“Ç'është puna e disave që thanë kështu e ashtu? Unë falem (natën) dhe fle, agjëroj dhe ha, e edhe martohem me gra. Ai që e kundërshton Sunetin tim, nuk është prej meje.”

Dashuria e sahabëve për të mirën dhe dëshira e tyre për ta arritur atë dhe për të ndjekur shembullin e Profetit të tyre ﷺ.

Toleranca dhe lehtësia e kësaj feje që bazohet në praktikën dhe udhëzimin e Profetit ﷺ.

Mirësia dhe begatia qëndrojnë në pasimin e Profetit ﷺ dhe ndjekjen e gjendjeve të tij fisnike.

Qortimi që vetja të mos ngarkohet tej mase me adhurime, përtej kapacitetit, ngase kjo është prej cilësive të bidatçinjve në fe.

Ibn Haxheri ka thënë: "Marrja e një qasjeje të tepruar në adhurim çon në mërzitje, e cila mund t'i presë vetë themelet e tij. Për më tepër, kufizimi vetëm në veprat e detyrueshme, për shembull, dhe lënia pas dore e veprave vullnetare, sjell preferimin e përtacisë dhe pasivitetin në kryerjen e adhurimit, ndërsa maturia është më e mira në të gjitha çështjet."

Kjo tregon rëndësinë e ndjekjes së gjendjeve të njerëzve të mëdhenj, për të marrë shembull prej tyre, dhe nëse është e vështirë të dihet kjo nga burrat, është e lejueshme të mësohet edhe përmes grave.

Në të përfshihet këshillimi, paraqitja e çështjeve që kanë të bëjnë me diturinë, sqarimi i dispozitave për ata që janë të ngarkuar me përgjegjësi fetare, si dhe largimi i dyshimeve të atyre që përpiqen fort në fe (duke e tepruar).

Urdhërimi për të qenë i butë e i matur në adhurim, duke e ruajtur adhurimin së bashku me obligimet dhe veprat vullnetare, në mënyrë që muslimani të marrë parasysh të drejtat e të tjerëve ndaj tij.