Merr abdes në mënyrë të plotë, fërkoji hapësirat mes gishtave dhe fute thellë ujin në hundë, përveç rastit kur je me agjërim.

Lekit ibn Sabira (Allahu qoftë i kënaqur me të!) transmeton:

"Isha i dërguari i fisit benu muntefik - apo pjesë e delegacionit të menu muntefikëve - tek i Dërguari i Allahut ﷺ. Kur mbërritëm tek i Dërguari i Allahut ﷺ, nuk e gjetëm në shtëpi, por aty hasëm Aishen, nënën e besimtarëve. Ajo urdhëroi që të na bënin ca çorbë, të cilën na e sollën. Na sollën edhe një kina - e kinaja është një enë me hurma Arabie - e mandej erdhi i Dërguari i Allahut ﷺ dhe tha: “A hëngrët gjë?" - ose ka thënë: "A kanë porositur ndonjë gjë për ju?” I thamë: "Po, o i Dërguari i Allahut." Ndërkohë që ishim të ulur me të Dërguarin e Allahut ﷺ, ja ku vjen bariu që po i kthente delet në torishtë, e bashkë me të ishte edhe një qengj që blegërinte. Ai i tha: “Çfarë të polli, o filan?” Bariu i tha: "Një të vogël (qengj)." Ai i tha: “Atëherë ther për ne një dele në vend të saj.” Pastaj shtoi: “Mos mendo (la tahsibenne)” - e nuk tha trajtën tjetër gjuhësore (la tahsebenne) - “se ne e therëm atë për ty. Ne kemi njëqind dele dhe nuk duam që numri i tyre të shtohet, prandaj, sa herë që bariut i pjell bagëtia, ne therim një dele në vend të saj.” (Transmetuesi) thotë: Unë i thashë: "O i Dërguari i Allahut, unë kam një grua, por ajo e ka gjuhën pak të lëshuar - e kishte fjalën që përdor fjalor të rëndë." Ai më tha: “Atëherë ndahu prej saj!” Unë i thashë: "O i Dërguari i Allahut, ne kemi jetuar një kohë të gjatë bashkë dhe unë kam fëmijë me të." Ai tha: “Atëherë urdhëroje atë” - do të thotë: këshilloje - “e nëse tek ajo ka mirësi, ajo do të të bindet. Dhe kurrsesi mos e rrih bashkëshorten tënde ashtu siç rreh skllaven tënde!” Atëherë i thashë: "O i Dërguari i Allahut, më trego për abdesin." Ai më tha: “Merre abdesin në mënyrë të plotë, fërkoji hapësirat mes gishtave dhe fute thellë ujin në hundë, përveç rastit kur je me agjërim.”"

كُنْتُ وَافِدَ بَنِي الْمُنْتَفِقِ -أَوْ فِي وَفْدِ بَنِي الْمُنْتَفِقِ- إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ، قَالَ: فَلَمَّا قَدِمْنَا عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ، فَلَمْ نُصَادِفْهُ فِي مَنْزِلِهِ، وَصَادَفْنَا عَائِشَةَ أُمَّ الْمُؤْمِنِينَ، قَالَ: فَأَمَرَتْ لَنَا بِخَزِيرَةٍ، فَصُنِعَتْ لَنَا، قَالَ: وَأُتِينَا بِقِنَاعٍ -وَالْقِنَاعُ: الطَّبَقُ فِيهِ تَمْرٌ- ثُمَّ جَاءَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ، فَقَالَ: «هَلْ أَصَبْتُمْ شَيْئًا؟ أَوْ أُمِرَ لَكُمْ بِشَيْءٍ؟» قَالَ: قُلْنَا: نَعَمْ، يَا رَسُولَ اللَّهِ، قَالَ: فَبَيْنَا نَحْنُ مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ جُلُوسٌ، إِذْ دَفَعَ الرَّاعِي غَنَمَهُ إِلَى الْمُرَاحِ، وَمَعَهُ سَخْلَةٌ تَيْعَرُ، فَقَالَ: «مَا وَلَّدْتَ يَا فُلَانُ؟»، قَالَ: بَهْمَةً، قَالَ: «فَاذْبَحْ لَنَا مَكَانَهَا شَاةً»، ثُمَّ قَالَ: «لَا تَحْسِبَنَّ» وَلَمْ يَقُلْ: لَا تَحْسَبَنَّ «أَنَّا مِنْ أَجْلِكَ ذَبَحْنَاهَا، لَنَا غَنَمٌ مِائَةٌ لَا نُرِيدُ أَنْ تَزِيدَ، فَإِذَا وَلَّدَ الرَّاعِي بَهْمَةً، ذَبَحْنَا مَكَانَهَا شَاةً» قَالَ: قُلْتُ: يَا رَسُولَ اللَّهِ، إِنَّ لِي امْرَأَةً وَإِنَّ فِي لِسَانِهَا شَيْئًا -يَعْنِي الْبَذَاءَ- قَالَ: «فَطَلِّقْهَا إِذن»، قَالَ: قُلْتُ: يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّ لَهَا صُحْبَةً، وَلِي مِنْهَا وَلَدٌ، قَالَ: «فَمُرْهَا» يَقُولُ: عِظْهَا، «فَإِنْ يَكُ فِيهَا خَيْرٌ فَسَتَفْعَلْ، وَلَا تَضْرِبْ ظَعِينَتَكَ كَضَرْبِكَ أُمَيَّتَكَ» فَقُلْتُ: يَا رَسُولَ اللَّهِ، أَخْبِرْنِي عَنِ الْوُضُوءِ، قَالَ: «أَسْبِغِ الْوُضُوءَ، وَخَلِّلْ بَيْنَ الْأَصَابِعِ، وَبَالِغْ فِي الِاسْتِنْشَاقِ إِلَّا أَنْ تَكُونَ صَائِمًا».