„Ниту еден муслиман нема да упати дова во која нема грев, ниту прекин на роднинските врски, а Аллах да не му даде преку таа дова една од три работи: или ќе му ја исполни веднаш, или ќе му ја зачува за Ахирет, или ќе го заштити од некакво зло во иста мера.“ Асхабите рекоа: „Тогаш да правиме дова уште повеќе.“ А тој одговори: „Аллах ќе даде уште повеќе.“
Ебу Сеид, Аллах нека е задоволен со него, пренесува дека Божјиот пратеник, салаллаху алејхи ве селем, рекол:
„Ниту еден муслиман нема да упати дова во која нема грев, ниту прекин на роднинските врски, а Аллах да не му даде преку таа дова една од три работи: или ќе му ја исполни веднаш, или ќе му ја зачува за Ахирет, или ќе го заштити од некакво зло во иста мера.“ Асхабите рекоа: „Тогаш да правиме дова уште повеќе.“ А тој одговори: „Аллах ќе даде уште повеќе.“
«مَا مِنْ مُسْلِمٍ يَدْعُو بِدَعْوَةٍ لَيْسَ فِيهَا إِثْمٌ، وَلَا قَطِيعَةُ رَحِمٍ، إِلَّا أَعْطَاهُ اللهُ بِهَا إِحْدَى ثَلَاثٍ: إِمَّا أَنْ تُعَجَّلَ لَهُ دَعْوَتُهُ، وَإِمَّا أَنْ يَدَّخِرَهَا لَهُ فِي الْآخِرَةِ، وَإِمَّا أَنْ يَصْرِفَ عَنْهُ مِنَ السُّوءِ مِثْلَهَا» قَالُوا: إِذنْ نُكْثِرُ، قَالَ: «اللهُ أَكْثَرُ».
Божјиот пратеник, салаллаху алејхи ве селем, појаснил дека кога муслиманот ќе упати дова до Аллах, и во неа нема грев – како што е да бара олеснување за да направи грев или неправда – ниту има во неа прекин на роднинските врски – како да направи дова против своите деца или роднини – тогаш Аллах, преку таа дова, му дава едно од три: Или ќе му ја исполни веднаш и ќе му го даде она што го побарал. Или ќе му ја одложи и ќе му ја запише како награда на Судниот ден – во форма на повисок степен, милост или прошка од гревовите. Или ќе го заштити од некакво зло во неговиот живот – според мерата на таа дова. Тогаш асхабите рекле: „Тогаш ќе правиме уште повеќе дова, за да добиеме нешто од тие добрини.“ На тоа Пратеникот, салаллаху алејхи ве селем, одговорил: „Она што е кај Аллах е уште повеќе и поголемо – Неговата дарежливост не се исцрпува и не престанува.“
Довата на муслиманот е примена и не се одбива, но под услов да се исполнат нејзините правила и пропишани услови. Затоа, на човекот му се препорачува да прави многу дова и да не брза со очекување на нејзиното исполнување.
Примањето на довата не значи секогаш непосредно добивање на она што се бара – може преку неа да му бидат избришани гревовите, или наградата да му се одложи за Ахиретот.
Ибн Баз рекол: „Упорноста во довата, доброто, убавото мислење за Аллах и неочајувањето се меѓу најсилните причини за нејзиното примање. Затоа, човекот треба постојано и истрајно да упатува дова, да има убаво мислење за Возвишениот Аллах и да знае дека Аллах сè знае и Мудар е – понекогаш го забрзува исполнувањето поради мудрост, а понекогаш го одложува – исто така поради мудрост, или му дава на оној што упатува дова нешто уште подобро од она што го побарал.“
Муснед на Ахмед ибн Ханбел (17/ 213) (11133).
Повеќе... (10)
بهجة الناظرين شرح رياض الصالحين.
لسليم الهلالي (2/ 592).
تطريز رياض الصالحين.
لفيصل آل مبارك (ص805).
شرح رياض الصالحين.
لابن عثيمين (6/ 54).
مرقاة المفاتيح شرح مشكاة المصابيح.
للقاري (4/ 1537).
نزهة المتقين شرح رياض الصالحين.
لمجموعة من الباحثين (2/ 1020).