Skip to content

خودایێ من؛ تو دویراتییێ بێخه‌ د ناڤبه‌را من و گونه‌هێن مندا وه‌كی چاوا ته‌ دویراتی ئێخستییه‌ د ناڤبه‌را ڕۆژهه‌لات و ڕۆژئاڤایێدا

ئه‌بو هوره‌یره‌ (خودێ ژێ ڕازی بیت) دبێژیت:

پێغه‌مبه‌رێ خودێ (صه‌لات و سه‌لامێن خودێ ل سه‌ر بن) ده‌مێ ته‌كبیرا (ئیحرامێ بۆ) نڤێژێ دكر، بۆ ده‌مه‌كێ كێم بێده‌نگ دبوو به‌ری قورئانێ بخوینیت، ڤێجا من گۆتێ: ئه‌ی پێغه‌مبه‌رێ خودێ؛ باب و دایكا من گۆری ته‌ بن، ئه‌رێ تو د ئه‌وێ بێده‌نگییا د ناڤبه‌را ته‌كبیرا ئیحرامێ و خواندنێدا چ دبێژی؟ گۆت: «ئه‌ز دبێژم: خودایێ من؛ تو دویراتییێ بێخه‌ د ناڤبه‌را من و گونه‌هێن مندا وه‌كی چاوا ته‌ دویراتی ئێخستییه‌ د ناڤبه‌را ڕۆژهه‌لات و ڕۆژئاڤایێدا. خودایێ من؛ من ژ گونه‌هێن من پاقژ بكه‌ وه‌كی چاوا جلكێ سپی ژ پیساتییێ دهێته‌ پاقژكرن. خودایێ من؛ گونه‌هێن من ب ئاڤ و به‌فر و گژلۆكێ بشۆ».

كَانَ رَسُولُ اللهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ، إِذَا كَبَّرَ فِي الصَّلَاةِ، سَكَتَ هُنَيَّةً قَبْلَ أَنْ يَقْرَأَ، فَقُلْتُ: يَا رَسُولَ اللهِ بِأَبِي أَنْتَ وَأُمِّي أَرَأَيْتَ سُكُوتَكَ بَيْنَ التَّكْبِيرِ وَالْقِرَاءَةِ، مَا تَقُولُ؟ قَالَ «أَقُولُ: اللهُمَّ بَاعِدْ بَيْنِي وَبَيْنَ خَطَايَايَ كَمَا بَاعَدْتَ بَيْنَ الْمَشْرِقِ وَالْمَغْرِبِ، اللهُمَّ نَقِّنِي مِنْ خَطَايَايَ كَمَا يُنَقَّى الثَّوْبُ الْأَبْيَضُ مِنَ الدَّنَسِ، اللهُمَّ اغْسِلْنِي مِنْ خَطَايَايَ بِالثَّلْجِ وَالْمَاءِ وَالْبَرَدِ».

بۆخاری و موسلم ڤه‌دگوهێزن
فه‌رمووده‌یه‌كا دروسته‌
شرۆڤه‌كرن

پێغه‌مبه‌ری (صه‌لات و سه‌لامێن خودێ ل سه‌ر بن) ده‌مێ ته‌كبیرا ئیحرامێ دكر، بۆ ده‌مه‌كێ كێم بێده‌نگ دما به‌ری سووڕه‌ت فاتیحه‌ بخوینیت، دا كو ده‌ستپێكا نڤێژا خۆ ب هنده‌ك دوعایان ده‌ست پێ بكه‌ت، ژ ڤان دوعایێن هاتین ژی ئه‌ڤه‌ بوو: «اللهُمَّ بَاعِدْ بَيْنِي وَبَيْنَ خَطَايَايَ كَمَا بَاعَدْتَ بَيْنَ الْمَشْرِقِ وَالْمَغْرِبِ، اللهُمَّ نَقِّنِي مِنْ خَطَايَايَ كَمَا يُنَقَّى الثَّوْبُ الْأَبْيَضُ مِنَ الدَّنَسِ، اللهُمَّ اغْسِلْنِي مِنْ خَطَايَايَ بِالثَّلْجِ وَالْمَاءِ وَالْبَرَدِ»، ئانكو: ((ئه‌ز دبێژم: خودایێ من؛ تو دویراتییێ بێخه‌ د ناڤبه‌را من و گونه‌هێن مندا وه‌كی چاوا ته‌ دویراتی ئێخستییه‌ د ناڤبه‌را ڕۆژهه‌لات و ڕۆژئاڤایێدا. خودایێ من؛ من ژ گونه‌هێن من پاقژ بكه‌ وه‌كی چاوا جلكێ سپی ژ پیساتییێ دهێته‌ پاقژكرن. خودایێ من؛ گونه‌هێن من ب ئاڤ و به‌فر و گژلۆكێ بشۆ)). ئه‌و دوعایێ ژ خودێ دكه‌ت كو دویراتییێ بێخیته‌ د ناڤبه‌را وی و گونه‌هاندا دا كو نه‌كه‌ڤیته‌ تێدا، دویراتییه‌كێ كو قه‌ت ئێكودوو نه‌بینن، هه‌روه‌كی چاوا ڕۆژهه‌لات و ڕۆژئاڤا قه‌ت ناگه‌هنه‌ ئێك و ئه‌گه‌ر كه‌فتبیتێ ژی؛ خودێ وی ژێ پاقژ بكه‌ت هه‌روه‌كی جلكێ سپی ژ پیساتییێ دهێته‌ پاقژكرن و گونه‌هێن وی بشۆت و گه‌رماتی و سۆتنا وان سار بكه‌ت ب ڤان تشتێن سار و پاقژكه‌ر؛ ئاڤ و به‌فر و گژلۆكێ.

ڕامانا په‌یڤان

هُنَيْهَة: قليل من الزمان. والمراد هنا: أن يسكت سكتة لطيفة.

ژ مفایێن فه‌رمووده‌یێ

ب نهێنی گۆتنا دوعایا ده‌ستپێكرنا نڤێژێ، خۆ ئه‌گه‌ر نڤێژ ب ده‌نگێ بلند ژی بیت.

ڕژدبوونا صه‌حابییان (خودێ ژ وان ڕازی بیت) ل سه‌ر زانینا حال و ڕه‌وشێن پێغه‌مبه‌ری (صه‌لات و سه‌لامێن خودێ ل سه‌ر بن) د هه‌می لڤین و بێده‌نگییێن ویدا.

هنده‌ك شێوازێن دی ژی بۆ دوعایا ده‌ستپێكرنێ یێن هاتین و باشتر ئه‌وه‌ مرۆڤ بده‌ته‌ ب دویڤ ئێك و هنده‌ك جاران ڤێ بێژیت و هنده‌ك جاران یێن دی بێژیت ئه‌وێن ب دروستی ژ پێغه‌مبه‌ری (صه‌لات و سه‌لامێن خودێ ل سه‌ر بن) بنه‌جھ بووین.

ژێده‌ر
زێده‌تر (8)

صه‌حیحا بۆخاری (1/ 149) (744).

صه‌حیحا موسلمی (1/ 419) (598).

الإلمام بشرح عمدة الأحكام.

لإسماعيل الأنصاري (1/ 118).

تيسير العلام شرح عمدة الأحكام.

للبسام (ص143).

تنبيه الأفهام شرح عمدة الأحكام.

لابن عثيمين (2/ 186).