Skip to content

আল্লাহৰ পথত এদিন সীমান্তৰ প্ৰহৰী হৈ কটোৱাটো পৃথিৱীতকৈ আৰু পৃথিৱীৰ ওপৰত থকা সকলো বস্তুতকৈ উত্তম।

ছাহল বিন ছাআদ ৰাদ্বিয়াল্লাহু আনহুৰ পৰা বৰ্ণিত, ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামে কৈছেঃ

"আল্লাহৰ পথত এদিন সীমান্তৰ প্ৰহৰী হৈ কটোৱাটো পৃথিৱীতকৈ আৰু পৃথিৱীৰ ওপৰত থকা সকলো বস্তুতকৈ উত্তম। জান্নাতত তোমালোকৰ এক চাবুক পৰিমাণ স্থানো পৃথিৱীতকৈ আৰু পৃথিৱীৰ ওপৰত থকা সকলো বস্তুতকৈ উত্তম। আল্লাহৰ পথত এটি পুৱা অতিবাহিত কৰা বা এটি গধূলি পাৰ কৰাটো পৃথিৱীতকৈ আৰু ইয়াৰ ওপৰত থকা সকলো বস্তুতকৈ উত্তম।"

«رِبَاطُ يَوْمٍ فِي سَبِيلِ اللَّهِ خَيْرٌ مِنَ الدُّنْيَا وَمَا عَلَيْهَا، وَمَوْضِعُ سَوْطِ أَحَدِكُمْ مِنَ الجَنَّةِ خَيْرٌ مِنَ الدُّنْيَا وَمَا عَلَيْهَا، وَالرَّوْحَةُ يَرُوحُهَا العَبْدُ فِي سَبِيلِ اللَّهِ أَوِ الغَدْوَةُ خَيْرٌ مِنَ الدُّنْيَا وَمَا عَلَيْهَا».

(মুত্তাফাক আলাইহ {বুখাৰী মুছলিম})
ছহীহ
ব্যাখ্যা

নবী চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামে হাদীছটোত জনাইছে যে, মুছলিমসকলক শত্ৰুৰ পৰা ৰক্ষা কৰিবলৈ নিষ্ঠা সহকাৰে আল্লাহৰ উদ্দেশ্যে দৃঢ়ভাৱে এটা দিন পাৰ কৰাৰ প্ৰতিদান হৈছে পৃথিৱী আৰু ইয়াৰ ভিতৰত থকা সকলো বস্তুতকৈ উত্তম। এইদৰে মুজাহিদে জিহাদত ব্যৱহাৰ কৰা এটা চাবুকৰ সমান জান্নাতৰ ঠাই গোটেই পৃথিৱী আৰু ইয়াত থকা সকলো বস্তুতকৈ উত্তম। এইদৰে পুৱাৰ পৰা দুপৰীয়ালৈকে অথবা দুপৰীয়াৰ পৰা সন্ধিয়ালৈকে আল্লাহৰ পথত অতিবাহিত কৰাটো পৃথিৱী আৰু ইয়াৰ ভিতৰত থকা সকলো বস্তুতকৈ উত্তম।

হাদীছৰ পৰা সংগৃহীত পাঠসমূহ

আল্লাহৰ পথত সীমান্ত পহৰা দিয়াৰ গুৰুত্ব অধিক, কাৰণ ইয়াত প্ৰাণৰ ভয় থাকে, আল্লাহৰ কলিমা সুউচ্চ কৰি ৰখা আৰু দ্বীনৰ সহায় কৰাৰ বিষয় জৰিত থাকে। সেয়ে এদিনৰ ছোৱাব হৈছে দুনিয়া আৰু ইয়াত থকা সকলো বস্তুতকৈ উত্তম।

আখিৰাতৰ তুলনাত পৃথিৱী হৈছে একেবাৰে নগণ্য তথা তুচ্ছ। কিয়নো জান্নাতৰ এটা চাবুক পৰিমাণ ঠাই হৈছে পৃথিৱী আৰু ইয়াৰ মাজত থকা সকলো বস্তুতকৈ উত্তম।

হাদীছটোত আল্লাহৰ পথত জিহাদ কৰাৰ ফজীলত আৰু ইয়াৰ মহা ছোৱাব বৰ্ণিত হৈছে। কিয়নো এই পথত পুৱাৰ অথবা গধূলিৰ এটা প্ৰহৰ কটোৱাৰ ছোৱাব হৈছে পৃথিৱী আৰু ইয়াৰ মাজত থকা সকলো বস্তুতকৈ উত্তম।

হাদীছটোত "ফী ছাবীলিল্লাহ" বুলি কৈ ইখলাচৰ গুৰুত্ব বুজোৱা হৈছে। এই ইখলাচ অনুসৰিয়ে ছোৱাব প্ৰদান কৰা হ'ব।

সম্পাদক

ছহীহ বুখাৰী (4/ 35) (2892).

ছহীহ মুছলিম (3/ 1500) (1881).

অধিক (2)

تيسير العلام شرح عمدة الأحكام.

لعبد الله البسام (ص739).