পৃথিৱী হৈছে মুমিনসকলৰ বাবে কাৰাগাৰ স্বৰূপ, আৰু কাফিৰসকলৰ বাবে জান্নাত স্বৰূপ।

ইমাম নাৱাৱীয়ে কৈছেঃ পৃথিৱীত হাৰাম আৰু মাকৰূহ কামনা-বাসনা সম্পাদন কৰাৰ ক্ষেত্ৰত প্ৰতিজন মুমিন ব্যক্তি হৈছে কাৰাৰুদ্ধ। সকলো প্ৰকাৰ আনুগত্যমূলক আমল কৰিবলৈ বাধ্য। যেতিয়া তেওঁ মৃত্যুবৰণ কৰিব, তেতিয়াহে তেওঁ ইয়াৰ পৰা মুক্তি পাব। ইয়াৰ পিছত তেওঁ উভতি যাব সেই অনন্ত নিয়ামতৰ পিনে তথা সেই নির্ভেজাল সুখৰ পিনে যিটো কেতিয়াও অন্ত নপৰিব, যিটো আল্লাহে তেওঁৰ বাবে প্ৰস্তুত কৰি ৰাখিছে। আনহাতে কাফিৰৰ প্ৰাপ্য কেৱল সেইখিনিয়ে যিখিনি সিহঁতে পৃথিৱীত পাইছে, যদিও সেয়া অতি সামান্য আৰু কষ্টৰে পৰিপূৰ্ণ। সেয়ে যেতিয়া সি মৃত্যুবৰণ কৰিব, তেতিয়া সি চিৰস্থায়ী শাস্তিত পতিত হ'ব আৰু স্থায়ী যন্ত্ৰণা ভোগ কৰিব।

ছিন্ধীয়ে কৈছেঃ (سجن المؤمن)ৰ দ্বাৰা বুজোৱা হৈছে, যদিও মুমিন ব্যক্তি পৃথিৱীত সুখ-শান্তিত থাকে, তথাপিও তেওঁৰ বাবে জান্নাত হৈছে ইয়াতকৈ উত্তম। (وجنة الكافر)ৰ দ্বাৰা বুজোৱা হৈছে, যদিও কাফিৰ ব্যক্তি পৃথিৱীত নিকৃষ্ট অৱস্থাত থাকে, তথাপিও ইয়াতকৈ জাহান্নাম হৈছে তাৰ বাবে অত্যন্ত কষ্টকৰ।

মহান আল্লাহৰ ওচৰত পৃথিৱী হৈছে অতি তুচ্ছ।

এই পৃথিৱী হৈছে ঈমান্দাৰসকলৰ বাবে পৰীক্ষা আৰু মুচিবতৰ স্থান।