Na urdhëronte që, kur ishim në udhëtim apo udhëtarë, të mos i hiqnim mestet tona tri ditë e tri net, përveçse për shkak të xhunubllëkut, por jo për shkak të jashtëqitjes, urinimit dhe gjumit.

Zirr ibn Hubejshi tregon:

"Vajta te Safvan ibn Asal Muradiu për ta pyetur rreth mes'hut mbi meste. Ai më tha: “Çfarë të ka sjellë, o Zirr?” Unë i thashë: “Kërkimi i dijes.” Ai tha: “Me të vërtetë, melekët i ulin krahët e tyre për kërkuesin e dijes, në shenjë kënaqësie për atë që ai kërkon.” Unë i thashë: “Më brente në gjoks çështja e mes'hut mbi meste pas nevojës së madhe dhe urinimit, e meqë ti je një prej shokëve të Profetit ﷺ, erdha të të pyes: a e ke dëgjuar atë të përmendë diçka rreth kësaj?” Ai tha: “Po. Kur ishim në udhëtim – ose udhëtarë – ai na urdhëronte që të mos i hiqnim mestet tona për tri ditë dhe netët e tyre, përveçse në rast të gjendjes së xhunubllëkut (papastërtisë së madhe), por jo për shkak të nevojës së madhe, urinimit apo gjumit.” Unë i thashë: “A e ke dëgjuar të përmendë diçka rreth dashurisë?” Ai tha: “Po, ishim në një udhëtim bashkë me Profetin ﷺ dhe, ndërsa ishim pranë tij, një beduin e thirri atë me një zë të lartë: "O Muhamed!" I Dërguari i Allahut ﷺ iu përgjigj me një zë po aq të lartë: "Ja ku jam!" Ne i thamë atij (beduinit): "Mjerë ti, ule zërin, se je pranë Profetit ﷺ dhe kjo të është ndaluar!" Ai tha: "Betohem në Allahun se nuk do ta ul!" Më pas, beduini tha: "Një njeri i do disa njerëz, por ende nuk u është bashkuar atyre (me vepra)." Profeti ﷺ tha: "Njeriu do të jetë me atë që do në Ditën e Kiametit." Dhe ai vazhdoi të na fliste derisa përmendi një portë nga ana e perëndimit, gjerësia e së cilës është sa një rrugëtim – ose një kalorës udhëton në gjerësinë e saj – për dyzet ose shtatëdhjetë vjet."

أَتَيْتُ صَفْوَانَ بْنَ عَسَّالٍ المُرَادِيَّ، أَسْأَلُهُ عَنِ المَسْحِ عَلَى الخُفَّيْنِ، فَقَالَ: مَا جَاءَ بِكَ يَا زِرُّ؟ فَقُلْتُ: ابْتِغَاءَ العِلْمِ، فَقَالَ: إِنَّ المَلاَئِكَةَ لَتَضَعُ أَجْنِحَتَهَا لِطَالِبِ العِلْمِ؛ رِضًا بِمَا يَطْلُبُ، فَقُلْتُ: إِنَّهُ حَكَّ فِي صَدْرِي المَسْحُ عَلَى الخُفَّيْنِ بَعْدَ الغَائِطِ وَالبَوْلِ، وَكُنْتَ امْرَأً مِنْ أَصْحَابِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ، فَجِئْتُ أَسْأَلُكَ: هَلْ سَمِعْتَهُ يَذْكُرُ فِي ذَلِكَ شَيْئًا؟ قَالَ: نَعَمْ، كَانَ يَأْمُرُنَا إِذَا كُنَّا سَفْرًا أَوْ مُسَافِرِينَ أَلَّا نَنْزِعَ خِفَافَنَا ثَلاَثَةَ أَيَّامٍ وَلَيَالِيهِنَّ إِلَّا مِنْ جَنَابَةٍ، لَكِنْ مِنْ غَائِطٍ وَبَوْلٍ وَنَوْمٍ، فَقُلْتُ: هَلْ سَمِعْتَهُ يَذْكُرُ فِي الهَوَى شَيْئًا؟ قَالَ: نَعَمْ، كُنَّا مَعَ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي سَفَرٍ فَبَيْنَا نَحْنُ عِنْدَهُ إِذْ نَادَاهُ أَعْرَابِيٌّ بِصَوْتٍ لَهُ جَهْوَرِيٍّ: يَا مُحَمَّدُ، فَأَجَابَهُ رَسُولُ اللهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَلَى نَحْوٍ مِنْ صَوْتِهِ: «هَاؤُمُ» وَقُلْنَا لَهُ: وَيْحَكَ اغْضُضْ مِنْ صَوْتِكَ، فَإِنَّكَ عِنْدَ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ، وَقَدْ نُهِيتَ عَنْ هَذَا، فَقَالَ: وَاللَّهِ لاَ أَغْضُضُ، قَالَ الأَعْرَابِيُّ: المَرْءُ يُحِبُّ القَوْمَ وَلَمَّا يَلْحَقْ بِهِمْ، قَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «المَرْءُ مَعَ مَنْ أَحَبَّ يَوْمَ القِيَامَةِ»، فَمَا زَالَ يُحَدِّثُنَا حَتَّى ذَكَرَ بَابًا مِنْ قِبَلِ المَغْرِبِ مَسِيرَةُ عَرْضِهِ، أَوْ يَسِيرُ الرَّاكِبُ فِي عَرْضِهِ أَرْبَعِينَ أَوْ سَبْعِينَ عَامًا.