“พวกที่แต่งตั้งผู้หญิงเป็นผู้นำบริหารงานของพวกเขา จะไม่ได้รับความสำเร็จโดยเด็ดขาด”
จากอบูฮุร็อยเราะฮ์ เราะฎิยัลลอฮุอันฮุ ว่า เขาได้ยิน ท่านเราะซูลุลลอฮ์ ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม กล่าวว่า:
“พวกที่แต่งตั้งผู้หญิงเป็นผู้นำบริหารงานของพวกเขา จะไม่ได้รับความสำเร็จโดยเด็ดขาด”
«لَنْ يُفْلِحَ قَوْمٌ وَلَّوْا أَمْرَهُمُ امْرَأَةً».
ท่านนบี ศ็อลลัลลอฮุ อะลัยฮิวะสัลลัม ได้ชี้ให้เห็นชัดเจนว่ากลุ่มชนใดก็ตามซึ่งจะไม่บรรลุสิ่งที่พวกเขาแสวงหาหากพวกเขาฝากความไว้วางใจให้ผู้หญิงดูแลกิจการของพวกเขา ไม่ว่าจะเป็นในฐานะผู้พิพากษา การปกครองทั่วไป หรือรัฐมนตรี
สำหรับผู้หญิงไม่ควรรับตำแหน่งการเป็นผู้นำหรือการตัดสินระหว่างบุคคล แต่สำหรับเรื่องส่วนตัว เช่น ตำแหน่งผู้ดูแลเด็กกำพร้า หรือผู้จัดการโรงเรียน เป็นต้น ซึ่งในส่วนนี้จะไม่มีปัญหาใดๆ
เป็นการแสดงให้เห็นถึง ความจำกัดและความอ่อนแอของผู้หญิง และว่า นางไม่ควรเข้ามามีส่วนร่วมกับผู้ชายในการดำรงตำแหน่งการปกครองทั่วไป อีกทั้งการที่ผู้หญิงเข้ารับตำแหน่งเช่นนั้น ย่อมเป็นสาเหตุแห่งความไม่ประสบความสำเร็จ
พระเจ้าทรงสร้างผู้หญิงและประทานธรรมชาติที่แตกต่างจากผู้ชาย มีบางสิ่งที่ผู้หญิงไม่เหมาะสมที่จะทำเพราะธรรมชาติพิเศษของพวกเธอ และยังมีบางสิ่งที่ผู้ชายไม่เหมาะสมที่จะทำเพราะธรรมชาติพิเศษของพวกเขา
ความสำเร็จที่ถูกปฏิเสธในที่นี้: คือความสำเร็จในทางบทบัญญัติของศาสนาอิสลาม คือผู้บรรลุถึงความดีทั้งในโลกนี้และโลกหน้า ความเจริญรุ่งเรืองของอาณาจักรไม่ได้หมายความว่ากลุ่มชนนั้นอยู่ในความพอพระทัยของพระผู้เป็นเจ้าเสมอไป และผู้ใดที่ไม่อยู่ในการเชื่อฟังพระผู้เป็นเจ้า ย่อมไม่ประสบความสำเร็จ แม้ว่าเขาจะอยู่ในสภาพที่ดีที่สุดในสิ่งที่เป็นกิจการทางโลกก็ตาม
หะดีษบทนี้ มิได้เป็นการลดคุณค่าของผู้หญิง แต่อย่างใด ทว่าเป็นการ ชี้แนะแนวทางที่ถูกต้องในการใช้ความสามารถของเธอ ให้เหมาะสมกับธรรมชาติและศักยภาพของเธอต่างหาก
เศาะฮีห์ อัลบุคอรีย์ (6/ 8) (4425).
เพิ่มเติม (13)
عمدة القاري شرح صحيح البخاري.
لبدر الدين العيني (14/ 210).
أعلام الحديث (شرح صحيح البخاري) لأبي سليمان الخطابي (3/ 1787).
توضيح الأحكام مِن بلوغ المرام.
لعبد الله البسام (7/ 183).
فتح ذي الجلال والإكرام شرح بلوغ المرام.
لابن عثيمين (2/ 268).
منحة العلام في شرح بلوغ المرام.
لعبد الله الفوزان (3/ 441).
ذخيرة العقبى في شرح المجتبى.
للولوي (1/ 82).
كشف المشكل من حديث الصحيحين.
لابن الجوزي (2/ 16).