«إِن شئْتِ صَبَرْتِ ولكِ الْجنَّةُ، وإِنْ شِئْتِ دعَوْتُ اللَّه تَعالَى أَنْ يُعافِيَكِ»
از ابن عباس رضی الله عنهما روایت است:
که به عطاء بن ابی رباح گفت: آيا زنی از اهل بهشت را به تو نشان ندهم؟ گفتم: بله. گفت: اين زن سياه كه نزد پيامبر صلى الله عليه وسلم آمد و گفت: من سر درد دارم؛ وقتی بی هوش می شوم، برهنه می گردم، از الله بخواه تا مرا شفا دهد، پيامبر صلى الله عليه وسلم فرمود: «إِن شئْتِ صَبَرْتِ ولكِ الْجنَّةُ، وإِنْ شِئْتِ دعَوْتُ اللَّه تَعالَى أَنْ يُعافِيَكِ» «اگر می خواهی صبر كن و در عوض، بهشت از آنِ تو خواهد بود. و اگر می خواهی برايت دعا می کنم تا الله تو را شفا دهد». وی گفت: صبر می كنم. ولی برهنه می شوم، از الله بخواه تا بدنم نمايان نشود، و پيامبر صلى الله عليه وسلم برايش در این مورد دعا كرد.
أنَّهُ قَالَ لعَطَاءِ بْنِ أَبِي رَبَاحٍ: أَلَا أُرِيكَ امْرَأَةً مِنْ أَهْلِ الْجَنَّةِ؟ قُلْتُ: بَلَى، قَالَ: هَذِهِ الْمَرْأَةُ السَّوْدَاءُ، أَتَتِ النَّبِيَّ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ، قَالَتْ: إِنِّي أُصْرَعُ وَإِنِّي أَتَكَشَّفُ، فَادْعُ اللهَ لِي، قَالَ: «إِنْ شِئْتِ صَبَرْتِ وَلَكِ الْجَنَّةُ، وَإِنْ شِئْتِ دَعَوْتُ اللهَ أَنْ يُعَافِيَكِ» قَالَتْ: أَصْبِرُ، قَالَتْ: فَإِنِّي أَتَكَشَّفُ فَادْعُ اللهَ أَنْ لَا أَتَكَشَّفَ، فَدَعَا لَهَا.
ابن عباس رضی الله عنهما به عطاء بن ابی رباح می گوید: «آيا زنی از اهل بهشت را به تو نشان ندهم؟ عطا گفت: بله، ابن عباس رضی الله عنهما گفت: اين زن سیاه حبشی كه نزد پیامبر الله صلی الله علیه وسلم آمد و گفت: من صرع دارم؛ وقتی بی هوش می شوم، برهنه می گردم و چیزی از بدنم نمایان می شود در حالی که من نمی دانم، از الله بخواه تا مرا شفا دهد، فرمود: اگر می خواهی صبر كن و در عوض، بهشت از آنِ تو خواهد بود، و اگر می خواهی برايت دعا می کنم تا الله تو را شفا دهد»، گفت: پس صبر می کنم؛ سپس گفت: پس از الله بخواه که هنگام بیهوشی برهنه نشوم؛ و به این ترتیب رسول الله صلی الله علیه وسلم برایش دعا می کند.
صبر در برابر سختی های دنیا به بهشت می انجامد.
نووی گفت: در این حدیث دلیل بر این است که در مقابل صرع کامل ترین ثواب داده می شود.
عفت و حیاء زنان صحابه، و حرص ورزی آنان به پوشش - رضی الله عنهن-، این زن بیش از همه چیز می ترسید که چیزی از بدنش نمایان نشود.
ابن حجر می گوید: رو آوردن به کار سخت بهتر از رو آوردن به رخصت است، برای کسی است که بداند توانایی دارد و در عملی نمودن کار سخت و دشوار ناتوان نمی شود.
ابن حجر می گوید: درمان همه بیماری ها با دعا و پناه بردن به الله مؤثرتر و مفیدتر از معالجه با دارو است، و تأثیر آن و واکنش بدن به آن بیشتر از تأثیر داروهای جسمی است، فقط از دو جهت مؤثر واقع می شود: یکی از جانب بیمار است که عبارت است از خلوص نیت، و دیگری از ناحیه شفادهنده است، که عبارت است از قوت رو آوردن و قوت قلب او به تقوا و توکل به الله می باشد، و الله اعلم.
ابن حجر می گوید: در این حدیث دلیل بر جواز ترک درمان است.
بیشتر (6)
صحیح بخاری. (7/ 116) (5652).
صحیح مسلم. (4/ 1994) (2576).
بهجة الناظرين شرح رياض الصالحين.
لسليم الهلالي (1/ 95).
شرح رياض الصالحين.
لابن عثيمين (1/ 235).