Донишномаи аҳодиси набавӣ

"Агар касе аз шумо дар шикамаш чизеро эҳсос кард ва барояш савол пеш омад, ки оё чизе аз ӯ хориҷ шуд ё не? Пас аз масҷид берун нашавад, то ин ки садое шунавад ё бӯе эҳсос кунад."

Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) дар ҳар намоз таҳорат мекард, Гуфтам: Шумо чӣ гуна мекардед? Гуфт: Ҳамон таҳорат барои ҳар яке аз мо то вақте ки бетаҳорат нашуда будем, кифоят буд.

"Покӣ нисфи имон аст, ва "Алҳамду лиллоҳ" тарозуро пур мекунад, ва "Субҳонал-лоҳи" ва "Алҳамду лиллоҳи" миёни осмон ва заминро пур мекунанд. Намоз нур аст, садақа бурҳон аст, сабр равшанӣ аст ва Қуръон далел (ҳуҷҷат)-е аст барои ту ё бар алайҳи ту. Ҳамаи мардум субҳ (аз хона) берун мешаванд, дар ҳоле ки нафси худро фурӯхтаанд, пас он (яъне нафси худ)-ро ё озод кардаанд ва ё ҳалок сохтаанд".

Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) як маротибаӣ таҳорат карданд (яъне, ҳар узвро якборӣ шустанд).

"Покизагӣ нисфи имон аст. (Савоби лафзи) "алҳамдулиллоҳ" мизон(-и некӣ)-ро пур мекунад. (Савоби лафзи) "субҳоналлоҳ ва алҳамдулиллоҳ" он чи байни замину осмонҳост, пур мекунад. Намоз рӯшноӣ аст. Садақа бурҳон(-и имондорӣ) аст. Сабру шикебоӣ равшанӣ(-и имон) аст. Қуръон барои ту ё бар зидди ту ҳуҷҷат аст. Мардумон бомдодон саъйу талош мекунанд, пас касе (бо анҷом додани корҳои нек) ҷонашро (ба Худо) фурӯхта, пас (худро аз азоб) раҳо мекунад ва каси дигаре (бо анҷом додани корҳои зишт) ҷонашро (ба шайтон ва ҳавову ҳаваси худ) фурӯхта, пас (худро) ба ҳалокат мувоҷеҳ месозад"

Аз Ҳумрон мавлои Усмон ибни Аффон (разияллоҳу анҳу) ривоят аст, ки ӯ Усмон ибни Аффонро дид, дархости оби вузӯ кард, сипас аз оби он зарф бар рӯйи дастонаш рехт ва се бор онҳоро шуст, сипас дасти росташро дар даруни оби вузӯ дохил карда мазмаза (обгардон кардани даҳон) ва истиншоқ (дохил кардани об дар бини) ва истинсор (берун овардани об аз бини) кард, сипас рӯяшро се бор шуст ва дастонашро то ориҷ се бор шуст, сипас сарашро масҳ кард ва баъд аз он ҳарду пояшро семаротибаӣ шуст. Сипас фармуд: Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам)-ро дидам, монанди ин таҳорати ман таҳорат карданд ва фармуданд: "Ҳар касе монанди ин таҳорати ман таҳорат кард ва ду ракаъат намоз хонд ва дар онҳо бо худ сухан нагуфт, гуноҳони гузаштааш бахшида хоҳад шуд".

"Ҳар кӣ таҳорат кунад ва онро нек анҷом диҳад, гуноҳони ӯ аз баданаш, ҳатто аз зери нохунҳояш берун меояд".

Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) таҳорат кард (ва ҳар узвро) ду бор ду бор (шуст).