“សិទ្ធិរបស់អ្នកមូស្លីមចំពោះអ្នកមូស្លីមមានប្រាំមួយ”។ មានគេសួរថា៖ តើមានអ្វីខ្លះទៅ ឱរ៉ស៊ូលុលឡោះ? លោកបានឆ្លើយថា៖ “នៅពេលអ្នកជួបគាត់ អ្នកត្រូវឲ្យសាឡាមទៅកាន់គាត់។ នៅពេលគាត់អញ្ជើញអ្នក អ្នកត្រូវទទួលយក។ នៅពេលគាត់សុំដំបូន្មានពីអ្នក អ្នកត្រូវផ្ដល់ដំបូន្មានដល់គាត់។ នៅពេលគាត់កណ្ដាស ហើយថ្លែងសរសើរអល់ឡោះ អ្នកត្រូវឆ្លើយតប។ នៅពេលគាត់ឈឺ អ្នកត្រូវសួរសុខទុក្ខគាត់។ ហើយនៅពេលគាត់ស្លាប់ អ្នកត្រូវដង្ហែរសពគាត់”។

អាស្សាវកានី បាននិយាយថា៖ ពាក្យថា៖ “សិទ្ធិរបស់អ្នកមូស្លីម” មានន័យថា ជាប្រការដែលគេមិនគួរគប្បីបោះបង់ចោល ហើយការអនុវត្តវា អាចជាកាតព្វកិច្ច(វ៉ាជិប) ឬជាប្រការស្ម័គ្រចិត្តដែលគេជំរុញខ្លាំង(ស៊ូណិតម៉ូអឹក្កាត់) ដែលប្រហែលនឹងកាតព្វកិច្ចដែរ ដែលគេមិនគួរបោះបង់ចោល។

ការតបសាឡាម គឺជាកាតព្វកិច្ចបុគ្គល(فرض عين) បើសិនជាអ្នកដែលគេឲ្យសាឡាមមកកាន់ជាបុគ្គល។ តែប្រសិនបើគេឲ្យសាឡាមមកកាន់ក្រុម ការតបសាឡាមតែម្នាក់ក៏គ្រប់គ្រាន់ដែរ។ ចំណែកឯការផ្តើមឲ្យសាឡាមវិញ ធាតុដើមរបស់វា គឺជាស៊ុណ្ណះ។

ការសួរសុខទុក្ខអ្នកជំងឺ គឺជាសិទ្ធិមួយក្នុងចំណោមសិទ្ធិរបស់អ្នកមូស្លីមទៅលើបងប្អូនមូស្លីមរបស់ខ្លួន ព្រោះវានាំមកនូវក្តីរីករាយ និងភាពកក់ក្តៅដល់ដួងចិត្តអ្នកជំងឺ ហើយវាជាហ្វើរទូគីហ្វាយ៉ះ។

ចាំបាច់ត្រូវឆ្លើយតបចំពោះការអញ្ជើញ ដរាបណានៅក្នុងពិធីនោះមិនមានអំពើបាប។ ប្រសិនបើជាការអញ្ជើញឲ្យចូលរួមពិធីមង្គលការ ភាគច្រើននៃអ្នកប្រាជ្ញឥស្លាមយល់ថា វាជាកាតព្វកិច្ចត្រូវចូលរួម លើកលែងតែមានហេតុផលស្របច្បាប់។ តែប្រសិនបើជាការអញ្ជើញក្រៅពីពិធីមង្គលការ ភាគច្រើនយល់ថា វាគ្រាន់តែជាប្រការស៊ូណិតប៉ុណ្ណោះ។

ការឆ្លើយតបចំពោះអ្នកកណ្ដាស់ គឺជាកាតព្វកិច្ចសម្រាប់អ្នកដែលឮអ្នកកណ្ដាស់នោះថ្លែងសរសើរចំពោះអល់ឡោះ(ពោលថា អាល់ហាំទូលិលឡះ)។

បង្ហាញពីភាពពេញលេញនៃច្បាប់អ៊ីស្លាម និងការសង្កត់ធ្ងន់របស់វាលើការពង្រឹងចំណងនៃសង្គម ក៏ដូចជាជំនឿ និងគ្រឹះនៃសេចក្ដីស្រឡាញ់ក្នុងចំណោមសមាជិករបស់ខ្លួន។