Силер мага ишенбейсиңерби? Мен асмандагынын аманаткөйү болсом, мага эртең менен жана кечинде асмандын кабары келип турат.

Абу Саид ал-Худри (Аллах андан ыраазы болсун) айтат:

Али ибн Абу Талиб (Аллах андан ыраазы болсун) Йеменден Аллахтын элчисине (ага Аллахтын тынчтыгы жана мактоосу болсун) топурагынан тазалана элек кичинекей алтынды ашатылган териге салып жиберди. Анан ал аны төрт кишинин: Уяйна ибн Бадрдын, Акра ибн Хабистин жана Зайд ал-Хайлдын ортосунда бөлүштүрдү, ал эми төртүнчүсү же Алкама, же Амир ибн Туфайл эле. Ошондо анын сахабаларынын бири: "Буларга караганда буга биз көбүрөөк акылуу элек" - деди. Бул сөз Пайгамбарга (ага Аллахтын тынчтыгы жана мактоосу болсун) жеткенде, ал: «Силер мага ишенбейсиңерби? Мен асмандагынын аманаткөйү болсом, мага эртең менен жана кечинде асмандын кабары келип турат.» - деди. Ошондо көздөрү чуңкурайган, жаак сөөктөрү чыгып турган, маңдайы дөңчөйгөн, сакалы коюу, чачы кырылган жана балагын түрүнүп алган бир киши ордунан туруп: "Оо, Аллахтын элчиси, Аллахтан корк!" - деди. Ал: «Шооруң курсун! Жер бетиндегилердин арасынан Аллахтан коркууга эң акылуусу мен эмесминби?!» - деди. Анан ал киши бурулуп кетип калды. Халид ибн Валид: "Оо, Аллахтын элчиси, мен анын башын алайынбы?" - деди. Ал: «Жок, балким, ал намаз окуйт» - деди. Халид: "Намаз окугандардын канчасы тили менен жүрөгүндө жок нерсени айтышат" - деди. Аллахтын элчиси (ага Аллахтын тынчтыгы жана мактоосу болсун): «Чындыгында, мага адамдардын жүрөктөрүн тинтип, курсактарын жарып көрүү буйрулган эмес» - деди. Андан кийин ал артын салып кетип бараткан кишинин артынан карап мындай деди: «Чындыгында, мунун тукумунан Аллахтын китебин тынымсыз, көп окуган, бирок окугандары кекиртектеринен ары өтпөгөн бир коом чыгат. Алар жаанын огу атылган жаныбарды тешип өткөндөй динден чыгышат». Менимче, ал дагы: «Эгер мен аларга жетсем, аларды Самуд эли өлтүрүлгөндөй кырып өлтүрмөкмүн» - деп айтты.

بَعَثَ عَلِيُّ بْنُ أَبِي طَالِبٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مِنَ اليَمَنِ بِذُهَيْبَةٍ فِي أَدِيمٍ مَقْرُوظٍ، لَمْ تُحَصَّلْ مِنْ تُرَابِهَا، قَالَ: فَقَسَمَهَا بَيْنَ أَرْبَعَةِ نَفَرٍ، بَيْنَ عُيَيْنَةَ بْنِ بَدْرٍ وَأَقْرَعَ بْنِ حابِسٍ وَزَيْدِ الخَيْلِ، وَالرَّابِعُ: إِمَّا عَلْقَمَةُ وَإِمَّا عَامِرُ بْنُ الطُّفَيْلِ، فَقَالَ رَجُلٌ مِنْ أَصْحَابِهِ: كُنَّا نَحْنُ أَحَقَّ بِهَذَا مِنْ هَؤُلاَءِ، قَالَ: فَبَلَغَ ذَلِكَ النَّبِيَّ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ: «أَلاَ تَأْمَنُونِي وَأَنَا أَمِينُ مَنْ فِي السَّمَاءِ، يَأْتِينِي خَبَرُ السَّمَاءِ صَبَاحًا وَمَسَاءً»، قَالَ: فَقَامَ رَجُلٌ غَائِرُ العَيْنَيْنِ، مُشْرِفُ الوَجْنَتَيْنِ، نَاشِزُ الجَبْهَةِ، كَثُّ اللِّحْيَةِ، مَحْلُوقُ الرَّأْسِ، مُشَمَّرُ الإِزَارِ، فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ اتَّقِ اللَّهَ، قَالَ: «وَيْلَكَ، أَوَلَسْتُ أَحَقَّ أَهْلِ الأَرْضِ أَنْ يَتَّقِيَ اللَّهَ» قَالَ: ثُمَّ وَلَّى الرَّجُلُ، قَالَ خَالِدُ بْنُ الوَلِيدِ: يَا رَسُولَ اللَّهِ، أَلاَ أَضْرِبُ عُنُقَهُ؟ قَالَ: «لاَ، لَعَلَّهُ أَنْ يَكُونَ يُصَلِّي» فَقَالَ خَالِدٌ: وَكَمْ مِنْ مُصَلٍّ يَقُولُ بِلِسَانِهِ مَا لَيْسَ فِي قَلْبِهِ، قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «إِنِّي لَمْ أُومَرْ أَنْ أَنْقُبَ عَنْ قُلُوبِ النَّاسِ وَلاَ أَشُقَّ بُطُونَهُمْ» قَالَ: ثُمَّ نَظَرَ إِلَيْهِ وَهُوَ مُقَفٍّ، فَقَالَ: «إِنَّهُ يَخْرُجُ مِنْ ضِئْضِئِ هَذَا قَوْمٌ يَتْلُونَ كِتَابَ اللَّهِ رَطْبًا، لاَ يُجَاوِزُ حَنَاجِرَهُمْ، يَمْرُقُونَ مِنَ الدِّينِ كَمَا يَمْرُقُ السَّهْمُ مِنَ الرَّمِيَّةِ»، وَأَظُنُّهُ قَالَ: «لَئِنْ أَدْرَكْتُهُمْ لَأَقْتُلَنَّهُمْ قَتْلَ ثَمُودَ».