“ចូរពួកអ្នកកុំនិយាយថា៖ អ្វីដែលអល់ឡោះមានចេតនា និងបុគ្គលនោះមានចេតនា(វានឹងកើតឡើង)។ ក៏ប៉ុន្តែពួកអ្នកត្រូវនិយាយថា៖ អ្វីដែលអល់ឡោះមានចេតនា(វានឹងកើតឡើង)។ បន្ទាប់មក ទើបបុគ្គលនោះមានចេតនា”។

ណាពី ﷺ លោកបានហាមឃាត់អ្នកមូស្លីមមិនឲ្យនិយាយថា៖ “អ្វីដែលអល់ឡោះមានចេតនា និងបុគ្គលនោះមានចេតនា(វានឹងកើតឡើង)” ឬក៏ “អ្វីដែលអល់ឡោះ និងបុគ្គលនោះមានចេតនា(វានឹងកើតឡើង)”នោះឡើយ។ នោះគឺដោយសារតែឆន្ទៈ និងចេតនារបស់អល់ឡោះ គឺមានលក្ខណៈទូទៅចង់ គ្មាននរណាម្នាក់រួមចំណែកជាមួយទ្រង់ក្នុងរឿងនេះឡើយ។ ហើយចំពោះការប្រើឃ្នាប់ “និង” នៅក្នុងប្រយោគ បង្ហាញពីការរួមចំណែករបស់នរណាម្នាក់ជាមួយអល់ឡោះ និងការដាក់បុគ្គលនោះស្មើនឹងអល់ឡោះ។ ក៏ប៉ុន្តែ គេត្រូវនិយាយថា៖ អ្វីដែលអល់ឡោះមានចេតនា(វានឹងកើតឡើង)។ បន្ទាប់មក ទើបបុគ្គលនោះមានចេតនា”។ ដូចនេះ គេត្រូវដាក់ចេតនារបស់ខ្ញុំបម្រើអល់ឡោះស្ថិតនៅក្រោមចេតនារបស់អល់ឡោះ ដោយប្រើពាក្យ “បន្ទាប់មក” ជំនួសឱ្យពាក្យ “និង” ព្រោះពាក្យ “បន្ទាប់មក” បង្ហាញពីការកើតឡើងនៅពេលក្រោយ និងចន្លោះពេលដែលមកបន្ទាប់។