«قُلْ: اللَّهُمَّ اكْفِنِي بِحَلاَلِكَ عَنْ حَرَامِكَ، وَأغْنِنِي بِفَضْلِكَ عَمَّنْ سِواكَ». بگو: «يا الله، مرا با حلال خود از آنچه حرام کرده ای، کفايت بفرما، و به فضل خويش مرا از غير خود بی نياز بگردان».

برده ای نزد امیرالمؤمنین علی بن ابی طالب رضی الله عنه آمد که با آقایش قرار داد بسته که آزادی اش را در برابر مبلغی به صورت قسطی از وی بخرد، ولی پول آزادی خود را ندارد، و گفت: من از پرداخت بدهی ام ناتوانم، پس در پرداخت آن با مال، آموزش و راهنمایی مرا کمک کنید، امیر المؤمنین برایش فرمود: آيا کلمات به تو آموزش دهم که رسول الله صلى الله عليه وسلم آنها را به من آموخت، و اگر به اندازه ی کوهی که نامش متعلق به قبیله طيئ است، قرض داشته باشی، الله متعال آن را از سوی تو به مستحق آن می پردازد، و تو را از ذلت آن نجات می دهد، فرمود: بگو: (الهی مرا کفایت کن) و مرا دور کن (با حلال خود) با آن بی نیازم کن (از) افتادن در (حرام ات)، (و غنیم ساز) و کفایتم کن (به فضل خودت) و مهربانی خودت (از غیر تو) از خلقت.