“ពិតប្រាកដណាស់ អល់ឡោះជាម្ចាស់ទ្រង់បានដាក់នូវកាព្វកិច្ចជាច្រើន។ ហេតុនេះ ចូរពួកអ្នកកុំបោះបង់ចោលវា។ ហើយទ្រង់បានកំណត់នូវព្រំដែនជាច្រើន។ ហេតុនេះ ចូរពួកអ្នកកុំបំពានវា។ ទ្រង់ក៏បានដាក់បម្រាមនូវប្រការជាច្រើន។ ហេតុនេះ ចូរពួកអ្នកកុំល្មើសនឹងវា។ ហើយទ្រង់ក៏នៅស្ងៀមចំពោះប្រការជាច្រើនផងដែរ ជាការក្តីមេត្តាករុណាដល់ពួកអ្នក ពុំមែនដោយសារភេ្លចនោះឡើយ។ ហេតុនេះ ចូរពួកអ្នកកុំស្រាវជ្រាវដេញដោលអំពីវា”។

ហាទីស្ហនេះជាភស្តុតាងបង្ហាញថា ជាការពិតណាស់ អល់ឡោះជាម្ចាស់ គឺជាអ្នកដែលបញ្ញត្តិច្បាប់។ ដូចនេះ កិច្ចការទាំងឡាយ គឺស្ថិតក្នុងកណ្តាប់ដៃទ្រង់។

ហាទីស្ហនេះផ្ទុកទៅដោយគោលការណ៍នៃច្បាប់បញ្ញត្តិឥស្លាម។ ដោយច្បាប់បញ្ញត្តិឥស្លាមទាំងនេះត្រូវបានបែងចែកជាប្រភេទច្បាប់ដែលគេបានបញ្ជាក់ប្រាប់ និងប្រភេទច្បាប់មិនមានបញ្ជាក់ប្រាប់ ពោលគឺប្រការដែលគេបង្គាប់ប្រើឲ្យធ្វើ វាជាកាតព្វកិច្ចត្រូវធ្វើ ឬជាប្រការដែលស្ម័គ្រចិត្ត(គប្បីធ្វើ) ហើយប្រការដែលគេហាមឃាត់ វាជាប្រការដែលត្រូវបោះបង់ជាដាច់ខាត ឬជាប្រការដែលគប្បីបោះបង់ និងផ្សេងពីនេះគឺជាប្រការដែលគេអនុញ្ញាត។

ប្រការដែលអល់ឡោះជាម្ចាស់នៅស្ងៀមដោយទ្រង់មិនបានដាក់ជាកាតព្វកិច្ច មិនបានកំណត់ជាព្រំដែន ហើយក៏មិនបានហាមឃាត់ចំពោះវា នោះវាជាប្រការដែលគេអនុញ្ញាត។

ព្យាការី ﷺ បានពន្យល់យ៉ាងល្អតាមរយៈហាទីស្ហដែលបានលើកឡើងនេះ ដោយធ្វើការបែងចែកយ៉ាងច្បាស់លាស់ និងបង្ហាញយ៉ាងជាក់ស្តែង។

ចាំបាច់ត្រូវថែរក្សានូវកាតព្វកិច្ចទាំងឡាយដែលអល់ឡោះជាម្ចាស់ទ្រង់បានបង្គាប់ប្រើ។