“សុបិនល្អ គឺមកពីអល់ឡោះ។ ចំណែកឯសុបិនអាក្រក់ គឺមកពីស្ហៃតន។ ហេតុនេះ ប្រសិនបើនរណាម្នាក់ក្នុងចំណោមពួកអ្នកឃើញសុបិនអាក្រក់ដែលធ្វើឱ្យគេខ្លាច ចូរឲ្យគេព្រួសទឹកមាត់តិចៗទៅខាងឆ្វេង និងចូរឲ្យគេសុំពីអល់ឡោះឲ្យបញ្ចៀសពីប្រការអាក្រក់របស់វា។ ពិតណាស់ វាមិនបង្កគ្រោះថ្នាក់អ្វីដល់គេឡើយ”។

សុបិន ឬការយល់សប្តិ គឺសំដៅលើអ្វីដែលអ្នកគេងលក់បានឃើញក្នុងដំណេករបស់ខ្លួន។ ជាទូទៅ គេប្រើពាក្យ “الرؤيا” (សុបិនល្អ) សំដៅលើការសុបិនឃើញប្រការល្អ និងរឿងវិជ្ជមាន។ ចំណែកពាក្យ “الحلم” (សុបិនអាក្រក់) គេប្រើសំដៅលើការសុបិនឃើញប្រការមិនល្អ ឬរឿងអវិជ្ជមាន។ ហើយពាក្យទាំងពីរនេះ គេអាចប្រើជំនួសគ្នាបាន។

ការយល់សុបិនមានច្រើនប្រភេទ៖ ១. សុបិនល្អ៖ វាជាសុបិនពិត និងជាដំណឹងរីករាយពីអល់ឡោះដែលមនុស្សបានឃើញ ឬត្រូវបានគេបង្ហាញឲ្យមនុស្សបានឃើញ។ ២. គំនិតរវើរវាយ៖ ជាអ្វីដែលមនុស្សដិតក្នុងគំនិតនិងនិយាយជាមួយខ្លួនក្នុងពេលធម្មតា(មិនទាន់គេង)។ ៣. ជាការធ្វើឱ្យកើតទុក្ខ និងជាការបំភិតបំភ័យពីសំណាក់ស្ហៃតនដើម្បីធ្វើឱ្យកូនចៅអាហ្ទាំ(មនុស្សលោក)កើតទុក្ខ។

ប្រការដែលគប្បីធ្វើពេលយល់សុបិនល្អមានបីចំណុច៖ ១. ថ្លែងសរសើរអល់ឡោះចំពោះសុបិននោះ។ ២. ត្រូវរីករាយចំពោះសុបិននោះ។ ៣. ត្រូវប្រាប់សុបិននោះទៅកាន់អ្នកដែលខ្លួនស្រឡាញ់ ចូលចិត្ត ពុំមែនទៅកាន់អ្នកដែលខ្លួនស្អប់ មិនចូលចិត្តនោះទេ។