“អ្នកដែលសូត្រគម្ពីរគួរអានដោយស្ទាត់ជំនាញ រូបគេនឹងមានឋានៈស្មើនឹងម៉ាឡាអ៊ីកាត់ដែលមានកិត្ដិយសថ្លៃថ្នូរ អនុវត្ដតាមបទបញ្ជា។ ចំណែកឯអ្នកដែលសូត្រគម្ពីរគួរអាន ហើយរូបគេមានការរអាក់រអួល និងមានការលំបាកនោះ រូបគេនឹងទទួលបានផលបុណ្យពីរ”។

ជំរុញឲ្យទន្ទេញគម្ពីរគួរអានឲ្យបានចាំស្ទាត់ និងសូត្រវាឲ្យបានច្រើនដើម្បីទទួលបានផលបុណ្យ និងបញ្ជាក់ពីឋានៈរបស់អ្នកដែលធ្វើដូច្នោះ។

អាល់កទីយ៍ បាននិយាយថា៖ អត្ថន័យរបស់វាពុំមែនមានន័យថា អ្នកដែលសូត្រគម្ពីរគួរអានដោយរដិបរដុប និងរអាក់រអួល គឺទទួលបានផលបុណ្យច្រើនជាងអ្នកដែលសូត្រគម្ពីរគួរអានដោយស្ទាត់ជំនាញនោះឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញ អ្នកដែលសូត្រគម្ពីរគួរអានដោយស្ទាត់ជំនាញ គឺល្អជាង និងទទួលបានផលបុណ្យច្រើនជាង ហើយគេមិនបានរំលឹកពីឋានៈនេះចំពោះអ្នកផ្សេងក្រៅពីពួកគេនោះឡើយ។ តើអាចស្មើគ្នានឹងអ្នកដែលមានជំនាញក្នុងការសូត្រយ៉ាងដូចម្តេចទៅចំពោះអ្នកដែលមិនយកចិត្តទុកដាក់ចំពោះគម្ពីរគួរអាន ទន្ទេញ សូត្រច្រើន និងយល់ដឹងច្បាស់ពីវា ដូចជាការយកចិត្តទុកដាក់របស់អ្នកជំនាញ រហូតដល់រូបគេមានភាពស្ទាត់ជំនាញក្នុងការសូត្រវានោះ?