'ती मानिसहरूलाई के भएको हो, जसले यस्तो र त्यस्तो कुरा गर्न थालेका छन्? म त राति नमाज पनि पढ्छु र सुत्छु पनि; म उपवास पनि बस्छु र कहिलेकाहीँ बस्दिन पनि; र म महिलाहरूसँग विवाह पनि गर्छु। तसर्थ, जो मेरो सुन्नत (तरिका) बाट विमुख हुन्छ, ऊ मबाट (मेरो अनुयायी) होइन।'"

यसले देखाउँछ कि साहबाहरू असल कर्महरूलाई कति माया गर्थे, राम्रो कर्म गर्न कति तत्पर रहन्थे र आफ्ना नबी (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) को अनुसरण गर्न कति इच्छुक थिए।

इस्लामी कानुनको सहिष्णुता र सहजता रसूल (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) को कर्म र शिक्षाबाट प्रष्ट हुन्छ।

नबी (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) को मार्गनिर्देशनको पालना र उहाँको उच्च चरित्रको अनुसरणमा कल्याण र बर्कत छ।

आफ्नो क्षमताभन्दा बढी उपासना (इबादत) को बोझ बोक्न निषेध गरिएको छ र यस प्रकारको अतिवाद बिदअती (धर्ममा नवाचार ल्याउने) हरूको मुख्य विशेषता हो भनेर उल्लेख गरिएको छ।

इब्न हजरले भन्नुभएको छ: "उपासनामा धेरै कडाई गर्नाले मानिस थाक्छ र दिक्क हुन्छ, जसले गर्दा उसले उपासना नै पूर्ण रूपले छोडिदिने डर हुन्छ। अर्कोतर्फ, केवल फर्ज (अनिवार्य) कार्यहरूमा मात्र सीमित रहनु र नफिल (ऐच्छिक) नमाज वा उपासनाहरू छोड्नुले अल्छिपना बढाउँछ र इबादतप्रतिको उत्साह घटाइदिन्छ। त्यसैले, सबैभन्दा उत्तम कुरा मध्यम र सन्तुलित मार्ग अपनाउनु हो।"

यसमा अग्रजहरूको अनुकरण गर्न उनीहरूको अवस्थाबारे जानकारी लिन प्रोत्साहन दिइएको छ। यदि पुरुषहरूद्वारा जानकारी लिन असम्भव भएमा महिलाहरूबाट पत्ता लगाउन अनुमति छ।

यसमा उपदेश, ज्ञानसम्बन्धी विषयहरूको प्रस्तुति, उत्तरदायी व्यक्तिहरू (मुकल्लफिन) का लागि धार्मिक नियमहरूको स्पष्टीकरण, तथा उपासनमा प्रयत्नशील व्यक्तिहरूका शङ्काहरूको निवारण समावेश छ।

यस हदीसले उपासनामा सहजता र सन्तुलन अपनाउन निर्देशन दिन्छ। साथै, यसले फर्ज (अनिवार्य) र नफ्ल (ऐच्छिक) दुवै प्रकारका उपासनाहरूलाई निरन्तरताका साथ सम्पन्न गर्न प्रेरित गर्दछ, ताकि एक मुस्लिमले मानिसहरूका अधिकारहरूप्रति आफ्नो जिम्मेवारी निर्वाह गर्न सकोस्।