Enciklopedia e Hadithit të Pejgamberit

“Sikur të mos më dukej e rëndë për besimtarët, - Zuhejri thotë: për umetin tim, - do t'i urdhëroja ta përdorin misvakun për çdo namaz.”

se, sa herë që teshtinte i Dërguari i Allahut ﷺ, vendoste në gojën e tij dorën ose rrobën, me to e zvogëlonte ose e ulte zërin.

"Unë nuk jam dërguar si mallkues, por jam dërguar si mëshirë."

“Kur vdiq i Dërguari i Allahut ﷺ, nuk la as dërhem e as dinar, as rob e as robëreshë, asgjë tjetër përveç mushkës së tij të bardhë, armëve të veta, si dhe një truall që e kishte lënë vakëf.”

“Disa prej shokëve të Profetit ﷺ i pyetën gratë e tij për adhurimin e tij në vetmi, e dikush tha: “Nuk do të martohem.” Dikush tjetër tha: “Nuk do të ha mish.” Një tjetër tha: “Nuk do të fle në shtrat.” Atëherë i Dërguari i Allahut ﷺ, pasi e falënderoi dhe e lavdëroi Allahun, tha: “Ç'është puna e disave që thanë kështu e ashtu? Unë falem (natën) dhe fle, agjëroj dhe ha, e edhe martohem me gra. Ai që e kundërshton Sunetin tim, nuk është prej meje.”

"Nuk kam parë askënd me flokë deri në supe më të pashëm në një veshje të kuqe sesa i Dërguari i Allahut ﷺ. Flokët e tij i preknin shpatullat, kishte shpatulla të gjera dhe nuk ishte as i gjatë, as i shkurtër."

kur Pejgamberi ﷺ e falte namazin e sabahut, rrinte në xhami derisa Dielli lindte mirë. Vazhdon Xhabiri duke treguar: "Nuk largohej nga vendi pasi e falte sabahun derisa lindte Dielli. Kur lindte Dielli, largohej. Të pranishmit bisedonin dhe ndonjëherë flisnin për periudhën e injorancës paraislame e qeshnin, kurse ai buzëqeshte.”

“O Allah, unë jam njeri, andaj këdo që qortoj rëndë, mallkoj ose godas me kamxhik prej muslimanëve, këtë bëje pastrim dhe mëshirë për të!”