَلِكَ أَيْضًا، وَقَالَ: «سَمِعَ اللَّهُ لِمَنْ حَمِدَهُ، رَبَّنَا وَلَكَ الحَمْدُ»، وَكَانَ لاَ يَفْعَلُ ذَلِكَ فِي السُّجُودِ.
پێغه‌مبه‌ری (صه‌لات و سه‌لامێن خودێ ل سه‌ر بن) د سێ جهاندا د نڤێژێدا ده‌ستێن خۆ هه‌تا ڕاستا هه‌ردوو ملێن خۆ بلند دكرن كو ئه‌و جهه یێ هه‌ستیكێن مل و زه‌ندكی دگه‌هنه ئێك. جهێ ئێكێ: ده‌مێ ده‌ستپێكرنا نڤێژێ ل ده‌مێ گۆتنا ته‌كبیرا ئیحرامێ. جهێ دووێ: ده‌مێ ته‌كبیرا چوونا ڕكوعێ. جهێ سێیێ: ده‌مێ سه‌رێ خۆ ژ ڕكوعێ بلند دكر و دگۆت: سمع الله لمن حمده ربنا ولك الحمد. و وی ده‌ستێن خۆ بلند نه‌دكرن ده‌مێ دچوو سوجدێ، نه ژی ده‌مێ ژ سوجدێ ڕادبوو.
ژ حیكمه‌تێن بلندكرنا ده‌ستان د نڤێژێدا ئه‌ڤه‌یه كو ئه‌و جوانییه بۆ نڤێژێ و مه‌زنڕاگرتنه بۆ خودایێ مه‌زن.
د فه‌رمووده‌یه‌كا دیدا ژ پێغه‌مبه‌ری (صه‌لات و سه‌لامێن خودێ ل سه‌ر بن) بنه‌جھ بوویه كو وی ل جهێ چوارێ ژی ده‌ست بلند دكرن، هەروەکی د ڤەگوهاستنا ئەبو حومەیدێ ساعدی ل دەڤ ئەبو داوودی و ژ بلی وی هاتی، ئەو ژی ده‌مێ ڕابوونا ژ ته‌حیاتا ئێكێیه د نڤێژێن سێ ڕكاعه‌تی و چوار ڕكاعه‌تیدا.
هه‌روه‌سا یا ژ پێغه‌مبه‌ری (صه‌لات و سه‌لامێن خودێ ل سه‌ر بن) بنه‌جھ بووی كو وی ده‌ستێن خۆ هه‌تا ڕاستا گوهێن خۆ بلند دكرن بێی كو ده‌ست بكه‌ته گوهێن خۆ، هه‌روه‌كی د ڤه‌گوهاستنا مالكێ كوڕێ حوه‌یریسیدا هاتی كو د هه‌ردوو صه‌حیحێن بۆخاری و موسلمیدا بنه‌جهبوویه: ((ده‌مێ پێغه‌مبه‌رێ خودێ (صه‌لات و سه‌لامێن خودێ ل سه‌ر بن) ته‌كبیرا ئیحرامێ دكر؛ ده‌ستێن خۆ هه‌تا ڕاستا هه‌ردوو گوهێن خۆ بلند دكرن)).
كۆمكرن د ناڤبه‌را گۆتنا "سمع الله لمن حمده" و "ربنا ولك الحمد" تشته‌كێ تایبه‌ته ب ئیمام و پێشنڤێژیڤه و وی كه‌سێ ب تنێ نڤێژێ دكه‌ت، به‌لێ ئه‌وێ ل دویڤ پێشنڤێژی دكه‌ڤیت ب تنێ دێ بێژیت: ربنا ولك الحمد.
گۆتنا "ربنا ولك الحمد" پشتی ڕكوعێ ب چار شێوازان ژ پێغه‌مبه‌ری (صه‌لات و سه‌لامێن خودێ ل سه‌ر بن) یا هاتی و ب ڕه‌نگه‌كێ دروست بنه‌جھ بووی، ئه‌ڤه ئێك ژ وانه و باشتر ئه‌وه مرۆڤ هنده‌ك جاران ڤێ بێژیت و هنده‌ك جاران یێن دی.
زێده‌تر (8)
صه‌حیحا بۆخاری (1/ 148) (735).
صه‌حیحا موسلمی (1/ 292) (390).
الإلمام بشرح عمدة الأحكام.
لإسماعيل الأنصاري (1/ 122).
تيسير العلام شرح عمدة الأحكام.
للبسام (ص151).
تنبيه الأفهام شرح عمدة الأحكام.
لابن عثيمين (2/ 192).