अल्लाहका रसूल (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) माथि वही (प्रकाशना) को सुरुवात निद्रामा देखिने साँचो सपनाबाट भयो।

उम्मुल-मुमिनीन आइशा (रजियल्लाहु अन्हा) ले बयान गरेकि छन्:

"रसूल (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) माथि वह्य (ईश्वरीय सन्देश) को सुरुआत निद्रामा देखिने साँचो सपनाहरूबाट भयो। उहाँले जस्तो सपना देख्नुहुन्थ्यो, त्यो बिहानीको उज्यालोझैँ स्पष्ट रूपमा पूरा हुने गर्थ्यो। त्यसपछि उहाँलाई एकान्त प्रिय लाग्न थाल्यो र उहाँ 'हिरा' नामक गुफामा एकान्तवास बस्न थाल्नुभयो। उहाँ आफ्नो परिवारकहाँ फर्कनुअघि कैयौँ रातसम्म त्यहाँ उपासना गर्नुहुन्थ्यो र त्यसका लागि सामल (रासन) लिएर जानुहुन्थ्यो। सामल सकिएपछि उहाँ खदिजा (रजिअल्लाहु अन्हा) कहाँ फर्कनुहुन्थ्यो र त्यति नै दिनका लागि फेरि सामल लिएर हिरा गुफातर्फ जानुहुन्थ्यो। यसै क्रममा उहाँ 'हिरा' गुफामै हुँदा उहाँसमक्ष 'सत्य' (वह्य) प्रकट भयो र एक फरिश्ताले आएर उहाँलाई भने: "पढ्नुहोस्।" रसूल (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) ले भन्नुभयो: "म पढ्न जान्दिनँ।" रसूल (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) ले भन्नुभयो: "त्यसपछि ती फरिश्ताले मलाई समाते र यति जोडले अङ्गालो हाले कि मलाई गाह्रो महसुस हुन थाल्यो; त्यसपछि उनले मलाई छाडिदिए र भने: पढ्नुहोस्। मैले भनेँ: म पढ्न जान्दिनँ। उनले फेरि मलाई दोस्रो पटक समातेर यति जोडले अङ्गालो हाले कि मलाई गाह्रो महसुस हुन थाल्यो; त्यसपछि मलाई छाडिदिए र भने: पढ्नुहोस्। मैले भनेँ: म पढ्न जान्दिनँ। तब उनले मलाई तेस्रो पटक समातेर जोडले अङ्गालो हाले, अनि मलाई छाडिदिए र भने: {पढ्नुहोस्! आफ्ना पालनकर्ताको नामबाट, जसले सृष्टि गर्नुभयो। उहाँले मानिसलाई जमेको रगतको ढिक्काबाट सृष्टि गर्नुभयो। पढ्नुहोस्! र तपाईंका पालनकर्ता अत्यन्तै कृपालु हुनुहुन्छ।} [अल-अलक: १-३]" यसपश्चात् रसूल (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) ती आयातहरू मनमा बोकेर फर्कनुभयो र उहाँको हृदय काँपिरहेको थियो। उहाँ आफ्नी पत्नी खदिजा बिन्त खुवैलिद (रजिअल्लाहु अन्हा) कहाँ आउनुभयो र भन्नुभयो: "मलाई कपडा ओढाइदेऊ! मलाई कपडा ओढाइदेऊ!" खदिजाले उहाँलाई ओढाइदिनुभयो, यहाँसम्म कि उहाँको डर कम भयो। उहाँले खदिजा (रजिअल्लाहु अन्हा) लाई सम्पूर्ण घटना सुनाउँदै भन्नुभयो: "मलाई आफ्नो ज्यानको डर