Çdo njeri ngjizet në mitrën e nënës së vet për dyzetë ditë

Ibën Mesudi ka thënë: "Na ka thënë i Dërguari i Allahut ﷺ, i cili thotë të vërtetën në fjalën e tij dhe fjalët e të cilit janë të vërtetuara, ngase atë e ka vërtetuar Allahu i Lartësuar, dhe tha: Çdo njeriu i tubohet krijimi; e kjo do të thotë se kur burri i qaset bashkëshortes së tij, sperma e tij e shpërndarë tubohet në barkun e gruas për dyzet ditë si një pikë uji, pastaj shndërrohet në droçkë gjaku, që është gjak i trashë i ngjizur, dhe kjo në dyzetditëshin e dytë. Më pas, shndërrohet në një copë mishi, e cila është në masën e asaj që përtypet, dhe kjo në dyzetditëshin e tretë. Pastaj Allahu i dërgon atij një melek (engjëll), i cili ia fryn shpirtin pas përfundimit të dyzetditëshit të tretë, dhe meleku urdhërohet të shkruajë katër gjëra, e ato janë: rrisku (furnizimi) i tij, që është sasia e të mirave që do t'i përfitojë gjatë jetës së tij; jetëgjatësia e tij, që është koha e qëndrimit të tij në këtë botë; puna e tij, se çfarë do të jetë ajo; si dhe a do të jetë i mjeruar apo i lumtur. Pastaj Pejgamberi ﷺ u betua se vërtet njëri prej jush bën vepra të xhenetlinjve dhe vepra e tij është e mirë, domethënë në atë që u shfaqet njerëzve, dhe mbetet i tillë saqë mes tij dhe Xhenetit s’ka më shumë se një kut, që do të thotë: mes tij dhe arritjes atje nuk mbetet asgjë tjetër, veçse ashtu siç i ka mbetur dikujt një kut mes tij dhe një vendi në tokë; por, ja që vjen në shprehje ajo që i është shkruar dhe caktuar, e pikërisht atëherë ai punon vepra të banorëve të Zjarrit, kësisoj i vuloset jeta me to dhe hyn në Zjarr; ngase kushti për pranimin e punës së tij është që ai të qëndrojë i palëkundur në të dhe të mos e ndryshojë. Ndërsa një tjetër prej njerëzve bën vepra të banorëve të Zjarrit derisa t'i afrohet hyrjes në të, saqë thuajse mes tij dhe Zjarrit ka vetëm masën e një kuti në tokë, por, ja që vjen në shprehje ajo që i është shkruar dhe caktuar, ndaj bën punë të banorëve të Xhenetit, i vuloset kështu dhe hyn në Xhenet.'"