Skip to content

ɑd nebã sẽn yɩɩd zu-noog ne mɑm sugsgã Dũni yikr rɑɑrã, yɑɑ ned ning sẽn yeelɑ tɩ lɑɑ ɩlɑɑhɑ ɩllɑl-Allɑh, n yɩlg-ɑ ɑ sũurẽ wã maɑ ɑ mengẽ wã».

Yii ɑ Abɩɩ Hʋrɑyrɑt nengẽ Wẽnd yɑrd be ɑ yĩngɑ t'ɑ yeelɑme:

Tɩ b yeela Wẽnd Tẽn-tʋʋmɑ ãnd n yɩɩd zu-noog ne fo sugsgã dũni wã yikr rɑɑre? Tɩ Wẽnd Tẽn-tʋʋmɑ pʋʋsg lɑ tɩlgr be ɑ yĩng yeele: «Mɑm rɑ tẽedɑme ɑ Abʋʋ Hʋrɑyrɑtɑ tɩ ned rɑ reng foo n sok mɑɑm Hɑdiis-kãngã ye, mɑm sẽn ne tɩ fo tɑrɑ yã-beed ne Hɑdiisã bãngrã, ɑd nebã sẽn yɩɩd zu-noog ne mɑm sugsgã Dũni yikr rɑɑrã, yɑɑ ned ning sẽn yeelɑ tɩ lɑɑ ɩlɑɑhɑ ɩllɑl-Allɑh, n yɩlg-ɑ ɑ sũurẽ wã maɑ ɑ mengẽ wã».

قيل يا رسول الله من أسعد الناس بشفاعتك يوم القيامة؟ قال رسول الله صلى الله عليه وسلم: «لقد ظننت يا أبا هريرة ألا يسألني عن هذا الحديث أحد أول منك لما رأيت من حرصك على الحديث، أسعد الناس بشفاعتي يوم القيامة، من قال لا إله إلا الله، خالصًا من قلبه أو نفسه».

A Al-Bʋẖaariy n reeg-a
Naṣʋn Ṣahɩɩhʋn (Gom-sikdem sẽn manege)
welsgã

Nɑbiyɑɑmã(Wẽnd pʋʋsg la A tɩlgr be a yĩnga) kõtɑ kibɑr tɩ nebã sẽn yɩɩd ne zunoogo n nɑ n pɑɑm yẽ sugsgã dũni yikr rɑɑrã yɑɑ ned ning sẽn yeelɑ: " soɑb kɑe rẽndɑ Wẽnde t'ɑ yɑɑ sẽn mɑɑn pʋ-peelem ne gomdã ɑ sũurẽ wã" rɑt n yeel tɩ soɑbɑ b sẽn tũud ne sɩd kɑ be rẽndɑ Wẽnde, lɑ ɑ leb n tɩlg n yi lɑgm-n-tɑɑre lɑ mɑɑn-tɩ-b-yã.

Gom-biisã mɑɑnã

...:

Sẽn be Hɑdiisã yõod-rãmbẽ

Nɑbiyɑɑmã tɑrɑ sugsg Dũni yikr rɑɑrã tɑblgo, lɑ ɑ pɑ nɑ n yɩ rẽndɑ ne Wẽnd-yembdbã.

Nɑbiyɑɑmã sugsgã(Wẽnd pʋʋsg la A tɩlgr be a yĩnga) yɑɑ ɑ sẽn nɑ n yõk Wẽnd sεεgã -A nɑɑm yɩ wɑgelle n zẽke- t'A rɑ kẽes Wẽnd-yembdb nins sẽn sõmb ne bugmã bugmẽ wã ye, lɑ sẽn kẽ-ɑ bɩ A yiis-ɑ be.

wilgda Tawhɩɩdã (Wẽnd yembgã) gomd sẽn yɩlg ne Wẽnd A Yembrã yɩɩdlem, la a vũunã bedrem sẽn ta to-to.

wilgdame tɩ Wẽnd yembgã gomdã sɩdgr yɩtame tɩ fo sã n bãng a võorã la f tʋm ne a sẽn tʋllã.

wilgda a Abʋʋ Hʋrayrat yɩɩdlemã (Wẽnd yard be a yĩnga) la a yã-beedã maaneg ne bãngrã baoobo.

Seb-tikdsã

Ṣahɩɩh Al-Bʋẖaary (1/ 31) (99).

Pɑɑgã (4)

منار القاري شرح مختصر صحيح البخاري.

لحمزة محمد قاسم (1/ 197).

القول المفيد على كتاب التوحيد.

لابن عثيمين (1/ 343).