وَإِذۡ قَالَ ٱللَّهُ يَٰعِيسَى ٱبۡنَ مَرۡيَمَ ءَأَنتَ قُلۡتَ لِلنَّاسِ ٱتَّخِذُونِي وَأُمِّيَ إِلَٰهَيۡنِ مِن دُونِ ٱللَّهِۖ قَالَ سُبۡحَٰنَكَ مَا يَكُونُ لِيٓ أَنۡ أَقُولَ مَا لَيۡسَ لِي بِحَقٍّۚ إِن كُنتُ قُلۡتُهُۥ فَقَدۡ عَلِمۡتَهُۥۚ تَعۡلَمُ مَا فِي نَفۡسِي وَلَآ أَعۡلَمُ مَا فِي نَفۡسِكَۚ إِنَّكَ أَنتَ عَلَّٰمُ ٱلۡغُيُوبِ
(Hinumdomi) sa diha nga ang Allah muingon (sa Adlaw sa Pagkabanhaw): “O Hesus nga anak ni Maria, imo bang nagsulti sa mga tawo: “Simbaha ako ug ang akong inahan (Maria) ingon nga duha ka diyos gawas pa sa Allah?” Siya (Hesus) muingon: “Himayaon Ka, dili angay kanako ang pagsulti ug usa ka butang nga wala akoy katungod (sa pagsulti). Kon nakasulti pa ako sa ingon, nahibal-an na nimo kini. Ikaw nasayod kun unsa ang anaa sa akong kaugalingon apan ako wala nasayod sa unsay anaa Kanimo, sa pagkatinuod Ikaw lamang ang Hingpit nga Nakahibalo sa tanang natago (dili makita).”