Enciklopedia e Hadithit të Pejgamberit

“Ai që i mëson përmendsh dhjetë ajetet e para të sures Kehf, do të jetë i mbrojtur nga (sprova e) Dexhallit.”

se një hebre i tha: “O prijësi i besimtarëve, një ajet që ju e lexoni në Librin tuaj, sikur të na kishte zbritur neve hebrenjve, atë ditë do ta shpallnim ditë feste.” Omeri i tha: “Cili qenka ky ajet?” Hebreu i tha: “Sot jua përsosa fenë tuaj, e plotësova dhuntinë time ndaj jush dhe zgjodha që Islami të jetë feja juaj.” (El Maide, 3) Atëherë Omeri tha: “Ne e dimë shumë mirë ditën dhe vendin kur ky ajet i ka zbritur Pejgamberit ﷺ. Ka qenë ditë e premte dhe i Dërguari i Allahut ﷺ ka qenë duke qëndruar në këmbë në Arafat.”

“Allahu i Lartësuar ka thënë: "Fatihanë e kam ndarë përgjysmë mes Meje dhe robit Tim, e robit Tim i takon ajo që e kërkon. Kur robi thotë: "Elhamdu lil-lahi rabbil-alemin", Allahu i Lartësuar thotë: "Robi Im më falënderoi." Kur thotë: "Err-Rrahmanir-Rrahim", Allahu thotë: "Robi Im më lavdëroi." Kur ai thotë: "Maliki jeumid-din", Allahu thotë: "Robi Im më madhëroi", - një herë pati thënë: "Robi Im më besoi çdo gjë të tij." Kur robi thotë: "Ijjake nabudu ue ijjake nestein", Allahu thotë: "Kjo është mes Meje dhe robit Tim, e robit Tim i takon ajo që e kërkon." Kur robi thotë: "Ihdinas-siratal-mustekim, siratal-ledhine enamte alejhim, gajril-magdubi alejhim, ueled-dal-lin", Allahu thotë: "Kjo i përket robit Tim dhe atij i takon ajo që ka kërkuar.”

“Teksa Xhibrili ishte ulur te Pejgamberi ﷺ, dëgjoi një zë të fuqishëm nga lart. Xhibrili e ngriti kokën dhe tha: “Kjo derë në qiell është hapur sot, e nuk është hapur kurrë më parë. Prej saj zbriti një melek në Tokë, i cili nuk ka zbritur kurrë më parë. Ai dha selam dhe tha: “Përgëzohu me dy drita, të cilat të janë dhënë ty, e që asnjë pejgamberi para teje nuk i janë dhënë: surja el Fatiha dhe fundi i sures el Bekare. Nuk do të lexosh asnjë shkronjë prej tyre, pa t'u dhënë (ajo që kërkon)."

“Shtëpitë tuaja mos i bëni varreza, se shejtani ikën prej shtëpisë në të cilën lexohet surja el Bekare.”

“O Ebu Mundhir, a e di se cili është ajeti më i madh (më me vlerë) në Librin e Allahut, që e ke me vete?” - Allahu dhe i Dërguari i Tij e dinë më së miri, - i thashë. - “O Ebu Mundhir, a e di se cili është ajeti më i madh (më me vlerë) në Librin e Allahut, që e ke me vete?” - më pyeti sërish. - “Allahu! Nuk ka zot tjetër (që meriton adhurimin) përveç Tij, të Përjetshmit, Mbajtësit të gjithçkaje!” (El Bekare, 255) - i thashë. Atëherë me goditi në gjoks dhe më tha: “Për Allahun, e gëzofsh dijen, o Ebu Mundhir!”

"Çdo natë, kur Profeti ﷺ binte në shtrat, i bashkonte shuplakat e duarve dhe frynte në to duke lexuar suret: el Ihlas, el Felek dhe en Nas, e më pas e përshkonte trupin sa kishte mundësi. Fillonte nga koka dhe fytyra duke vazhduar pastaj me pjesën e mbetur. Kështu vepronte tri herë radhazi."

“Kur të Dërguarit të Allahut ﷺ iu shpall ajeti: “Allahut i përket gjithçka që gjendet në qiej dhe gjithçka që gjendet në Tokë. Edhe nëse e tregoni ose e fshihni çfarë keni në shpirtin tuaj, Allahu do t'ju kërkojë llogari për të. Kështu, Ai do të falë kë të dojë dhe do të dënojë kë të dojë. Allahu është i Fuqishëm për çdo gjë”, (El Bekare, 284) sahabëve u erdhi rëndë kjo gjë, andaj vajtën tek i Dërguari i Allahut ﷺ, u ulën në gjunjë dhe thanë: “O i Dërguari i Allahut, na janë obliguar vepra që mund t'i përballojmë: namazi, agjërimi, xhihadi e sadakaja, porse tani të zbriti ky ajet, i cili është jashtë mundësive tona!” I Dërguari i Allahut ﷺ u tha: “A mos dëshironi të thoni sikurse ithtarët e dy librave para jush: “Dëgjuam dhe kundërshtuam?” Assesi! Thoni: “Ne dëgjojmë dhe bindemi. Faljen Tënde kërkojmë, o Zoti Ynë, dhe te Ti do të kthehemi!” Kështu, ata thanë: “Ne dëgjojmë dhe bindemi. Faljen Tënde kërkojmë, o Zoti Ynë, dhe te Ti do të kthehemi!” Kur njerëzit e shqiptuan, u bindën dhe u nënshtruan. Pas kësaj, Allahu i Lartësuar zbriti ajetin: “I Dërguari beson në atë (Kuranin) që i është shpallur nga Zoti i tij e edhe besimtarët: të gjithë besojnë në Allahun, melekët e Tij, librat e Tij dhe të dërguarit e Tij (duke thënë): “Ne nuk bëjmë dallim mes asnjërit prej të dërguarve të Tij.” Ata thonë: “Ne dëgjojmë dhe bindemi. Faljen Tënde kërkojmë, o Zoti Ynë, dhe te Ti është kthimi!” (El Bekare, 285) Kur punuan në saje të kësaj, Allahu e shfuqizoi këtë dispozitë dhe e zbriti ajetin tjetër: “Allahu nuk ngarkon askënd përtej mundësisë që ka: në dobi të tij është e mira që bën, kurse në dëm të tij është e keqja që punon. Zoti ynë, mos na ndëshko për atë që harrojmë ose veprojmë pa qëllim!” (El Bekare, 286) “Allahu tha: “Ashtu qoftë!” “... Zoti ynë, mos na ngarko barrë të rëndë, ashtu si i ngarkove ata para nesh!” (El Bekare, 286) “Allahu tha: “Ashtu qoftë!” “... Zoti ynë, mos na ngarko me diçka që nuk mund ta bartim!” (El Bekare, 286) “Allahu tha: “Ashtu qoftë!” “... Na i shlyej gjynahet tona, na i fal ato dhe na mëshiro! Ti je Zoti Ynë! Prandaj na jep fitore kundër atyre që nuk besojnë!” (El Bekare, 286) “Allahu tha: “Ashtu qoftë!”