চয়তানে তোমালোকৰ প্ৰত্যেকৰে মূৰৰ পিছফালে ৰাতিত শোৱাৰ সময়ত তিনিটাকৈ গাঁঠি বান্ধি দিয়ে। প্ৰত্যেক গাঁঠিত এই বুলি ফুঁ দিয়ে যে, ৰাতি বৰ দীঘল, নিশ্চিন্তে টোপনি যোৱা।

চয়তানে মানুহৰ প্ৰতিটো পথতে বাধা দিয়াৰ চেষ্টা কৰে, যাতে বান্দাক আল্লাহৰ আনুগত্যৰ পৰা বিৰত ৰাখিব পাৰে। সৰ্বশক্তিমান আল্লাহৰ আশ্ৰয় প্ৰাৰ্থনা অবিহনে চয়তানৰ পৰা ৰক্ষা পোৱাৰ কোনো উপায় নাই। সেয়ে ইয়াৰ পৰা ৰক্ষা পোৱাৰ উপায় অৱলম্বন কৰিব লাগে।

জিকৰ-আজকাৰ আৰু ইবাদতৰ জৰিয়তে অন্তৰ প্ৰশস্ত হয় আৰু মন সক্ৰিয় হয়। অলসতা আৰু এলাহ ভাব দূৰ হয়, অকল্যাণ আৰু বিপদ-আপদ আঁতৰি যায়। কাৰণ চয়তান বিতাড়িত হয় আৰু এইবোৰ হৈছে চয়তানৰে কুমন্ত্ৰণা।

মুমিন ব্যক্তিয়ে আল্লাহে প্ৰদান কৰা তাওফীকেৰে ইবাদত কৰি আনন্দিত হয়। নেক কৰ্ম আৰু উচ্চ মৰ্যাদা আহৰণত ত্ৰুটি হোৱাৰ কাৰণে মনত দুখ পায়।

ইবাদতৰ পৰা অলসতা আৰু অৱহেলা হৈছে চয়তানৰ কৰ্ম তথা সৌন্দৰ্য।

এই তিনিটা কৰ্মই চয়তানক বিতাড়িত কৰে, জিকৰ-আজকাৰ, অজু আৰু নামাজ।

চয়তানে বিশেষকৈ মূৰৰ পিছফালে গাঁঠি বান্ধে, কাৰণ এইটো হৈছে শক্তিৰ কেন্দ্ৰ আৰু ইয়াৰ কাৰ্য্যৰ পৰিসৰ। যদি ইয়াত গাঁঠি দিব পাৰে তেন্তে মানুহৰ ৰূহক প্ৰভাৱিত কৰিব পাৰে, আৰু গভীৰ টোপনি জাপি দিব পাৰে।

ইবনু হাজাৰ আছকালানী ৰাহিমাহুল্লাহে কৈছেঃ হাদীছটোৰ এই বাক্যই (عليك ليل) প্ৰমাণ কৰে যে, এইটো কেৱল ৰাতিৰ টোপনিৰ সৈতে নিৰ্দিষ্ট।