Skip to content

„Две работи меѓу луѓето се сметаат за неверување: клеветата околу потеклото и гласнот оплакување на мртвите.“

Ебу Хурејре, радијаллаху анху, пренесува дека Аллаховиот пратеник, салаллаху алејхи ве селем, рекол:

„Две работи меѓу луѓето се сметаат за неверување: клеветата околу потеклото и гласнот оплакување на мртвите.“

«اثْنَتَانِ فِي النَّاسِ هُمَا بِهِمْ كُفْرٌ: الطَّعْنُ فِي النَّسَبِ، وَالنِّيَاحَةُ عَلَى الْمَيِّتِ».

Го бележи Муслим
Автентичен
Објаснување

Пратеникот, салаллаху алејхи ве селем, ни кажува за две карактеристики на луѓето, кои се дела на неверниците и предисламската пракса, а тоа се: Прво: клеветата за лозата на луѓето, нивно омаловажување и покажување ароганција кон нив. Второ: кревање глас кога ќе се случи несреќа, изразувајќи со тоа незадоволство од судбината или кинење на облеката од голема тага.

Од придобивките на хадисот

Поттик за покажување скромност, а не ароганција кон луѓето.

Неопходност од трпение кога се случуваат неволји и да не покажуваме лутина.

Овие работи се сметаат за мал куфр-неверување, а некој што ќе изврши некое од делата на мал куфр не се смета за неверник со кое излегува од верата, сè додека не направи голем куфр-неверување.

Исламот забранува сè што води до поделба меѓу муслиманите, како што е клевета/омаловажување за потеклото и други работи.

Референци

Сахих Муслим (1/ 82) (67).

Повеќе... (6)

كتاب التوحيد.

للإمام محمد بن عبد الوهاب (ص96).

الملخص في شرح كتاب التوحيد.

لصالح الفوزان (ص279).

الجديد في شرح كتاب التوحيد.

للقرعاوي (ص315).