O Allah, unë jam njeri, andaj këdo që qortoj rëndë, mallkoj ose godas me kamxhik prej muslimanëve, këtë bëje pastrim dhe mëshirë për të!

Neveviu ka thënë: "Nëse thuhet: Si mund të lutet kundër dikujt që nuk e meriton lutjen kundër tij, apo ta shajë, ta mallkojë e të ngjashme me to? Përgjigjja është ajo që kanë dhënë dijetarët, e cila në mënyrë të përmbledhur ka dy mendime: Mendimi i parë: Qëllimi është se ai (personi) nuk e meriton atë te Allahu i Lartësuar dhe në thelb të çështjes, por në pamje të jashtme duket se ai e meriton atë. Kështu, Profetit ﷺ i shfaqet që ai e meriton këtë bazuar në një tregues sheriatik (fetar), megjithëse në të vërtetë nuk e meriton. Dhe ai ﷺ është urdhëruar të gjykojë sipas të jashtmes, ndërsa Allahu merr përsipër të fshehtat. Mendimi i dytë: Ajo që ka ndodhur nga sharja, lutja kundër tyre e të tjera të ngjashme, nuk është e qëllimshme, por janë prej shprehjeve që arabët e kishin bërë zakon t'i përdornin në rrjedhën e fjalës së tyre pa ndonjë qëllim të caktuar. Të tilla janë shprehjet e tij: “T'u mbushshin duart me dhé!”, “E shkretë qofsh!”, si dhe fjalët në këtë hadith: “Mos t'u rrittë mosha!”, apo në hadithin e Muaviut: “Allahu mos ta ngopë barkun!”, e të tjera si këto, me të cilat ata nuk e kishin për qëllim kuptimin e vërtetë të lutjes. Por, Profeti ﷺ pati frikë se mos ndonjëra prej tyre përkon me një kohë kur pranohet lutja, prandaj i kërkoi Zotit të tij të Lartësuar dhe iu lut Atij që ta bënte atë (lutje) mëshirë, shlyerje gjynahesh, afrim, pastrim dhe shpërblim. Dhe kjo ndodhte prej tij shumë rrallë dhe në raste krejt të veçanta, sepse Profeti ﷺ nuk ishte fjalëndyrë, as fyes, as mallkues dhe nuk hakmerrej për veten e tij."