“មនុស្សលោកនៅតែស្ថិតក្នុងប្រការល្អជានិច្ច ដរាបណាពួកគេរួសរាន់ក្នុងការស្រាយបួស”។

អ៊ីម៉ាំ អាន់ណាវ៉ាវី បាននិយាយថា៖ ហាទីស្ហនេះ គឺជំរុញឲ្យរួសរាន់ក្នុងការស្រាយបួសបន្ទាប់ពីប្រាកដថា ព្រះអាទិត្យពិតជាបានលិចហើយ។ ហើយអត្ថន័យរបស់វាគឺមានន័យថា កិច្ចការរបស់ប្រជាជាតិនេះនឹងនៅតែមានសណ្តាប់ធ្នាប់ និងនៅតែល្អប្រសើរ ដរាបណាពួកគេនៅតែថែរក្សាស៊ុណ្ណះមួយនេះ។ ប្រសិនបើពួកគេពន្យារពេលក្នុងការស្រាយបួស វាជាសញ្ញាបង្ហាញពីប្រការមិនល្អដែលពួកគេនឹងធ្លាក់ចូលទៅក្នុងវា។

ភាពល្អប្រសើរនៅតែបន្តមានចំពោះមនុស្ស គឺដោយសារតែការអនុវត្តតាមស៊ុណ្ណះ។ ចំណែកឯការខូចខាតនៃកិច្ចការ គឺទាក់ទងនឹងការបោះបង់នូវស៊ុណ្ណះ។

ជាការធ្វើឲ្យខុសនឹងពួកអះលីគីតាប និងពួកពិតអះ ពីព្រោះពួកគេពន្យារពេលក្នុងការស្រាយបួស។

អ៊ិពនូហាជើរ បាននិយាយថា៖ ហាទីស្ហនេះគឺមានការបញ្ជាក់ពីបុព្វហេតុរបស់វា។ អាល់មូហាល់ឡឹប បាននិយាយថា៖ បុព្វហេតុនៃការធ្វើដូច្នោះ គឺដើម្បីកុំឱ្យបន្ថែមផ្នែកនៃពេលយប់ទៅក្នុងពេលថ្ងៃ និផ្តល់ភាពងាយស្រួលសម្រាប់អ្នកតមអាហារ និងធ្វើឱ្យគេកាន់តែមានកម្លាំងសម្រាប់ការគោរពសក្ការៈ។ សាសនវិទូឥស្លាមបានឯកភាពគ្នាថា វាត្រូវបានអនុវត្តនៅពេលដែលប្រាកដថាព្រះអាទិត្យបានលិចតាមរយៈការមើលឃើញ ឬដោយការរាយការណ៍ពីសាក្សីពីរនាក់ដែលគួរឱ្យទុកចិត្ត ឬក៏សាក្សីតែម្នាក់ក៏ដោយ បើយោងទៅតាមទស្សនៈដែលត្រឹមត្រូវបំផុត។