“ម្ចាស់កម្មសិទ្ធិមាស ឬប្រាក់គ្រប់រូបដែលមិនបំពេញតាមកាតព្វកិច្ចរបស់វា នៅថ្ងៃបរលោកគេនឹងក្រាលកម្រាលជាច្រើនអំពីភ្លើងសម្រាប់ជននោះ ដោយគេយកកម្រាលនោះទៅដុតក្នុងនរក

អំពី អាពូហ៊ូរ៉យរ៉ោះ رضي الله عنه បាននិយាយថា៖ រ៉ស៊ូលុលឡោះ ﷺ លោកបានមានប្រសាសន៍ថា៖

“ម្ចាស់កម្មសិទ្ធិមាស ឬប្រាក់គ្រប់រូបដែលមិនបំពេញតាមកាតព្វកិច្ចរបស់វា នៅថ្ងៃបរលោកគេនឹងក្រាលកម្រាលជាច្រើនអំពីភ្លើងសម្រាប់ជននោះ ដោយគេយកកម្រាលនោះទៅដុតក្នុងនរក រួចយកវាមកអ៊ុតលើចំហៀងខ្លួន ថ្ងាស់ និងខ្នងរបស់ជននោះ។ រាល់ពេលដែលវាត្រជាក់ គេនឹងដុតវាម្តងទៀតនៅថ្ងៃមួយដែលមានរយៈពេលស្មើនឹង៥០ពាន់ឆ្នាំ រហូតដល់គេកាត់សេចក្ដីរវាងខ្ញុំបម្រើទាំងឡាយ។ នៅពេលនោះ គេនឹងឃើញផ្លូវរបស់ខ្លួន ឬមួយទៅកាន់ឋានសួគ៌ ឬមួយទៅកាន់ឋាននរក”។ មានគេសួរថា៖ ឱរ៉ស៊ូលុលឡោះ! ចុះសត្វអូដ្ឋវិញ? លោកបានមានប្រសាសន៍ថា៖ “ដូចគ្នាដែរ ម្ចាស់សត្វអូដ្ឋដែលមិនបំពេញកាតព្វកិច្ចចំពោះវា ហើយក្នុងចំណោមកាតព្វកិច្ចចំពោះវានោះ គឺការយកទឹកដោះរបស់វាចែកទៅដល់អ្នកក្រីក្រ។ នៅថ្ងៃបរលោក គេនឹងបោះជននោះទៅលើដីវាលរាបស្មើដ៏ធំធេងមួយ រួចសត្វអូដ្ឋទាំងនោះនឹងដើរជាន់ និងខាំជននោះដោយមិនបាត់សូម្បីតែកូនអូដ្ឋមួយក៏ដោយ។ រាល់ពេលដែលពួកវាដើរផុតទៅ វាក៏ត្រលប់មកសាជាថ្មី នៅថ្ងៃមួយដែលមានរយៈពេលស្មើនឹង៥០ពាន់ឆ្នាំ រហូតដល់គេកាត់សេចក្ដីរវាងខ្ញុំបម្រើទាំងឡាយ។ នៅពេលនោះ គេនឹងឃើញផ្លូវរបស់ខ្លួន ឬមួយទៅកាន់ឋានសួគ៌ ឬមួយទៅកាន់ឋាននរក”។ មានគេសួរទៀតថា៖ ឱរ៉ស៊ូលុលឡោះ! ចុះសត្វគោ និងសត្វពពែ? លោកបានមានប្រសាសន៍ថា៖ “ដូចគ្នាដែរ ម្ចាស់សត្វគោនិងសត្វពពែដែលមិនបានបំពេញកាតព្វកិច្ចចំពោះវា នៅថ្ងៃបរលោក គេនឹងបោះជននោះទៅលើដីវាលរាបស្មើដ៏ធំធេងមួយ ហើយគ្មានសត្វណាមួយអវត្ដមានឡើយ។ សត្វទាំងនោះទោះមានស្នែង ឬគ្មានស្នែង ឬបាក់ស្នែង ពួកវានឹងប្រើស្នែងដើម្បីវាត់ជននោះ និងជាន់ជននោះនឹងជើងរបស់វា។ រាល់ពេលដែលពួកវាដើរផុតទៅ វាក៏ត្រលប់មកសាជាថ្មី នៅថ្ងៃមួយដែលមានរយៈពេលស្មើនឹង៥០ពាន់ឆ្នាំ រហូតដល់គេកាត់សេចក្ដីរវាងខ្ញុំបម្រើទាំងឡាយ។ នៅពេលនោះ គេនឹងឃើញផ្លូវរបស់ខ្លួន ឬមួយទៅកាន់ឋានសួគ៌ ឬមួយទៅកាន់ឋាននរក”។ គេបានសួរទៀតថា៖ ឱរ៉ស៊ូលុលឡោះ! ចុះចំណែកសត្វសេះវិញ? លោកបានមានប្រសាសន៍ថា៖ “សត្វសេះមានបីប្រភេទ គឺសេះដែលផ្ដល់បាបកម្មដល់ម្ចាស់របស់វា សេះដែលជារនាំងការពារដល់ម្ចាស់របស់វា និងសេះដែលផ្ដល់ផលបុណ្យដល់ម្ចាស់របស់វា។ ចំពោះសេះដែលផ្ដល់បាបកម្មដល់ម្ចាស់របស់វា គឺបុរសម្នាក់ដែលចងសេះទុកដើម្បីចង់ឲ្យអ្នកដទៃឃើញ(សរសើរ) អំនួត និងធ្វើជាសត្រូវនឹងអ្នកអ៊ីស្លាម។ ដូចនេះ សេះប្រភេទនេះនឹងផ្ដល់បាបកម្មដល់ម្ចាស់របស់វា។ ចំណែកឯសេះដែលជារនាំងការពារដល់ម្ចាស់របស់វានោះ គឺបុរសម្នាក់ដែលចងសេះទុកសម្រាប់ប្រើក្នុងមាគ៌ាអល់ឡោះ ហើយគេមិនភេ្លចសិទ្ធិរបស់អល់ឡោះចំពោះខ្នងនិងករបស់វាឡើយ។ ដូចនេះ សេះប្រភេទនេះ គឺជារនាំងការពារសម្រាប់ម្ចាស់របស់វា។ រីឯសេះដែលផ្ដល់ផលបុណ្យដល់ម្ចាស់របស់វា គឺបុរសដែលចងសេះទុកសម្រាប់ប្រើក្នុងមាគ៌ាអល់ឡោះសម្រាប់អ្នកអ៊ីស្លាមនៅក្នុងវាលស្មៅ ឬសួនច្បារ។ ហើយអ្វីៗដែលវាស៊ីនៅក្នុងវាលស្មៅ ឬសួនច្បារនោះ គេនឹងកត់ត្រាផលបុណ្យឲ្យជននោះទៅតាមចំនួនអ្វីដែលវាបានស៊ី។ ហើយគេក៏កត់ត្រានូវលាមករបស់វា និងទឹកនោមរបស់វាជាផលបុណ្យសម្រាប់ជននោះផងដែរ។ រាល់ខ្សែដែលវាកន្ដ្រាក់ផ្ដាច់ ហើយវារត់ទៅទីទួលមួយឬពីរ គេនឹងកត់ត្រាផលបុណ្យសម្រាប់ជននោះទៅតាមជំហានរបស់វា និងលាមករបស់វា។ រាល់ពេលដែលម្ចាស់របស់វាដឹកវាឆ្លងកាត់ទនេ្ល ហើយវាផឹកទឹកទនេ្លនោះ ឬមានបំណងឲ្យទឹកវាផឹក អល់ឡោះជាម្ចាស់នឹងកត់ត្រាសម្រាប់ជននោះនូវផលបុណ្យស្មើនឹងចំនួនទឹកដែលវាផឹក”។ មានគេសួរទៀតថា៖ ឱរ៉ស៊ូលុលឡោះ! ចុះចំពោះសត្វលាវិញ? លោកបានមានប្រសាសន៍ថា៖ “គេមិនបានបញ្ចុះឲ្យខ្ញុំនូវអ្វីមួយពាក់ព័ន្ធនឹងសត្វលា ក្រៅពីអាយ៉ាត់មួយដែលមានភាពទូលំទូលាយនេះទេ គឺ៖ ﴿فَمَنْ يَعْمَلْ مِثْقَالَ ذَرَّةٍ خَيْرًا يَرَهُ. وَمَنْ يَعْمَلْ مِثْقَالَ ذَرَّةٍ شَرًّا يَرَهُ﴾ (ហេតុនេះ ជនណាដែលធ្វើអំពើល្អ សូម្បីមានទម្ងន់ប៉ុនលំអងធូលី ក៏គេនឹងឃើញវាដែរ។ ហើយជនណាដែលធ្វើអំពើអាក្រក់ សូម្បីមានទម្ងន់ប៉ុនលំអងធូលី ក៏គេនឹងឃើញវាដែរ)។ (អាហ្សហ្សាល់ហ្សាឡះ៖៨)

«مَا مِنْ صَاحِبِ ذَهَبٍ وَلَا فِضَّةٍ، لَا يُؤَدِّي مِنْهَا حَقَّهَا، إِلَّا إِذَا كَانَ يَوْمُ الْقِيَامَةِ، صُفِّحَتْ لَهُ صَفَائِحُ مِنْ نَارٍ، فَأُحْمِيَ عَلَيْهَا فِي نَارِ جَهَنَّمَ، فَيُكْوَى بِهَا جَنْبُهُ وَجَبِينُهُ وَظَهْرُهُ، كُلَّمَا بَرَدَتْ أُعِيدَتْ لَهُ، فِي يَوْمٍ كَانَ مِقْدَارُهُ خَمْسِينَ أَلْفَ سَنَةٍ، حَتَّى يُقْضَى بَيْنَ الْعِبَادِ، فَيَرَى سَبِيلَهُ، إِمَّا إِلَى الْجَنَّةِ، وَإِمَّا إِلَى النَّارِ» قِيلَ: يَا رَسُولَ اللهِ، فَالْإِبِلُ؟ قَالَ: «وَلَا صَاحِبُ إِبِلٍ لَا يُؤَدِّي مِنْهَا حَقَّهَا، وَمِنْ حَقِّهَا حَلَبُهَا يَوْمَ وِرْدِهَا، إِلَّا إِذَا كَانَ يَوْمُ الْقِيَامَةِ، بُطِحَ لَهَا بِقَاعٍ قَرْقَرٍ، أَوْفَرَ مَا كَانَتْ، لَا يَفْقِدُ مِنْهَا فَصِيلًا وَاحِدًا، تَطَؤُهُ بِأَخْفَافِهَا وَتَعَضُّهُ بِأَفْوَاهِهَا، كُلَّمَا مَرَّ عَلَيْهِ أُولَاهَا رُدَّ عَلَيْهِ أُخْرَاهَا، فِي يَوْمٍ كَانَ مِقْدَارُهُ خَمْسِينَ أَلْفَ سَنَةٍ، حَتَّى يُقْضَى بَيْنَ الْعِبَادِ، فَيَرَى سَبِيلَهُ إِمَّا إِلَى الْجَنَّةِ، وَإِمَّا إِلَى النَّارِ» قِيلَ: يَا رَسُولَ اللهِ، فَالْبَقَرُ وَالْغَنَمُ؟ قَالَ: «وَلَا صَاحِبُ بَقَرٍ، وَلَا غَنَمٍ، لَا يُؤَدِّي مِنْهَا حَقَّهَا، إِلَّا إِذَا كَانَ يَوْمُ الْقِيَامَةِ بُطِحَ لَهَا بِقَاعٍ قَرْقَرٍ، لَا يَفْقِدُ مِنْهَا شَيْئًا، لَيْسَ فِيهَا عَقْصَاءُ، وَلَا جَلْحَاءُ، وَلَا عَضْبَاءُ تَنْطَحُهُ بِقُرُونِهَا وَتَطَؤُهُ بِأَظْلَافِهَا، كُلَّمَا مَرَّ عَلَيْهِ أُولَاهَا رُدَّ عَلَيْهِ أُخْرَاهَا، فِي يَوْمٍ كَانَ مِقْدَارُهُ خَمْسِينَ أَلْفَ سَنَةٍ، حَتَّى يُقْضَى بَيْنَ الْعِبَادِ، فَيَرَى سَبِيلَهُ إِمَّا إِلَى الْجَنَّةِ، وَإِمَّا إِلَى النَّارِ» قِيلَ: يَا رَسُولَ اللهِ، فَالْخَيْلُ؟ قَالَ: «الْخَيْلُ ثَلَاثَةٌ: هِيَ لِرَجُلٍ وِزْرٌ، وَهِيَ لِرَجُلٍ سِتْرٌ، وَهِيَ لِرَجُلٍ أَجْرٌ، فَأَمَّا الَّتِي هِيَ لَهُ وِزْرٌ، فَرَجُلٌ رَبَطَهَا رِيَاءً وَفَخْرًا وَنِوَاءً عَلَى أَهْلِ الْإِسْلَامِ، فَهِيَ لَهُ وِزْرٌ، وَأَمَّا الَّتِي هِيَ لَهُ سِتْرٌ، فَرَجُلٌ رَبَطَهَا فِي سَبِيلِ اللهِ، ثُمَّ لَمْ يَنْسَ حَقَّ اللهِ فِي ظُهُورِهَا وَلَا رِقَابِهَا، فَهِيَ لَهُ سِتْرٌ وَأَمَّا الَّتِي هِيَ لَهُ أَجْرٌ، فَرَجُلٌ رَبَطَهَا فِي سَبِيلِ اللهِ لِأَهْلِ الْإِسْلَامِ، فِي مَرْجٍ وَرَوْضَةٍ، فَمَا أَكَلَتْ مِنْ ذَلِكَ الْمَرْجِ، أَوِ الرَّوْضَةِ مِنْ شَيْءٍ، إِلَّا كُتِبَ لَهُ، عَدَدَ مَا أَكَلَتْ حَسَنَاتٌ، وَكُتِبَ لَهُ، عَدَدَ أَرْوَاثِهَا وَأَبْوَالِهَا، حَسَنَاتٌ، وَلَا تَقْطَعُ طِوَلَهَا فَاسْتَنَّتْ شَرَفًا، أَوْ شَرَفَيْنِ، إِلَّا كَتَبَ اللهُ لَهُ عَدَدَ آثَارِهَا وَأَرْوَاثِهَا حَسَنَاتٍ، وَلَا مَرَّ بِهَا صَاحِبُهَا عَلَى نَهْرٍ، فَشَرِبَتْ مِنْهُ وَلَا يُرِيدُ أَنْ يَسْقِيَهَا، إِلَّا كَتَبَ اللهُ لَهُ، عَدَدَ مَا شَرِبَتْ، حَسَنَاتٍ» قِيلَ: يَا رَسُولَ اللهِ، فَالْحُمُرُ؟ قَالَ: «مَا أُنْزِلَ عَلَيَّ فِي الْحُمُرِ شَيْءٌ، إِلَّا هَذِهِ الْآيَةَ الْفَاذَّةُ الْجَامِعَةُ»: {فَمَنْ يَعْمَلْ مِثْقَالَ ذَرَّةٍ خَيْرًا يَرَهُ، وَمَنْ يَعْمَلْ مِثْقَالَ ذَرَّةٍ شَرًّا يَرَهُ} [الزلزلة: 8].