Skip to content

«هر کس مرتکب گناهی مستوجب حد شود و مجازاتش زودتر در دنیا اجرا گردد، خداوند عادل‌تر از آن است که مجازات را بر بنده‌اش در آخرت تکرار کند.

از علی رضی‌الله‌عنه روایت است که پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وسلم فرمودند:

«مَنْ أَصَابَ حَدًّا فَعُجِّلَ عُقُوبَتَهُ فِي الدُّنْيَا فَاللَّهُ أَعْدَلُ مِنْ أَنْ يُثَنِّيَ عَلَى عَبْدِهِ الْعُقُوبَةَ فِي الْآخِرَةِ، وَمَنْ أَصَابَ حَدًّا فَسَتَرَهُ اللَّهُ عَلَيْهِ وَعَفَا عَنْهُ فَاللَّهُ أَكْرَمُ مِنْ أَنْ يَعُودَ فِي شَيْءٍ قَدْ عَفَا عَنْهُ». یعنی: «هر کس مرتکب گناهی مستوجب حد شود و مجازاتش زودتر در دنیا اجرا گردد، خداوند عادل‌تر از آن است که مجازات را بر بنده‌اش در آخرت تکرار کند. و هر کس مرتکب گناهی مستوجب حد شود و خداوند آن را بر او بپوشاند و از او درگذرد، پس خداوند کریم‌تر از آن است که به [مجازات] چیزی بازگردد که از آن درگذشته است».

«مَنْ أَصَابَ حَدًّا فَعُجِّلَ عُقُوبَتَهُ فِي الدُّنْيَا فَاللَّهُ أَعْدَلُ مِنْ أَنْ يُثَنِّيَ عَلَى عَبْدِهِ العُقُوبَةَ فِي الآخِرَةِ، وَمَنْ أَصَابَ حَدًّا فَسَتَرَهُ اللَّهُ عَلَيْهِ وَعَفَا عَنْهُ فَاللَّهُ أَكْرَمُ مِنْ أَنْ يَعُودَ فِي شَيْءٍ قَدْ عَفَا عَنْهُ».

به روایت ترمذی و ابن‌ماجه
حديث حسن
شرح

پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وسلم بیان کرده‌اند که هر کس مرتکب گناهی از گناهانی شود که مستوجب حد شرعی است، مانند زنا و دزدی، و مجازاتش را دریافت کند و حد بر او در دنیا اقامه شود، آن حد، آن گناه را از او پاک می‌کند و مجازات آن را در آخرت از او ساقط می‌گرداند؛ زیرا خداوند کریم‌تر و مهربان‌تر از آن است که دو مجازات را بر بنده‌اش جمع کند. و هر کس را که خداوند در دنیا [گناهش را] پوشاند و بر آن گناه مجازات نشد و خداوند از او درگذشت و او را آمرزید، خداوند عزوجل کریم‌تر و بخشنده‌تر از آن است که به مجازات گناهی بازگردد که آن را آمرزیده و از آن درگذشته است.

از نکات این حدیث

این حدیث، بزرگیِ عدل، کرم و رحمت خداوند را نشان می‌دهد.

اقامهٔ حد در دنیا، کفارهٔ گناه می‌شود.

شایسته است کسی که مرتکب گناهی مستوجب حد می‌شود، خود را با پوشش خداوند بپوشاند و به توبهٔ نصوح شتاب ورزد.

منابع
بیشتر (5)

سنن ترمذی (4/ 312) (2626).

سنن ابن‌ماجه (3/ 627) (2604).

مرشد ذوي الحجا والحاجة إلى سنن ابن ماجه والقول المكتفى على سنن المصطفى (15/ 224).

التيسير بشرح الجامع الصغير (2/ 399).

فيض القدير (6/ 65).