लाग्यो।" खदिजा (रजिअल्लाहु अन्हा) ले भन्नुभयो: "कदापि होइन! अल्लाहको कसम, अल्लाहले तपाईँलाई कहिल्यै अपमानित गर्नुहुने छैन। निश्चय नै तपाईँ नाता-सम्बन्ध जोड्नुहुन्छ, असहायहरूको भार उठाउनुहुन्छ, विपन्नहरूका लागि आर्जन गरिदिनुहुन्छ, पाहुनाको सत्कार गर्नुहुन्छ र सत्यका कारण आइपर्ने विपत्तिहरूमा मानिसहरूलाई सहयोग गर्नुहुन्छ।" त्यसपछि खदिजाले उहाँलाई आफ्ना काकाका छोरा वर्का इब्न नौफल इब्न असद इब्न अब्दुल उज्जाकहाँ लिएर जानुभयो। वर्का अज्ञानताको युग (जाहिलिया) मा इसाई भएका थिए। उनी हिब्रू (इब्रानी) भाषा लेख्न जान्दथे र इन्जिललाई हिब्रू भाषामा लेख्ने गर्दथे। उनी वृद्ध भइसकेका थिए र आँखाको ज्योति पनि गुमाइसकेका थिए। खदिजाले उनलाई भन्नुभयो: "हे मेरा दाजु! आफ्ना भतिजाको कुरा सुन्नुहोस्।" वर्काले उहाँलाई सोधे: "हे भतिजा! तपाईँले के देख्नुभयो?" तब रसूल (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) ले आफूले देख्नुभएको र घटेको सबै कुरा बताउनुभयो। वर्काले भने: "यो त्यही 'नामूस' (रहस्य बोक्ने फरिश्ता) हुन्, जसलाई अल्लाहले 'मूसा' (मोसेस) माथि अवतरित गर्नुभएको थियो। कति राम्रो हुन्थ्यो, म त्यस समयमा बलियो र युवा भएको भए! मलाई कति रहर छ कि, म (तपाईँको सहायता गर्न) त्यस समयसम्म जीवित रहन पाएको भए जब तपाईँको आफ्नै समुदायले तपाईँलाई यहाँबाट निष्कासित गर्नेछ!" रसूल (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) ले सोध्नुभयो: "के उनीहरूले मलाई साँच्चै निष्कासित गर्नेछन्?" उनले जवाफ दिए: "हो, तपाईँले जस्तो सन्देश लिएर कोही पनि आएको छैन जसलाई शत्रुताको सामना गर्नु नपरेको होस्। यदि मैले त्यो समय पाएँ भने म तपाईँको पूर्ण र शक्तिशाली सहयोग गर्नेछु।" यस भेटघाटको केही समयपछि नै वर्काको मृत्यु भयो र केही अवधिका लागि वह्य आउने क्रम पनि रोकियो।"

أَوَّلُ مَا بُدِئَ بِهِ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مِنَ الوَحْيِ الرُّؤْيَا الصَّالِحَةُ فِي النَّوْمِ، فَكَانَ لاَ يَرَى رُؤْيَا إِلَّا جَاءَتْ مِثْلَ فَلَقِ الصُّبْحِ، ثُمَّ حُبِّبَ إِلَيْهِ الخَلاَءُ، وَكَانَ يَخْلُو بِغَارِ حِرَاءٍ فَيَتَحَنَّثُ فِيهِ -وَهُوَ التَّعَبُّدُ- اللَّيَالِيَ ذَوَاتِ العَدَدِ قَبْلَ أَنْ يَنْزِعَ إِلَى أَهْلِهِ، وَيَتَزَوَّدُ لِذَلِكَ، ثُمَّ يَرْجِعُ إِلَى خَدِيجَةَ فَيَتَزَوَّدُ لِمِثْلِهَا، حَتَّى جَاءَهُ الحَقُّ وَهُوَ فِي غَارِ حِرَاءٍ، فَجَاءَهُ المَلَكُ فَقَالَ: اقْرَأْ، قَالَ: «مَا أَنَا بِقَارِئٍ» قَالَ: «فَأَخَذَنِي فَغَطَّنِي حَتَّى بَلَغَ مِنِّي الجَهْدَ ثُمَّ أَرْسَلَنِي، فَقَالَ: اقْرَأْ، قُلْتُ: مَا أَنَا بِقَارِئٍ، فَأَخَذَنِي فَغَطَّنِي الثَّانِيَةَ حَتَّى بَلَغَ مِنِّي الجَهْدَ ثُمَّ أَرْسَلَنِي، فَقَالَ: اقْرَأْ، فَقُلْتُ: مَا أَنَا بِقَارِئٍ، فَأَخَذَنِي فَغَطَّنِي الثَّالِثَةَ ثُمَّ أَرْسَلَنِي، فَقَالَ: {اقْرَأْ بِاسْمِ رَبِّكَ الَّذِي خَلَقَ خَلَقَ الإِنْسَانَ مِنْ عَلَقٍ اقْرَأْ وَرَبُّكَ الأَكْرَمُ}»، [العلق:1-3] فَرَجَعَ بِهَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَرْجُفُ فُؤَادُهُ، فَدَخَلَ عَلَى خَدِيجَةَ بِنْتِ خُوَيْلِدٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهَا، فَقَالَ: «زَمِّلُونِي، زَمِّلُونِي» فَزَمَّلُوهُ حَتَّى ذَهَبَ عَنْهُ الرَّوْعُ، فَقَالَ لِخَدِيجَةَ وَأَخْبَرَهَا الخَبَرَ: «لَقَدْ خَشِيتُ عَلَى نَفْسِي» فَقَالَتْ خَدِيجَةُ: كَلَّا وَاللَّهِ مَا يُخْزِيكَ اللَّهُ أَبَدًا، إِنَّكَ لَتَصِلُ الرَّحِمَ، وَتَحْمِلُ الكَلَّ، وَتَكْسِبُ المَعْدُومَ، وَتَقْرِي الضَّيْفَ، وَتُعِينُ عَلَى نَوَائِبِ الحَقِّ، فَانْطَلَقَتْ بِهِ خَدِيجَةُ حَتَّى أَتَتْ بِهِ وَرَقَةَ بْنَ نَوْفَلِ بْنِ أَسَدِ بْنِ عَبْدِ العُزَّى، ابْنَ عَمِّ خَدِيجَةَ، وَكَانَ امْرَأً تَنَصَّرَ فِي الجَاهِلِيَّةِ، وَكَانَ يَكْتُبُ الكِتَابَ العِبْرَانِيَّ، فَيَكْتُبُ مِنَ الإِنْجِيلِ بِالعِبْرَانِيَّةِ مَا شَاءَ اللَّهُ أَنْ يَكْتُبَ، وَكَانَ شَيْخًا كَبِيرًا قَدْ عَمِيَ، فَقَالَتْ لَهُ خَدِيجَةُ: يَا ابْنَ عَمِّ، اسْمَعْ مِنَ ابْنِ أَخِيكَ، فَقَالَ لَهُ وَرَقَةُ: يَا ابْنَ أَخِي، مَاذَا تَرَى؟ فَأَخْبَرَهُ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ خَبَرَ مَا رَأَى، فَقَالَ لَهُ وَرَقَةُ: هَذَا النَّامُوسُ الَّذِي نَزَّلَ اللَّهُ عَلَى مُوسَى، يَا لَيْتَنِي فِيهَا جَذَعًا، لَيْتَنِي أَكُونُ حَيًّا إِذْ يُخْرِجُكَ قَوْمُكَ، فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «أَوَ مُخْرِجِيَّ هُمْ؟»، قَالَ: نَعَمْ، لَمْ يَأْتِ رَجُلٌ قَطُّ بِمِثْلِ مَا جِئْتَ بِهِ إِلَّا عُودِيَ، وَإِنْ يُدْرِكْنِي يَوْمُكَ أَنْصُرْكَ نَصْرًا مُؤَزَّرًا. ثُمَّ لَمْ يَنْشَبْ وَرَقَةُ أَنْ تُوُفِّيَ، وَفَتَرَ الوَحْيُ.