,Што им е на тие луѓе што велат вака и вака? А јас клањам и спијам, постам и не постам, и се женам. Кој го остава мојот Сунет – не ми припаѓа мене.“

Љубовта на асхабите, Аллах нека е задоволен со нив, кон доброто и нивната желба да го постигнат тоа, како и нивниот стремеж да го следат примерот на Пратеникот, салаллаху алејхи ве селем.

Леснотијата и милоста на шеријатот, што јасно се манифестираат во делата и упатството на Божјиот пратеник, салаллаху алејхи ве селем.

Добрината и бериќетот се во следењето на Пратеникот, салаллаху алејхи ве селем, и во придржувањето кон неговата чесна пракса.

Предупредувањето да не се преоптоваруваме себеси и да не претеруваме во ибадетите со она што човекот не може да го издржи – бидејќи таквата пракса се смета за едно од обележјата на новотарите.

Ибн Хаџер рекол: „Претераната строгост во ибадетот води до здосадување, што може да резултира со напуштање на самата обврска. А ограничувањето само на фарзовите и запоставувањето на нафилите доведува до мрзеливост и слаб интерес за ибадет. Најдоброто е средниот пат – умереноста.“

Од хадисот се разбира дека е дозволено да се прашува за состојбите на големите луѓе со цел да се следи нивниот пример – и ако тоа не може да се дознае преку мажите, дозволено е да се прашаат сопругите.

Хадисот исто така укажува на важноста на советување, поставување прашања поврзани со науката и појаснување на верските прописи за шеријатските обврзници – како и отстранување на нејаснотиите кај оние кои се трудат во верата.

Наредба за умереност во ибадетот, со истрајно извршување и на фарзовите и на нафилите (доброволните дела) – при што муслиманот треба да ги има предвид и правата на другите што го опкружуваат.