Skip to content

“ចូរឲ្យក្រុមទាំងឡាយដែលបោះបង់ចោលជុមអាត់ត្រូវតែបពា្ឈប់សកម្មភាពនេះ។ បើមិនដូច្នោះទេ អល់ឡោះជាម្ចាស់នឹងបោះត្រាភ្ជិតទៅលើដួងចិត្ដរបស់ពួកគេ។ ក្រោយមក ពួកគេប្រាកដជានឹងក្លាយជាអ្នកព្រងើយកន្ដើយជាមិនខាន”។

អំពី អាប់ទុលឡោះ ពិន អ៊ូមើរ និង អាពូហ៊ូរ៉យរ៉ោះ رضي الله عنهما ពិតណាស់គាត់ទាំងពីរបានឮរ៉ស៊ូលុលឡោះ ﷺ លោកបានមានប្រសាសន៍ដោយកាន់ឈើច្រត់នៅលើមិមពើររបស់លោកថា៖

“ចូរឲ្យក្រុមទាំងឡាយដែលបោះបង់ចោលជុមអាត់ត្រូវតែបពា្ឈប់សកម្មភាពនេះ។ បើមិនដូច្នោះទេ អល់ឡោះជាម្ចាស់នឹងបោះត្រាភ្ជិតទៅលើដួងចិត្ដរបស់ពួកគេ។ ក្រោយមក ពួកគេប្រាកដជានឹងក្លាយជាអ្នកព្រងើយកន្ដើយជាមិនខាន”។

«لَيَنْتَهِيَنَّ أَقْوَامٌ عَنْ وَدْعِهِمُ الْجُمُعَاتِ أَوْ لَيَخْتِمَنَّ اللهُ عَلَى قُلُوبِهِمْ، ثُمَّ لَيَكُونُنَّ مِنَ الْغَافِلِينَ».

រាយការណ៍ដោយ មូស្លីម
ហាទីស្ហសហេស
ពន្យល់

ក្នុងពេលដែលណាពី ﷺ នៅលើមិមពើរ លោកបានព្រមានជនទាំងឡាយដែលបោះបង់ គេចវេះមិនចូលរួមសឡាតជុមអាត់ដោយគ្មានមូលហេតុអនុគ្រោះដោយការធ្វេសប្រហែស ឬខ្ជិលច្រអូសត្រូវតែបពា្ឈប់សកម្មភាពនេះ។ បើមិនដូច្នោះទេ អល់ឡោះជាម្ចាស់នឹងបោះត្រាភ្ជិតទៅលើដួងចិត្ដរបស់ពួកគេ ដាក់គម្របលើដួងចិត្តនោះ ព្រមទាំងធ្វើឲ្យមាននៅលើដួងចិត្តរបស់ពួកគេនោះនូវរនាំងដែលរារាំងវាអំពីការដើរតាមសេចក្តីពិត។ ក្រោយមក ពួកគេប្រាកដជានឹងក្លាយជាអ្នកព្រងើយកន្ដើយពីមូលហេតុដែលនាំមកនូវប្រការល្អ និងមើលស្រាលចំពោះការគោរពតាមបង្គាប់ជាមិនខាន។

មេរៀនដែលទាញបានពីហាទីស្ហ

ព្រមានចំពោះការគេចវេះមិនចូលរួមសឡាតជុមអាត់ ហើយវាស្ថិតក្នុងចំណោមបាបកម្មធំ។

អាន់ណាវ៉ាវី បាននិយាយថា៖ ហាទីស្ហនេះបញ្ជាក់ថា ការសឡាតជុមអាត់ គឺជាកាតព្វកិច្ចលើជនមូស្លីមគ្រប់រូប។

បង្គាប់ប្រើឲ្យធ្វើមិមពើរដើម្បីថ្លែងឃុតហ្ពះ។

អាស្ស៊ិនទី បាននិយាយថា៖ អត្ថន័យរបស់វា ពោលគឺមានរឿងពីរដែលត្រូវកើតឡើងដោយចៀសមិនផុត គឺត្រូវបញ្ឈប់ការបោះបង់ចោលសឡាតជុមអាត់ ឬមួយក៏អល់ឡោះជាម្ចាស់នឹងបោះត្រាភ្ជិតទៅលើដួងចិត្តរបស់ពួកគេ ពីព្រោះការមានទម្លាប់បោះបង់សឡាតជុមអាត់ គឺធ្វើឲ្យស្នឹមគ្របដណ្តប់លើដួងចិត្ត ងធ្វើឱ្យព្រលឹងមើលស្រាលចំពោះការគោរពតាមបង្គាប់។

គប្បីលើអ្នកទូន្មាន និងអ្នកដាស់រំលឹកត្រូវលាក់ឈ្មោះបុគ្គលដែលខ្លួនចង់ទូន្មាន(ណែនាំជាទូទៅដោយមិនរំលឹកចំៗឈ្មោះ) ព្រោះការធ្វើដូចនោះ គឺធ្វើឲ្យជននោះងាយនឹងទទួលយកការដាស់តឿន ហើយអនុវត្តតាមបទបញ្ជាទាំងឡាយ។

ឯកសារយោង

សហេស មូស្លីម (2/ 591) (865).

បន្ថែមទៀត (2)

النهاية في غريب الحديث والأثر (964).

البحر المحيط الثجاج في شرح صحيح الإمام مسلم بن الحجاج (17/ 250).