“तिमीहरूले सेहरी खाने गर, किनभने सेहरीमा बर्कत (आशिष एवं कल्याण) हुन्छ।”

शरियाको निर्देशन पालन गर्दै सेहरी खानु मुस्तहब हो।

इब्न हजरले फत्हुल बारीमा भन्नुभएको छ: सेहरीमा आशिष विभिन्न माध्यमहरूबाट प्राप्त हुन्छ; जस्तै कि सुन्नतको पालना गर्नु, अहले-किताब (दिव्य ग्रन्थ प्राप्त समुदाय) को विरोध गर्नु, यसको माध्यमबाट उपासनाका लागि शक्ति प्राप्त गर्नु, स्फूर्तिमा वृद्धि हुनु, भोकका कारण उत्पन्न हुने खराब आचरण (रिस वा झर्को लाग्ने बानी) लाई रोक्नु, सेहरीको समयमा भिक्षा माग्नेहरूलाई सदका (दान) दिने माध्यम बन्नु वा कसैलाई आफूसँगै खानामा सामेल गराउनु, दुआ (प्रार्थना) स्वीकार हुने सुनौलो समयमा अल्लाहको जिक्र र दुआ गर्ने माध्यम बन्नु, र सुत्नुअघि नियत गर्न भुलेका व्यक्तिहरूका लागि रोजाको नियत पूरा गर्ने अवसर प्राप्त हुनु।

यसबाट नबी (सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम) को उत्कृष्ट शिक्षण विधि स्पष्ट हुन्छ। उहाँ कुनै आदेश दिनुहुँदा त्यससँग सम्बन्धित हिक्मत (बुद्धिमत्ता) र उद्देश्यलाई पनि व्याख्या गर्नुहुन्थ्यो, ताकि हृदयले पूर्ण सन्तुष्टि प्राप्त गरोस् र इस्लामी शरियतको महानता, पूर्णता तथा उच्चता स्पष्ट रूपमा बुझ्न सकियोस्।